หมู่บ้านเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ริมขอบป่าดูเงียบสงบในยามเช้า ผู้คนกำลังเริ่มดำเนินชีวิตประจำวัน อคินและดร.อรุณีเดินเข้ามาในหมู่บ้านอย่างระมัดระวัง พวกเขาพยายามกลมกลืนไปกับผู้คนรอบข้าง แต่ด้วยสภาพที่มอมแมมและเหนื่อยล้า ก็ยากที่จะไม่เป็นจุดสังเกต
“เราต้องหาทางติดต่อให้ได้” อคินกระซิบกับดร.อรุณี
ดร.อรุณีพยักหน้า เธอสอดส่ายสายตาไปรอบๆ เพื่อมองหาสัญญาณของโลกภายนอก
ในที่สุด พวกเขาก็เห็นร้านค้าเล็กๆ แห่งหนึ่งที่มีเสาอากาศโทรศัพท์สูงตระหง่านอยู่บนหลังคา อคินเดินตรงไปที่ร้านนั้น เขาพาดร.อรุณีเข้าไปในร้านพร้อมกับเขา
“มีโทรศัพท์สาธารณะไหม?” อคินถามเจ้าของร้านด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็นปกติที่สุด
เจ้าของร้านเป็นชายชราใจดี เขาชี้ไปที่ตู้โทรศัพท์เก่าๆ ที่มุมร้าน “มีสิหนุ่ม ใช้ได้เลย”
อคินเดินไปที่ตู้โทรศัพท์ เขาหยิบเหรียญออกมาจากกระเป๋าและเริ่มกดเบอร์โทรศัพท์ที่เขาจำได้ขึ้นใจ เบอร์โทรศัพท์ของหน่วยข่าวกรองลับที่เขาเคยทำงานด้วย หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความหวังและกังวล
เสียงรอสายดังขึ้นยาวนานราวกับไม่มีที่สิ้นสุด จนกระทั่งมีเสียงผู้หญิงรับสาย “ศูนย์ข้อมูลลับ พูดค่ะ”
“นี่อคิน” อคินพูดเสียงต่ำ “ฉันต้องการติดต่อกับผู้บัญชาการชาญชัยด่วน”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง “อคิน... คุณ? เป็นไปไม่ได้ คุณถูกประกาศว่าเสียชีวิตไปแล้ว”
“ฉันรู้” อคินตอบ “แต่ฉันยังมีชีวิตอยู่ และฉันมีข้อมูลสำคัญที่ต้องรายงานให้ผู้บัญชาการชาญชัยทราบทันที”
ปลายสายลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับมา “โปรดรอสักครู่ค่ะ”
อคินรออย่างใจเย็น เขาเหลือบมองไปที่ดร.อรุณีที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอจ้องมองเขาด้วยความกระวนกระวายใจ
ไม่นานนัก เสียงผู้ชายที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมา “อคิน! นี่นายจริงๆ ด้วย! นายรอดมาได้ยังไง?”
“ผู้บัญชาการชาญชัย” อคินรู้สึกโล่งใจที่ได้ยินเสียงของเขา “ผมจะอธิบายให้ฟังทีหลัง ตอนนี้ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องรายงาน”
อคินเริ่มรายงานสถานการณ์ทั้งหมดให้ผู้บัญชาการชาญชัยทราบอย่างละเอียด ตั้งแต่การที่เขาถูกพลเอกวิวัฒน์หักหลัง การที่เขาถูกบังคับให้ปฏิบัติภารกิจกอบกู้อาวุธชีวภาพ การที่เขาได้พบกับดร.อรุณี และแผนการชั่วร้ายของวิวัฒน์ที่จะปล่อยไวรัสในงานประชุมสุดยอดผู้นำโลก
ผู้บัญชาการชาญชัยฟังอย่างเงียบงัน ไม่ได้ขัดจังหวะเลยแม้แต่น้อย เมื่ออคินรายงานจบ เขาก็ถอนหายใจยาวๆ
“เรื่องทั้งหมดนี่... มันเหลือเชื่อมากอคิน” ผู้บัญชาการชาญชัยพูด “แต่ฉันเชื่อคุณ”
“ผมต้องการการสนับสนุนครับ ท่านผู้บัญชาการ” อคินบอก “ผมต้องการทีมสนับสนุนและแผนการที่จะกลับเข้าไปในฐานทัพของวิวัฒน์ และหยุดยั้งเขาให้ได้”
