ตอนที่ 5 — ม่านแห่งมายา คลี่คลายปริศนา

เสียงหวีดหวิวของสายลมยามค่ำคืนยังคงโหยหวนอยู่รอบกายหอฉงเหวิน ราวกับบทเพลงแห่งความเศร้าโศกที่ขับขานเพื่อวิญญาณแห่งปราชญ์ผู้ล่วงลับ หลี่หมิง หรือที่แท้จริงแล้ว คุณหนูหลี่ซูเวยแห่งตระกูลขุนนางผู้ทรงอำนาจ ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดสลัว แสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างบานใหญ่สาดส่องเป็นริ้วๆ บนพื้นหินขัด ‌สะท้อนเงาตะคุ่มของกองหนังสือโบราณที่วางเรียงรายอยู่ทั่วบริเวณ

ความรู้สึกประหลาดใจระคนหวาดหวั่นยังคงคุกรุ่นอยู่ในใจ ซูเวยไม่เคยคาดคิดว่าตนเองจะได้มายืนอยู่ในห้องลับอันเป็นที่หวงแหนของบิดาเช่นนี้ ความมุ่งมั่นที่จะค้นหาหลักฐานบางอย่างเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเองและปกป้องตระกูล เป็นแรงผลักดันให้เธอยอมเสี่ยงทุกอย่าง แม้จะต้องสวมบทบาทเป็น "หลี่หมิง" ชายหนุ่มผู้ลึกลับ เพื่อแฝงตัวเข้ามาในสถานที่ที่เต็มไปด้วยอันตราย

“ท่านพ่อ… ​เหตุใดท่านจึงเก็บห้องนี้ไว้เป็นความลับ?” ซูเวยพึมพำกับตัวเอง พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของหมึกโบราณและกระดาษเก่าที่อบอวลอยู่ในอากาศ

เธอยกมือขึ้นลูบไล้ปกหนังสือเล่มหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะทำจากไม้จันทน์ชั้นดี ลวดลายแกะสลักรูปมังกรกำลังแหวกว่ายอยู่บนผิวน้ำอันสงบนิ่ง หนังสือเล่มนี้มีลักษณะพิเศษ คือมีปกเป็นหนังสีดำเข้ม ไร้ซึ่งชื่อหรืออักษรใดๆ ‍บอกเล่าถึงที่มา แต่กลับให้ความรู้สึกถึงความสำคัญยิ่งยวด

“เอกสารที่ท่านพ่อกล่าวถึง… จะต้องอยู่ที่นี่แน่” ซูเวยคิดในใจ

ความเงียบสงัดถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่ดังมาจากด้านนอกของห้อง ซูเวยรีบหดตัวหลบเข้าหลังชั้นหนังสือทันที หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก

"ใครอยู่ที่นั่น?" เสียงทุ้มต่ำแต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นดังขึ้น

ซูเวยกลั้นหายใจ เธอรู้ดีว่าหากถูกจับได้ในสถานการณ์เช่นนี้ ‌ผลลัพธ์คงไม่พ้นความหายนะ

“ข้าเอง… หลี่หมิง” เสียงที่เธอแสร้งทำเป็นชายดังขึ้นตอบรับ “เพียงแค่เข้ามาสำรวจตามคำสั่งของท่าน”

เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่งบานประตูห้องลับถูกเปิดออกอย่างช้าๆ ชายร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิท ก้าวเข้ามาในห้อง เขาคือ ‍“ท่านแม่ทัพจ้าว” ผู้ซึ่งรับคำสั่งให้มาควบคุมดูแลความปลอดภัยของหอฉงเหวินในช่วงเวลาอันยากลำบากนี้

ดวงตาคมกริบของท่านแม่ทัพสอดส่ายไปรอบห้องอย่างระแวดระวัง ก่อนจะหยุดลงที่ซูเวย ซึ่งกำลังพยายามทำตัวให้กลมกลืนไปกับเงาของชั้นหนังสือ

