ตอนที่ 9 — ม่านหมอกแห่งตำหนักเมฆา

สายลมยามราตรีกระชากวูบพัดพาความหนาวเย็นเข้ามาปกคลุมผืนแผ่นดิน เฉกเช่นเดียวกับเงาแห่งความไม่แน่นอนที่กำลังคืบคลานเข้าปกคลุมวังหลวงอันโอ่อ่าแห่งนี้ หลี่หมิง หรือในนามที่แท้จริงคือคุณหนูหลี่ซูเวย จ้องมองแผนที่โบราณที่คลี่ออกอยู่เบื้องหน้าด้วยดวงตาฉายแววครุ่นคิด แสงจันทร์สีนวลลอดผ่านช่องหน้าต่างหินอ่อนของตำหนักหลิงเฟิง สาดส่องเป็นลำแสงบางเบา เผยให้เห็นรายละเอียดเล็กๆ ‌น้อยๆ บนกระดาษเก่าที่ซีดจาง ลวดลายอันซับซ้อนของแผนผังที่ซ่อนเร้นบางสิ่งบางอย่างไว้ภายใต้ชั้นฝุ่นแห่งกาลเวลา

“ลายมังกรซ่อนเร้น… ที่แท้ก็อยู่ที่นี่เอง” เสียงกระซิบแหบพร่าหลุดออกมาจากริมฝีปากของหลี่หมิง นางกวาดนิ้วเรียวยาวไล้ไปตามเส้นสายที่ค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปทรงคล้ายอักษรโบราณที่ไม่ปรากฏในตำราเล่มใดที่นางเคยพบเห็นมาก่อน กลิ่นอายของหมึกแห้งและกระดาษเก่าคลุ้งไปทั่วบริเวณ ​ราวกับเป็นอาคมแห่งอดีตกาลที่ยังคงวนเวียนไม่จางหาย

แผนที่แผ่นนี้ได้มาจากการค้นหาอย่างยากลำบากในหอฉงเหวิน สถานที่ที่เคยเป็นแหล่งรวบรวมความรู้และภูมิปัญญาของเหล่าปราชญ์ผู้ล่วงลับ การค้นพบนี้เกิดขึ้นหลังจากที่หลี่หมิงเผชิญกับความยากลำบากมากมาย ทั้งการปลอมตัว การหลบเลี่ยงสายตาของเหล่าขันทีและนางกำนัลที่คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวทุกฝีก้าว และที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือการพยายามไขปริศนาของเหล่าอักษรโบราณที่ปรากฏอยู่บนแผนที่ ซึ่งดูเหมือนจะมีความเชื่อมโยงกับเหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวที่เกิดขึ้นในอดีต

“หากว่านี่คือเบาะแสสำคัญในการเปิดโปงแผนการร้ายของอ๋องรองจริง… นางต้องรีบไปตรวจสอบ” ‍ความคิดของหลี่หมิงพลันสั่นคลอน นางเงยหน้ามองขึ้นไปยังดวงจันทร์ที่ลอยเด่นอยู่กลางฟากฟ้า แสงนวลตาของมันกลับดูเยียบเย็นในยามนี้ ยิ่งขับเน้นให้เห็นถึงความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามาในวังหลวง

นางพับแผนที่อย่างระมัดระวัง นำไปเก็บไว้ในห่อผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มที่เตรียมไว้ ก่อนจะลุกขึ้นยืน นางสวมเสื้อคลุมสีดำสนิทที่คล่องตัว เพื่ออำพรางตัวตนและสะดวกในการเคลื่อนไหวในยามวิกาล

“คุณชายหลี่… ‌จะออกไปข้างนอกอีกแล้วหรือ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากมุมห้อง ทำให้หลี่หมิงชะงักกึก นางหันกลับไปมองพบกับเงาร่างสูงโปร่งของจวินเซียว องค์ชายรองที่สวมชุดคลุมสีดำปักลายเมฆาสีเงิน ใบหน้าหล่อเหลาของเขาฉายแววบางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง ภายใต้แสงจันทร์อ่อนๆ นั้น ‍ดวงตาของเขาสุกสกาวราวกับดวงดาว

“องค์ชายรอง… ทรงทราบได้อย่างไรว่าข้าจะออกไป” หลี่หมิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง แม้ในใจจะแฝงไปด้วยความประหลาดใจ

จวินเซียวเดินเข้ามาใกล้ มือข้างหนึ่งเท้าเอว ส่วนอีกข้างยกขึ้นกวักมือเรียก “ข้าเห็นท่านขะมักเขม้นอยู่กับแผนที่มาหลายวันแล้ว… หากไม่ใช่ธุระสำคัญ ​ก็คงไม่รบกวนเวลานอนของท่านเช่นนี้” เขายิ้มบางๆ ที่มุมปาก รอยยิ้มที่ดูเหมือนจริงใจ แต่หลี่หมิงกลับสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง

“ธุระของข้า… คงไม่สำคัญเท่าการดูแลขององค์ชายหรอกพ่ะย่ะค่ะ” หลี่หมิงโค้งคำนับอย่างนอบน้อม “ข้าเพียงแต่… ​ชื่นชอบการสำรวจสิ่งใหม่ๆ เท่านั้น”