“ฉันเข้าใจ” ผู้บัญชาการชาญชัยตอบ “ฉันจะส่งทีมสนับสนุนไปให้คุณทันที และเราจะวางแผนการโจมตีฐานทัพของวิวัฒน์”
“ผมต้องการให้คุณตรวจสอบข้อมูลเกี่ยวกับผู้พันธนากรด้วยครับ” อคินบอก “เขาคือคนที่ทรยศผม”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง “ธนากร... เป็นไปไม่ได้ เขาเป็นหนึ่งในนายทหารที่ซื่อสัตย์ที่สุดของเรา”
“เขาคือคนทรยศครับ ท่านผู้บัญชาการ” อคินยืนยันเสียงหนักแน่น “เขาอยู่กับพลเอกวิวัฒน์ และเขาก็เป็นคนคุมทีมทั้งหมด”
ผู้บัญชาการชาญชัยถอนหายใจอีกครั้ง “ฉันจะตรวจสอบเรื่องนี้ให้คุณ แต่ตอนนี้คุณต้องหาที่ปลอดภัยที่สุดซ่อนตัวก่อน ทีมสนับสนุนจะไปถึงคุณภายในหกชั่วโมง”
“รับทราบครับ” อคินตอบ “ผมจะรออยู่ที่นี่”
อคินวางสาย เขารู้สึกถึงความโล่งใจที่ได้ติดต่อกับโลกภายนอกได้สำเร็จ แต่เขาก็ยังคงรู้สึกกังวล เพราะเขารู้ดีว่าภารกิจนี้ยังไม่จบ
“เราต้องหาที่ซ่อนตัว” อคินบอกดร.อรุณี
ดร.อรุณีพยักหน้า “ฉันรู้ที่หนึ่งค่ะ เป็นโรงเก็บของเก่าๆ ที่ไม่ค่อยมีใครใช้”
พวกเขาเดินออกจากร้านค้า และมุ่งหน้าไปยังโรงเก็บของเก่าๆ ที่ดร.อรุณีบอก มันเป็นโรงเก็บของขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่หลังบ้านเรือนหลายหลัง อคินตรวจสอบภายในโรงเก็บของอย่างละเอียด เพื่อให้แน่ใจว่าปลอดภัย
“เราจะรออยู่ที่นี่” อคินบอก “ทีมสนับสนุนจะมาถึงภายในหกชั่วโมง”
พวกเขาเข้าไปในโรงเก็บของ อคินนั่งลงข้างๆ ดร.อรุณี เขาหยิบปืนออกมาตรวจสอบ และเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ในความรู้สึกของอคิน มันกลับเร็วราวกับพริบตา เขานับลมหายใจตัวเอง พยายามรักษาสมาธิให้คงที่
จู่ๆ เสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นมาจากระยะไกล!
อคินสะดุ้ง เขารีบชะโงกหน้าออกไปมองทางหน้าต่างเล็กๆ ของโรงเก็บของ เขาสเห็นรถหุ้มเกราะหลายคันกำลังแล่นเข้ามาในหมู่บ้าน พร้อมกับทหารติดอาวุธหนักนับสิบนาย
“พวกเขามาแล้ว!” ดร.อรุณีอุทานด้วยความตกใจ
“เร็วเกินไป” อคินพึมพำ “พวกเขาต้องรู้ว่าเราอยู่ที่นี่”
อคินรู้ดีว่านี่คือกับดัก พวกเขาถูกเปิดเผยตำแหน่งแล้ว และศัตรูกำลังจะบุกเข้ามาในโรงเก็บของ
“เราต้องสู้” อคินบอก “คุณอยู่ข้างหลังฉัน ห้ามออกมา”
ดร.อรุณีพยักหน้า สีหน้าของเธอยังคงซีดเผือด แต่แววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
เสียงฝีเท้าของทหารศัตรูดังขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งพวกเขามาถึงหน้าโรงเก็บของ อคินเตรียมพร้อม เขายกปืนขึ้นมาประทับบ่า เล็งไปที่ประตูโรงเก็บของ
“เปิดประตู!” เสียงตะโกนสั่งดังขึ้นจากด้านนอก
อคินไม่ตอบ เขารออย่างใจเย็น เขาจะรอให้พวกเขาส่งคนเข้ามาเป็นคนแรก
เสียง ‘ปัง!’ ดังขึ้น ประตูโรงเก็บของถูกพังเข้ามา ทหารศัตรูสองคนพุ่งเข้ามาในโรงเก็บของทันที อคินลั่นไก!
เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโรงเก็บของ กระสุนเจาะเข้าที่กลางอกของทหารทั้งสองคนอย่างแม่นยำ ร่างของพวกเขาล้มลงอย่างเงียบงัน
“ระวัง!” เสียงตะโกนดังขึ้นจากด้านนอก
ทหารศัตรูอีกหลายคนเริ่มสาดกระสุนเข้าใส่โรงเก็บของอย่างบ้าคลั่ง กระสุนนับสิบนัดพุ่งเข้าใส่ผนังไม้ของโรงเก็บของ เกิดเสียงไม้แตกหักและประกายไฟ อคินกลิ้งตัวหลบหลังกองลังไม้เก่าๆ กระสุนพุ่งผ่านศีรษะของเขาไปอย่างเฉียดฉิว
อคินสวนกลับอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เขายิงตอบโต้สองนัด ทหารศัตรูสองคนล้มลงอีกครั้ง
“พวกมันอยู่ในนั้น!” เสียงตะโกนดังขึ้น
อคินรู้ดีว่าเขาไม่สามารถสู้กับคนจำนวนมากได้ในระยะประชิดแบบนี้ เขาต้องหาทางหนี
เขาเหลือบมองไปที่ผนังด้านหลังของโรงเก็บของ มันเป็นผนังไม้เก่าๆ ที่น่าจะพังได้ง่าย
“ดร.อรุณี! เตรียมตัว!” อคินตะโกน “เราจะพังกำแพงหนี”
ดร.อรุณีพยักหน้า เธอเตรียมพร้อมที่จะวิ่ง
อคินยิงคุ้มกันให้ดร.อรุณี เขาสาดกระสุนใส่ทหารศัตรูอย่างไม่ยั้ง เพื่อถ่วงเวลาให้เธอได้ตั้งตัว
“ไป!” อคินตะโกน เขาใช้ปืนไรเฟิลจู่โจมของเขาพังผนังไม้ด้านหลังของโรงเก็บของอย่างแรง ผนังแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นช่องว่างขนาดใหญ่
อคินผลักดร.อรุณีผ่านช่องว่างนั้นออกไป ก่อนที่ตัวเองจะตามออกไปเป็นคนสุดท้าย พร้อมกับยิงคุ้มกันให้
พวกเขาออกมาจากโรงเก็บของ และวิ่งตรงไปยังป่าทึบที่อยู่เบื้องหลัง อคินหันกลับไปยิงใส่ทหารศัตรูที่กำลังตามมาอย่างไม่ลดละ
“ไปทางนั้น!” อคินตะโกน เขาชี้ไปที่ทิศทางหนึ่ง
พวกเขาวิ่งเข้าไปในป่าทึบอย่างรวดเร็ว เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวตามหลังมาอย่างไม่ขาดสาย อคินรู้ดีว่านี่คือการเดิมพันชีวิต เขาต้องวิ่งให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
“อคิน! ระวัง!” ดร.อรุณีตะโกน
อคินหันกลับไป เขาเห็นทหารศัตรูคนหนึ่งกำลังเล็งปืนไรเฟิลมาที่เขา อคินกลิ้งตัวหลบทันที กระสุนพุ่งผ่านศีรษะของเขาไปอย่างเฉียดฉิว
อคินสวนกลับอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เขายิงตอบโต้ ทหารคนนั้นล้มลงทันที
พวกเขาหนีลึกเข้าไปในป่า อคินรู้ดีว่าพวกเขาไม่สามารถวิ่งหนีไปได้ตลอดไป เขาต้องหาที่ซ่อนตัว และรอทีมสนับสนุน
“เราต้องแยกกัน” อคินบอก “ผมจะล่อพวกเขาไปทางหนึ่ง คุณไปอีกทางหนึ่ง”
ดร.อรุณีเบิกตากว้าง “อะไรนะคะ? แต่ฉัน...”
“ไม่ต้องห่วง” อคินบอก “ผมจะกลับมาหาคุณแน่นอน คุณต้องเชื่อผม”
อคินมองไปที่ดร.อรุณี เขารู้ดีว่านี่เป็นการตัดสินใจที่ยากลำบาก แต่เขาก็รู้ว่านี่คือทางเดียวที่จะรอด
“ไปเลย!” อคินตะโกน เขาผลักดร.อรุณีให้วิ่งไปอีกทางหนึ่ง ก่อนที่ตัวเองจะวิ่งไปอีกทางหนึ่ง
เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วป่า ทหารศัตรูเริ่มแยกย้ายกันตามล่าพวกเขา อคินวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต เขารู้ดีว่าทุกย่างก้าวคือการเดิมพันชีวิต
เขาคือเพลิงพิฆาตที่ถูกปลุกให้คืนชีพ และเขาจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำลายโลกใบนี้ได้! ไม่ว่าจะมีอุปสรรคใดๆ ขวางกั้น เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันทั้งหมด!
เพลิงพิฆาตคืนชีพ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก