ตอนที่ 28 — นับถอยหลังสู่ศูนย์: วิกฤตการณ์สุดท้าย

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องควบคุมหลักของฐานทัพศัตรู มีเพียงเสียงหอบหายใจของอคินและทีมจู่โจมที่ดังขึ้นเบาๆ ดร.อรุณียังคงร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดของอคิน ความตึงเครียดของสถานการณ์ก่อนหน้าคลี่คลายลง แต่ก็ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกโล่งใจที่หนักอึ้ง

“เราต้องทำลายอาวุธชีวภาพที่เหลือทั้งหมด” อคินบอกกับทีมจู่โจม เสียงของเขาแหบพร่าจากความเหนื่อยล้า แต่ยังคงหนักแน่น

หัวหน้าทีมจู่โจมพยักหน้า ‌“รับทราบครับ เราจะเริ่มปฏิบัติการทันที”

ทีมจู่โจมเริ่มเคลื่อนไหว พวกเขากระจายกำลังกันไปทั่วห้องควบคุม เพื่อตรวจสอบระบบและหาทางเข้าถึงห้องเก็บอาวุธชีวภาพที่เหลือ อคินยังคงกอดดร.อรุณีไว้ เขาพยายามปลอบโยนเธอ

“คุณปลอดภัยแล้ว” อคินกระซิบ “ทุกอย่างจะเรียบร้อย”

ดร.อรุณีเงยหน้าขึ้นมองอคิน ​ดวงตาของเธอแดงก่ำ “แต่... แต่ไวรัสที่อยู่ในห้องทดลอง... มันยังไม่ถูกทำลายอย่างสมบูรณ์ใช่ไหมคะ?”

อคินพยักหน้า “ใช่ มันแค่ถูกทำให้เสถียรชั่วคราว เราต้องทำลายมันให้ได้ภายในสี่สิบแปดชั่วโมง”

ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นอย่างกึกก้องทั่วทั้งฐานทัพ ‍ไฟสีแดงฉุกเฉินกะพริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ แสดงว่าสถานการณ์กำลังเลวร้ายถึงขีดสุด

“เกิดอะไรขึ้น?” อคินถาม

หนึ่งในทีมจู่โจมรีบวิ่งเข้ามาหาอคิน “อคิน! ระบบล็อกดาวน์ของฐานทัพถูกเปิดใช้งานแล้ว! และที่แย่กว่านั้นคือ... ระบบทำลายตัวเองของฐานทัพก็ถูกเปิดใช้งานด้วย!”

หัวใจของอคินกระตุกวูบ ระบบทำลายตัวเอง! ‌นั่นหมายความว่าฐานทัพกำลังจะระเบิด!

“อีกนานแค่ไหน?” อคินถาม

“สิบนาทีครับ!” ทีมจู่โจมตอบด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก “เราต้องออกจากที่นี่ก่อนที่มันจะระเบิด!”

สิบนาที! มันน้อยเกินไปที่จะทำอะไรได้มากนัก แต่ก็เพียงพอที่จะทำลายอาวุธชีวภาพที่เหลือทั้งหมด

“เราต้องทำลายอาวุธชีวภาพก่อนที่จะหนี” อคินบอก “ถ้าเราปล่อยมันไว้ที่นี่ ‍มันจะถูกทำลายไปพร้อมกับฐานทัพ และไวรัสจะแพร่กระจายออกไปทั่วโลก!”

หัวหน้าทีมจู่โจมลังเล “แต่เราไม่มีเวลาแล้วนะครับ!”

“เราต้องทำ!” อคินตะโกน “โลกทั้งใบขึ้นอยู่กับเรา!”

อคินมองไปที่ดร.อรุณี “คุณรู้ไหมว่าห้องเก็บอาวุธชีวภาพที่เหลืออยู่ตรงไหน?”

ดร.อรุณีพยักหน้า “ฉันรู้ค่ะ มันอยู่ในส่วนลึกที่สุดของฐานทัพ ​มันเป็นห้องนิรภัยพิเศษ”

“คุณรู้รหัสเปิดห้องนิรภัยไหม?” อคินถาม

“ฉันรู้ค่ะ” ดร.อรุณีตอบ “ฉันเป็นคนออกแบบระบบนั้นเอง”

“ดีมาก!” อคินบอก “คุณนำทางไป ฉันจะคุ้มกันให้”

อคินสั่งทีมจู่โจมให้ตามมา พวกเขารีบวิ่งออกจากห้องควบคุม ​มุ่งหน้าไปยังห้องนิรภัยพิเศษ เสียงสัญญาณเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วฐานทัพ ผนังเริ่มสั่นสะเทือน แสดงว่าการระเบิดกำลังใกล้เข้ามา

“เร็วเข้า!” อคินตะโกน

พวกเขาวิ่งฝ่าทางเดินที่เต็มไปด้วยควันและเศษซากปรักหักพัง ทหารศัตรูที่เหลืออยู่เริ่มเข้ามาโจมตี แต่ทีมจู่โจมของอคินก็จัดการพวกเขาได้อย่างรวดเร็ว

“ใกล้ถึงแล้วค่ะ!” ดร.อรุณีตะโกน ​“อีกนิดเดียว!”

ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงหน้าห้องนิรภัยพิเศษ มันเป็นประตูเหล็กกล้าขนาดมหึมา ที่มีระบบล็อกซับซ้อนหลายชั้น

“คุณทำได้ไหม?” อคินถาม

ดร.อรุณีพยักหน้า เธอรีบกดรหัสลงไปบนแผงควบคุมอย่างรวดเร็ว มือของเธอสั่นเทาด้วยความตื่นเต้นและกดดัน

‘ปิ๊บ... ปิ๊บ... ปิ๊บ...’ เสียงสัญญาณดังขึ้น ประตูเหล็กกล้าเริ่มเลื่อนเปิดออกช้าๆ

“สำเร็จแล้ว!” ดร.อรุณีตะโกนด้วยความดีใจ

พวกเขารีบวิ่งเข้าไปในห้องนิรภัย ภายในห้องมีตู้แช่แข็งขนาดใหญ่เรียงรายอยู่หลายสิบตู้ อคินรู้ดีว่าไวรัสที่เหลือทั้งหมดอยู่ในตู้เหล่านี้

“เราต้องทำลายมัน!” อคินบอก

“แต่เราจะทำยังไงคะ? เราไม่มีเวลาแล้ว!” ดร.อรุณีถาม

อคินมองไปรอบๆ ห้อง เขาเห็นปุ่มสีแดงขนาดใหญ่อยู่บนผนังข้างตู้แช่แข็งปุ่มหนึ่ง มันคือปุ่มทำลายตัวเองของห้องนิรภัย!

“นี่แหละ!” อคินบอก “มันคือปุ่มทำลายตัวเองของห้องนิรภัย! มันจะทำลายไวรัสทั้งหมดในห้องนี้!”

“แต่ถ้าเรากดปุ่มนั้น เราจะไม่มีเวลาหนีออกมานะคะ!” ดร.อรุณีบอก

“เราต้องทำ!” อคินตะโกน “โลกทั้งใบขึ้นอยู่กับเรา!”

อคินวิ่งตรงไปยังปุ่มสีแดงขนาดใหญ่ เขาเหลือบมองนาฬิกาบนข้อมือ เหลือเวลาอีกเพียงสามนาที!