“เจ้าอยู่ที่นี่เอง… หลี่หมิง” ท่านแม่ทัพกล่าว น้ำเสียงยังคงเรียบเฉย “เหตุใดจึงยังไม่กลับไปพักผ่อน? ​เวลานี้ดึกมากแล้ว”

ซูเวยขยับตัวออกมาจากที่ซ่อน พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “เพียงแค่อดใจไม่ไหวที่จะได้ศึกษาตำราโบราณเหล่านี้ขอรับ ท่านแม่ทัพ”

ท่านแม่ทัพจ้าวเดินเข้ามาใกล้ จนซูเวยสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตาของเขามองสำรวจเธออย่างพิจารณา ​ราวกับจะอ่านทะลุเข้าไปในจิตใจ

“เจ้า… มีความสนใจในตำราโบราณเช่นนั้นรึ?” ท่านแม่ทัพถาม น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความสงสัยเล็กน้อย “ปกติแล้วคนหนุ่มวัยอย่างเจ้า… มักจะสนใจการฝึกยุทธ์ หรือไม่ก็การพนันเสียมากกว่า”

ซูเวยก้มหน้าลงเล็กน้อย “ข้า… ​ชื่นชมความรู้ของปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ขอรับ” เธอตอบเลี่ยงๆ

“ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่… ที่ถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลา?” ท่านแม่ทัพกล่าวขึ้นอย่างประหลาด “บางครั้ง… สิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ก็อาจซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความเงียบงันอันยาวนาน”

คำพูดของท่านแม่ทัพทำให้ซูเวยรู้สึกสะดุ้งเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาฉายประกายแห่งความสงสัย

“ท่านแม่ทัพ… หมายความว่ากระไร?”

ท่านแม่ทัพจ้าวหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ความรู้… ดุจหงส์ขาวอันสง่างาม… สามารถโบยบินได้อย่างอิสระ แต่บางครั้ง… ก็อาจต้องหลบซ่อนอยู่ท่ามกลางพายุร้าย เพื่อรอคอยเวลาที่เหมาะสมในการปรากฏกาย”

คำเปรียบเปรยของท่านแม่ทัพคล้ายกับจะสื่อความหมายบางอย่าง ซูเวยพยายามตีความ แต่ก็ยังไม่สามารถเชื่อมโยงได้ทั้งหมด

“หงส์ขาว… ท่ามกลางพายุร้าย…” เธอทวนคำ

“ใช่แล้ว… หลี่หมิง” ท่านแม่ทัพกล่าว พลางกวาดสายตาไปทั่วห้อง “ที่นี่… อาจเป็นที่ซ่อนของหงส์ขาวก็ได้… แต่ก็อาจเป็นที่ซ่อนของพายุร้ายเช่นกัน… เจ้าต้องระมัดระวังให้จงหนัก”

ท่านแม่ทัพมองซูเวยด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “อย่าได้หลงกลมายา… ที่ปิดบังความจริงอยู่เบื้องหลัง”

ก่อนที่ซูเวยจะได้เอ่ยถามสิ่งใดต่อ ท่านแม่ทัพก็หันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบและความรู้สึกสับสนให้ซูเวยได้ขบคิด

“ม่านแห่งมายา… คลี่คลายปริศนา…” ซูเวยพึมพำกับตัวเอง “ท่านแม่ทัพ… ท่านรู้สิ่งใดอยู่?”

เธอหันกลับไปมองกองหนังสืออีกครั้ง ความรู้สึกยิ่งกดดันกว่าเดิม ท่านแม่ทัพไม่ได้เพียงแค่เข้ามาเตือนเธอ แต่ยังเหมือนจะชี้นำเธอไปสู่บางสิ่งบางอย่าง

ซูเวยตัดสินใจเริ่มการค้นหาอย่างจริงจัง เธอไล่เปิดหนังสือทีละเล่มอย่างระมัดระวัง สัมผัสได้ถึงความแตกต่างของกระดาษและความเก่าแก่ของหมึก บางเล่มมีอักษรที่อ่านยาก เข้าใจได้ยาก ราวกับถูกเขียนขึ้นด้วยภาษาโบราณที่สูญหายไปแล้ว

