ตอนที่ 27 — การต่อสู้ครั้งสุดท้ายและการทรยศที่เจ็บปวด

อคินนำทีมจู่โจมเคลื่อนที่ไปตามทางเดินแคบๆ ในส่วนลึกของฐานทัพ ความมืดมิดและกลิ่นอับชื้นของโลหะผสมกับสารเคมีทำให้บรรยากาศยิ่งตึงเครียด อคินเห็นเงาร่างของธนากรกำลังเดินนำทหารคุ้มกันกลุ่มหนึ่งอยู่ข้างหน้า ความโกรธแค้นแล่นพล่านในอก แต่เขาก็ยังคงควบคุมอารมณ์ไว้ได้อย่างน่าทึ่ง เขาต้องรอจังหวะที่เหมาะสมที่สุด

“ระวังตัว” อคินกระซิบสั่งทีม ‌“เป้าหมายหลักคือพลเอกวิวัฒน์ และอาวุธชีวภาพ”

ทีมจู่โจมพยักหน้า พวกเขาเป็นทหารที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี และรู้หน้าที่ของตนเอง

อคินนำทีมซุ่มโจมตี ธนากรและทหารคุ้มกันเดินเข้ามาใกล้กับจุดที่พวกเขาซุ่มอยู่ อคินส่งสัญญาณ ทีมจู่โจมพุ่งเข้าใส่ศัตรูอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ

การต่อสู้เริ่มขึ้นในความมืด มันเป็นการต่อสู้ที่รวดเร็วและโหดเหี้ยม ​อคินพุ่งเข้าใส่ธนากรทันที ธนากรหันกลับมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาฉายแววตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นอคิน

“อคิน! เป็นไปไม่ได้!” ธนากรตะโกน

“เป็นไปได้สิ ธนากร” อคินตอบเสียงเย็นชา “นายคิดว่าฉันตายไปแล้วงั้นหรือ?”

ธนากรชักปืนพกขึ้นมา ‍เล็งมาที่อคิน อคินหลบได้อย่างรวดเร็ว เขากระโดดเข้าใส่ธนากร และใช้มีดสั้นของเขาฟันเข้าใส่ ธนากรหลบได้อย่างหวุดหวิด

การต่อสู้ระหว่างอคินและธนากรเริ่มขึ้น มันเป็นการต่อสู้ที่ดุเดือดและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด อคินใช้ความเชี่ยวชาญในการต่อสู้มือเปล่าของเขาในการโจมตี ธนากรก็เป็นนักสู้ที่เก่งกาจเช่นกัน ‌เขาสวนกลับด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ

“ทำไมนายถึงทำแบบนี้ ธนากร?” อคินถามขณะที่ต่อสู้ “ทำไมนายถึงทรยศพวกเรา?”

ธนากรหัวเราะเยาะ “ทรยศ? ฉันไม่ได้ทรยศใคร! ฉันแค่เลือกข้างที่ถูกต้อง!”

“ข้างที่ถูกต้อง? ข้างที่ต้องการทำลายล้างโลกงั้นหรือ?” ‍อคินตะโกน

“โลกใบนี้มันเน่าเฟะเกินไปแล้วอคิน! มันต้องถูกชำระล้าง! และพลเอกวิวัฒน์คือผู้ที่จะนำพาโลกไปสู่ยุคใหม่!” ธนากรตอบ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง

อคินรู้สึกถึงความเจ็บปวดในใจ ธนากรได้เปลี่ยนไปแล้ว เขาไม่ใช่เพื่อนที่อคินเคยรู้จักอีกต่อไปแล้ว

อคินตัดสินใจที่จะจบการต่อสู้ เขาใช้จังหวะที่ธนากรกำลังเผลอ ​พุ่งเข้าใส่และใช้เท้าเตะเข้าที่ขาของธนากรอย่างแรง ธนากรล้มลง อคินใช้มีดสั้นของเขาจ่อไปที่คอของธนากร

“บอกมา! ดร.อรุณีอยู่ไหน?” อคินถามเสียงเย็นชา

ธนากรกระตุกยิ้ม “แกไม่มีทางรู้หรอกอคิน! แกไม่มีทางหยุดยั้งแผนการของพลเอกวิวัฒน์ได้!”

อคินกัดฟันแน่น เขารู้สึกถึงความโกรธที่พุ่งขึ้นมาในอก ​แต่เขาก็ยังคงควบคุมตัวเองไว้ได้

“บอกมา ธนากร! ไม่งั้นแกตาย!” อคินขู่

ธนากรหัวเราะเยาะ “ฆ่าฉันเลยสิอคิน! ฉันไม่กลัวตาย!”