“อคิน! อย่า!” ดร.อรุณีตะโกน

อคินไม่สนใจ เขาเอื้อมมือไปกดปุ่มสีแดงขนาดใหญ่

‘ครืน!’ เสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นจากภายในห้องนิรภัย ผนังห้องเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

“หนีเร็ว!” อคินตะโกน เขาคว้ามือดร.อรุณี และวิ่งออกจากห้องนิรภัย

พวกเขาวิ่งฝ่าทางเดินที่เต็มไปด้วยควันและเศษซากปรักหักพัง เสียงระเบิดดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ฐานทัพกำลังพังทลายลงช้าๆ

“ทางออกอยู่ทางไหน?” อคินถาม

“ฉันรู้ทางลับค่ะ!” ดร.อรุณีตะโกน เธอชี้ไปที่ช่องระบายอากาศเก่าที่อยู่บนเพดาน

อคินและทีมจู่โจมรีบปีนขึ้นไปบนช่องระบายอากาศ มันเป็นทางเดินแคบๆ มืดมิดที่ทอดยาวขึ้นไปด้านบน

พวกเขาปีนขึ้นไปอย่างรวดเร็ว เสียงระเบิดดังขึ้นอย่างต่อเนื่องจากด้านล่าง ฐานทัพกำลังพังทลายลงไปพร้อมกับไวรัสทั้งหมด

“ใกล้ถึงแล้วค่ะ!” ดร.อรุณีตะโกน “อีกนิดเดียว!”

ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงปลายทางของช่องระบายอากาศ มันเชื่อมกับพื้นดินด้านนอก อคินผลักดร.อรุณีให้ปีนขึ้นไป ก่อนที่ตัวเองจะตามขึ้นไปเป็นคนสุดท้าย

พวกเขาออกมาจากช่องระบายอากาศ และวิ่งตรงไปยังป่าทึบที่อยู่เบื้องหลัง เสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นจากด้านล่าง ฐานทัพของพลเอกวิวัฒน์ระเบิดเป็นเสี่ยงๆ เปลวเพลิงสีแดงฉานพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า พร้อมกับควันดำทะมึน

อคินและทีมจู่โจมยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกโล่งใจและเหนื่อยล้า พวกเขาสามารถหยุดยั้งหายนะครั้งนี้ได้แล้ว

“เราทำสำเร็จแล้ว” ดร.อรุณีพูดเสียงสั่น น้ำตาไหลอาบแก้ม

อคินพยักหน้า เขารู้สึกถึงความภาคภูมิใจในสิ่งที่พวกเขาทำ

แสงแรกของวันใหม่เริ่มสาดส่องเข้ามาในป่า อากาศยามเช้าสดชื่นและเย็นสบาย อคินมองไปที่ดร.อรุณี เขารู้สึกถึงความผูกพันที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขา

“เราต้องกลับไปที่ฐานทัพของเรา” อคินบอก “ผู้บัญชาการชาญชัยกำลังรอเราอยู่”

พวกเขาเดินออกจากป่า มุ่งหน้าไปยังจุดที่เฮลิคอปเตอร์จะมารับ อคินรู้ดีว่าภารกิจนี้จบลงแล้ว แต่ชีวิตของเขากำลังจะเริ่มต้นขึ้นใหม่

เขาคือเพลิงพิฆาตที่ถูกปลุกให้คืนชีพ และเขาได้ทำในสิ่งที่ถูกต้องแล้ว!

แต่ในห้วงลึกของจิตใจ อคินยังคงคิดถึงธนากร ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศยังคงกัดกินหัวใจของเขา เขาจะไม่มีวันลืมสิ่งที่ธนากรทำ และเขาจะไม่มีวันลืมความผิดพลาดของตัวเอง

แต่เขาก็จะก้าวต่อไป อคินจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่เพื่อปกป้องโลกใบนี้ และเพื่อเป็นเกียรติแก่เพื่อนร่วมทีมที่เสียชีวิตไปแล้ว

เขาคืออคิน อดีตหน่วยรบพิเศษผู้ถูกประกาศว่าเสียชีวิต แต่ในความเป็นจริง เขาคือเพลิงพิฆาตที่ถูกปลุกให้คืนชีพ และเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่กำลังจะมาถึง!