เธอใช้เวลาอยู่กับหนังสือเหล่านั้นนานหลายชั่วโมง จนกระทั่งแสงอรุณเริ่มทอประกายผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาในห้อง

“ยังไม่พบ…” ซูเวยถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน

ในขณะที่ความท้อแท้เริ่มคืบคลานเข้ามา เธอก็สังเกตเห็นบางสิ่งผิดปกติบนโต๊ะทำจากไม้จันทน์ ลวดลายแกะสลักรูปมังกรที่เธอเคยลูบไล้เมื่อครู่ ดูเหมือนจะมีความผิดปกติเล็กน้อย

เธอสังเกตใกล้ๆ พบว่า มีรอยบากเล็กๆ ซ่อนอยู่ใต้เกล็ดของมังกรตัวหนึ่ง เมื่อลองใช้นิ้วกดลงไปเบาๆ ก็รู้สึกถึงกลไกบางอย่างที่ขยับ

“นี่มัน…!” ซูเวยอุทานเบาๆ

เธอค่อยๆ กดรอยบากนั้นลงไปอีกครั้ง และสังเกตเห็นว่า ลวดลายแกะสลักรูปมังกรค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นช่องลับเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใน

หัวใจของซูเวยเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น นี่อาจจะเป็นที่เก็บเอกสารที่บิดาของเธอพูดถึงก็เป็นได้!

เธอค่อยๆ เอื้อมมือเข้าไปในช่องลับนั้น สัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่เป็นแผ่นบางๆ และแข็ง

เมื่อดึงออกมา เธอก็พบกับแผ่นจารึกที่ทำจากหยกสีเขียวมรกต สลักเสลาด้วยอักษรโบราณที่เธอคุ้นเคย

“นี่… คือหลักฐานที่ท่านพ่อกล่าวถึง!” ซูเวยกล่าวอย่างตื่นเต้น

บนแผ่นจารึกนั้น มีอักษรเขียนไว้มากมาย บรรยายถึงเรื่องราวอันดำมืดที่เกิดขึ้นภายในวังหลวง และชี้ชัดถึงบุคคลผู้มีอำนาจที่อยู่เบื้องหลังแผนการร้าย

ขณะที่ซูเวยกำลังจดจ่ออยู่กับการอ่านแผ่นจารึก เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงที่คุ้นเคย… เสียงของท่านแม่ทัพจ้าว

“ข้าบอกเจ้าแล้ว… หลี่หมิง… ว่าที่นี่… อาจเป็นที่ซ่อนของพายุร้าย…”

ซูเวยเงยหน้าขึ้นมอง ท่านแม่ทัพจ้าวปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูห้องลับอีกครั้ง ใบหน้าของเขาฉายแววเคร่งขรึมกว่าเดิม

“ท่านแม่ทัพ…?” ซูเวยเอ่ยถาม น้ำเสียงแฝงด้วยความกังวล

“เจ้า… ได้พบสิ่งที่เจ้าตามหาแล้วสินะ” ท่านแม่ทัพกล่าว ดวงตาของเขามองไปยังแผ่นจารึกในมือของเธอ

“ท่าน… รู้ได้อย่างไร?” ซูเวยถาม

“ข้า… เฝ้าสังเกตการณ์เจ้าอยู่ตลอดเวลา” ท่านแม่ทัพตอบ “ตั้งแต่เจ้าเข้ามาในหอฉงเหวิน… ข้าสัมผัสได้ถึงความไม่ธรรมดาของเจ้า”

“ท่าน… เป็นใครกันแน่?” ซูเวยถามอย่างไม่แน่ใจ

ท่านแม่ทัพจ้าวเดินเข้ามาในห้องช้าๆ แสงแดดยามเช้าสาดส่องกระทบใบหน้าของเขา เผยให้เห็นร่องรอยแห่งความเหนื่อยล้า แต่แววตายังคงเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น

“ข้า… คือผู้ที่ถูกมอบหมายให้ปกป้องความจริง… และรอคอยผู้ที่จะกล้าพอจะเปิดเผยความจริงนั้น” ท่านแม่ทัพกล่าว “และเจ้า… คุณหนูหลี่ซูเวย… คือผู้ที่ข้าเฝ้ารอ”

คำพูดของท่านแม่ทัพทำให้ซูเวยตะลึงงัน ภาพมายาที่เธอสร้างขึ้น กำลังถูกคลี่คลายด้วยบุคคลที่เธอคิดว่าเป็นศัตรู

“ท่าน… รู้ว่าข้าคือ…?”