ทันใดนั้น เสียงปืนก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง! อคินหันกลับไป ​เขาเห็นทหารศัตรูคนหนึ่งกำลังเล็งปืนมาที่เขา อคินหลบได้อย่างรวดเร็ว กระสุนพุ่งผ่านศีรษะของเขาไปอย่างเฉียดฉิว

ธนากรใช้จังหวะนั้นในการผลักอคินออกไป และวิ่งหนีไป อคินพยายามไล่ตาม แต่ทหารศัตรูก็ยิงคุ้มกันให้ธนากร

“ธนากร! แกหนีไม่พ้นหรอก!” อคินตะโกน

อคินและทีมจู่โจมจัดการทหารศัตรูที่เหลืออย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะไล่ตามธนากรไป

พวกเขาตามรอยธนากรไปอย่างรวดเร็ว ธนากรวิ่งเข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดของฐานทัพ ซึ่งเป็นห้องควบคุมหลัก อคินและทีมจู่โจมตามเข้าไป

เบื้องหน้าของพวกเขาคือห้องควบคุมขนาดใหญ่ ที่มีจอภาพขนาดมหึมาแสดงแผนผังของฐานทัพ และข้อมูลต่างๆ อคินเห็นธนากรกำลังยืนอยู่ข้างพลเอกวิวัฒน์ และดร.อรุณีถูกจับมัดอยู่ข้างๆ

“อคิน!” ดร.อรุณีตะโกนด้วยความดีใจ

พลเอกวิวัฒน์หันกลับมา ใบหน้าของเขาฉายแววตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นอคิน

“อคิน! เป็นไปไม่ได้!” พลเอกวิวัฒน์ตะโกน “แกยังไม่ตายงั้นหรือ?”

“ผมยังไม่ตายหรอกครับ พลเอกวิวัฒน์” อคินตอบเสียงเย็นชา “และผมก็มาเพื่อหยุดยั้งแผนการชั่วร้ายของคุณ”

พลเอกวิวัฒน์หัวเราะเยาะ “หยุดยั้งฉันงั้นหรือ? แกไม่มีทางทำได้หรอกอคิน! แผนการของฉันกำลังจะสำเร็จแล้ว!”

เขาชี้ไปที่จอภาพขนาดใหญ่ที่แสดงภาพของโลก “อีกไม่นาน โลกใบนี้จะถูกชำระล้าง! และฉันจะเป็นผู้สร้างโลกใหม่!”

“คุณมันบ้า!” อคินตะโกน “คุณจะทำลายล้างชีวิตนับล้าน!”

“เพื่อสิ่งที่ดีกว่า!” พลเอกวิวัฒน์ตอบ “เพื่อโลกที่แข็งแกร่งกว่า!”

อคินชักปืนไรเฟิลขึ้นมา เล็งไปที่พลเอกวิวัฒน์ “ปล่อยดร.อรุณีซะ! และยอมจำนน!”

พลเอกวิวัฒน์หัวเราะเยาะ “แกคิดว่าแกจะทำอะไรได้งั้นหรือ? แกแค่คนเดียว!”

ทันใดนั้น ทีมจู่โจมของอคินก็บุกเข้ามาในห้องควบคุม พวกเขาล้อมพลเอกวิวัฒน์และธนากรไว้

พลเอกวิวัฒน์และธนากรชักปืนขึ้นมา เตรียมพร้อมที่จะสู้

“ยอมจำนนซะ!” อคินตะโกน “คุณไม่มีทางหนีพ้นหรอก!”

พลเอกวิวัฒน์ส่ายหน้า “ฉันไม่มีวันยอมจำนน! ฉันจะทำภารกิจให้สำเร็จ!”

เขาชี้ไปที่ปุ่มสีแดงขนาดใหญ่บนแผงควบคุม “อีกไม่นาน ไวรัสจะถูกปล่อยออกไป! และโลกใบนี้จะถูกชำระล้าง!”

อคินรู้ดีว่าเขาไม่มีเวลามากนัก เขาต้องหยุดยั้งพลเอกวิวัฒน์ให้ได้ ก่อนที่เขาจะกดปุ่มนั้น

อคินสั่งทีมจู่โจมให้เปิดฉากยิง การต่อสู้ครั้งสุดท้ายเริ่มขึ้นในห้องควบคุม มันเป็นการต่อสู้ที่ดุเดือดและเต็มไปด้วยอันตราย

อคินพุ่งเข้าใส่พลเอกวิวัฒน์ ทีมจู่โจมจัดการทหารคุ้มกันที่เหลือ ธนากรพยายามจะเข้าช่วยพลเอกวิวัฒน์ แต่อคินก็ขวางทางไว้

“นายจะไปไหนไม่รอดหรอก ธนากร!” อคินตะโกน

การต่อสู้ระหว่างอคินและธนากรเริ่มขึ้นอีกครั้ง มันเป็นการต่อสู้ที่รุนแรงกว่าครั้งก่อน อคินใช้ความโกรธแค้นของเขาในการโจมตี ธนากรก็สู้กลับอย่างดุเดือด

ในขณะที่ต่อสู้กัน อคินก็พยายามเข้าใกล้พลเอกวิวัฒน์ เพื่อหยุดยั้งเขาไม่ให้กดปุ่มนั้น

“แกไม่มีทางหยุดยั้งฉันได้หรอกอคิน!” ธนากรตะโกน “ฉันจะปกป้องพลเอกวิวัฒน์ด้วยชีวิต!”