“ข้า… ไม่เคยเชื่อในเรื่องของ 'หลี่หมิง' ชายหนุ่มลึกลับผู้นี้” ท่านแม่ทัพกล่าว “ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งสตรี… และความเด็ดเดี่ยวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีที่เจ้าพยายามสร้างขึ้น”

“แล้ว… เหตุใดท่านจึงไม่เปิดเผยความจริง?” ซูเวยถาม

“เพราะ… ข้าต้องการให้เจ้า… พิสูจน์ตัวเอง” ท่านแม่ทัพตอบ “หากเจ้าสามารถค้นพบความจริงได้ด้วยตัวเอง… ความแข็งแกร่งของเจ้า… จะเป็นสิ่งที่ไม่อาจมีผู้ใดโค่นล้มได้”

ซูเวยมองแผ่นจารึกในมือ สัมผัสได้ถึงน้ำหนักของความรับผิดชอบที่ถาโถมเข้ามา นี่ไม่ใช่เพียงแค่การพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเธออีกต่อไป แต่คือการเปิดโปงแผนการร้ายที่อาจสั่นคลอนไปทั้งอาณาจักร

“หลักฐานชิ้นนี้… สำคัญยิ่งกว่าที่ข้าคาดคิด” ซูเวยกล่าว “มันจะนำพาความพินาศมาสู่วังหลวง… หรือจะนำพาความยุติธรรมมาสู่แผ่นดิน?”

ท่านแม่ทัพจ้าวเดินเข้ามาใกล้ วางมือบนไหล่ของซูเวยเบาๆ

“ทุกสิ่ง… ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเจ้า… คุณหนูหลี่ซูเวย” ท่านแม่ทัพกล่าว “หงส์ขาว… จะโบยบินได้อย่างสง่างาม… หรือจะต้องแตกสลายไปท่ามกลางพายุร้าย… ขึ้นอยู่กับปีกของมันเอง”

ซูเวยเงยหน้าขึ้นมองท่านแม่ทัพ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว เธอรู้ดีว่า การเดินทางของเธอเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และหนทางข้างหน้า… ยังคงเต็มไปด้วยปริศนาและความอันตรายที่รอคอยการคลี่คลาย

บทสรุป: ซูเวยค้นพบแผ่นจารึกหยกในช่องลับของโต๊ะไม้จันทน์ ซึ่งเป็นหลักฐานสำคัญเกี่ยวกับแผนการร้ายในวังหลวง โดยมีท่านแม่ทัพจ้าวปรากฏตัวขึ้นและเปิดเผยว่าเขารู้ตัวตนที่แท้จริงของเธอมาโดยตลอด เขาเปรียบเปรยเธอเหมือน "หงส์ขาว" ที่ต้องเผชิญหน้ากับ "พายุร้าย" และการตัดสินใจของเธอจะเป็นตัวกำหนดชะตากรรมของทุกสิ่ง

จุดที่น่าติดตาม:

• ซูเวยจะนำหลักฐานชิ้นนี้ไปใช้ประโยชน์อย่างไร?
• ใครคือบุคคลผู้มีอำนาจที่อยู่เบื้องหลังแผนการร้าย?
• ท่านแม่ทัพจ้าวมีบทบาทหน้าที่ที่แท้จริงอย่างไร? เขาจะช่วยเหลือซูเวย หรือมีแผนการอื่นซ่อนอยู่?
• การเปิดโปงความจริงจะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เพียงใดในวังหลวง?
• ซูเวยจะสามารถกอบกู้ชื่อเสียงของตนเองและปกป้องตระกูลได้หรือไม่?