อคินกัดฟันแน่น เขารู้ดีว่าเขาต้องจัดการธนากรให้ได้ก่อน เขาใช้จังหวะที่ธนากรกำลังเผลอ พุ่งเข้าใส่และใช้มีดสั้นของเขาแทงเข้าที่หน้าท้องของธนากรอย่างแรง

ธนากรเบิกตากว้าง เขาไม่คิดว่าอคินจะทำเช่นนั้น เลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกมาจากบาดแผล ร่างของเขาล้มลงกับพื้นอย่างช้าๆ

“อคิน...” ธนากรพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าของเขาฉายแววเจ็บปวดและเสียใจ

อคินมองไปที่ธนากร เขาเห็นแววตาของเพื่อนที่เคยรู้จักในดวงตาของธนากร ความรู้สึกผิดแล่นเข้ามาในอกของเขา แต่เขาก็รู้ดีว่าเขาไม่มีทางเลือกอื่น

“แกเลือกทางเดินของแกเอง ธนากร” อคินพูดเสียงต่ำ

พลเอกวิวัฒน์เห็นธนากรล้มลง เขาก็หันกลับมามองอคินด้วยความโกรธแค้น

“แกฆ่าธนากร! แกจะต้องชดใช้!” พลเอกวิวัฒน์ตะโกน

เขาพุ่งเข้าใส่ปุ่มสีแดงขนาดใหญ่บนแผงควบคุม อคินรีบกระโดดเข้าใส่พลเอกวิวัฒน์อย่างรวดเร็ว เขากระโดดเข้าขวางพลเอกวิวัฒน์ไว้ ก่อนที่เขาจะกดปุ่มนั้น

การต่อสู้ระหว่างอคินและพลเอกวิวัฒน์เริ่มขึ้น มันเป็นการต่อสู้ที่ดุเดือดและเต็มไปด้วยอันตราย อคินใช้ความเชี่ยวชาญในการต่อสู้มือเปล่าของเขาในการโจมตี พลเอกวิวัฒน์ก็เป็นนักสู้ที่เก่งกาจเช่นกัน เขาสวนกลับด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ

“แกไม่มีทางหยุดยั้งฉันได้หรอกอคิน!” พลเอกวิวัฒน์ตะโกน “แผนการของฉันจะต้องสำเร็จ!”

อคินกัดฟันแน่น เขารู้ดีว่าเขาต้องหยุดยั้งพลเอกวิวัฒน์ให้ได้ เขาใช้จังหวะที่พลเอกวิวัฒน์กำลังเผลอ พุ่งเข้าใส่และใช้เท้าเตะเข้าที่ขาของพลเอกวิวัฒน์อย่างแรง พลเอกวิวัฒน์ล้มลง อคินใช้ปืนพกของเขาจ่อไปที่ศีรษะของพลเอกวิวัฒน์

“จบแล้ว พลเอกวิวัฒน์” อคินพูดเสียงต่ำ “แผนการของคุณล้มเหลวแล้ว”

พลเอกวิวัฒน์มองไปที่อคิน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความแค้นเคือง “แก... แกจะต้องเสียใจอคิน! โลกใบนี้จะไม่มีวันสงบสุข! มันจะถูกทำลายล้างด้วยน้ำมือของแกเอง!”

อคินไม่ตอบ เขาชักปืนพกขึ้นมาอีกครั้ง และยิงเข้าที่ศีรษะของพลเอกวิวัฒน์อย่างแม่นยำ

ร่างของพลเอกวิวัฒน์ล้มลงอย่างไม่มีเสียง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องควบคุม อคินถอนหายใจยาวๆ เขาเดินไปที่ดร.อรุณี และช่วยปลดเชือกให้เธอ

“คุณปลอดภัยแล้ว” อคินบอก

ดร.อรุณีโผเข้ากอดอคิน เธอร้องไห้อย่างหนักด้วยความโล่งใจและหวาดกลัว

“ขอบคุณค่ะ อคิน ขอบคุณมาก” เธอพูดเสียงสั่น

อคินพยักหน้า เขามองไปที่ร่างของธนากรที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศยังคงกัดกินหัวใจของเขา แต่เขาก็รู้ดีว่าเขาได้ทำในสิ่งที่ถูกต้องแล้ว

เขาคือเพลิงพิฆาตที่ถูกปลุกให้คืนชีพ และเขาจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำลายโลกใบนี้ได้!