“การสำรวจสิ่งใหม่ๆ… ที่ตำหนักหลิงเฟิงในยามวิกาลเช่นนี้?” จวินเซียวเลิกคิ้วสูงเล็กน้อย “ดูเหมือนว่า… ท่านจะมีความลับมากกว่าที่ข้าเคยคิด”

หลี่หมิงรับรู้ได้ถึงแรงกดดันจากคำพูดของเขา นางเม้มปากแน่น พยายามควบคุมการหายใจให้เป็นปกติ ​“ข้า… เป็นเพียงคนธรรมดา หาได้มีความลับใดซ่อนเร้นไม่พ่ะย่ะค่ะ”

จวินเซียวเดินเข้ามาใกล้จนเกือบจะประชิดหลี่หมิง ดวงตาคู่คมของเขากวาดมองสำรวจนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า “คนธรรมดา… ที่มีความรู้ลึกซึ้งเรื่องอักษรโบราณเช่นนี้… หรือ?” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อย “หากข้าเดาไม่ผิด… ท่านกำลังตามหาเบาะแสบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับ… ลายมังกรโบราณ?”

หลี่หมิงใจหายวาบ นางไม่คาดคิดเลยว่าจวินเซียวจะทราบเรื่องนี้ ดวงตาของนางเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก “องค์ชาย… ทรงทราบได้อย่างไร?”

“ข้ามีข่าวลือบางอย่าง… เกี่ยวกับแผนที่โบราณที่ซ่อนอยู่ในหอฉงเหวิน… และลายมังกรที่ว่ากันว่าเป็นสัญลักษณ์แห่งความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในวังหลวง” จวินเซียวกล่าว สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่หลี่หมิงไม่ยอมละไป “และข้าสังเกตเห็นว่า… ท่านมีความสนใจเป็นพิเศษในเรื่องนี้”

หลี่หมิงสูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้ง นางพยายามรวบรวมสติ “ข้าเพียงแต่… สนใจในตำนานโบราณเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ”

“ตำนาน… หรือความจริง?” จวินเซียวเอ่ยถามเบาๆ “ความจริงที่ว่า… บรรพบุรุษขององค์ชาย… ถูกกล่าวหาว่าทรยศต่อแผ่นดิน… เป็นตำนานที่ถูกสร้างขึ้น… หรือความจริงที่ถูกบิดเบือน?”

คำพูดของจวินเซียวทำให้หลี่หมิงยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ นางรู้ดีว่าองค์ชายรองกำลังพยายามสอบสวนนาง แต่ในขณะเดียวกัน นางก็อดสงสัยไม่ได้ว่า เหตุใดเขาถึงได้สนใจเรื่องนี้เป็นพิเศษ? หรือว่าเขาเองก็กำลังค้นหาความจริงบางอย่างอยู่เช่นกัน?

“ข้า… ไม่ทราบเรื่องนั้นพ่ะย่ะค่ะ” หลี่หมิงตอบอย่างเลี่ยงเลี่ยง “เรื่องราวในอดีต… เป็นสิ่งที่ซับซ้อน ยากเกินกว่าที่คนธรรมดาเช่นข้าจะเข้าใจ”

จวินเซียวหัวเราะในลำคอเบาๆ “คนธรรมดา… ที่มีความรู้เหนือกว่าบัณฑิตทั้งปวง… มีความสามารถในการปลอมตัวได้อย่างแนบเนียน… และมีความกล้าหาญที่จะเหยียบย่างเข้าไปในสถานที่อันตราย… เช่นนี้หรือ?” เขาก้าวเข้ามาใกล้กว่าเดิม จนใบหน้าของทั้งสองเกือบจะชนกัน “หากท่านเป็นเพียงคนธรรมดา… ข้าก็เป็นเพียงขอทานข้างถนนแล้ว”

หลี่หมิงสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่ใบหน้า นางพยายามหลบสายตาคมกริบของจวินเซียว “องค์ชาย… กำลังจะไปที่ใดหรือพ่ะย่ะค่ะ” นางเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว

“ข้ากำลังจะไป… สถานที่แห่งหนึ่ง… ที่อาจจะมีความเชื่อมโยงกับเรื่องราวของท่าน” จวินเซียวตอบ ใบหน้าของเขากลับมาเรียบเฉยอีกครั้ง “สถานที่แห่งนั้น… คือตำหนักเมฆา… ที่ซ่อนตัวอยู่ในป่าทึบทางทิศตะวันตกของวังหลวง”

ตำหนักเมฆา… ชื่อนี้ทำให้หลี่หมิงนึกถึงเรื่องราวที่ได้ยินมา ตำหนักร้างแห่งนี้ถูกเล่าขานว่าเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยอาถรรพ์ และมีตำนานกล่าวว่า เป็นที่เก็บงำความลับบางอย่างของเหล่าเชื้อพระวงศ์ในอดีต

“ตำหนักเมฆา… พ่ะย่ะค่ะ?” หลี่หมิงเอ่ยทวนชื่ออย่างไม่แน่ใจ “แต่… สถานที่แห่งนั้น… อันตรายเกินไป”

“อันตราย… ก็ต่อเมื่อเราไปเพียงลำพัง” จวินเซียวกล่าว เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของหลี่หมิง “แต่หากเราไป… ด้วยกัน… บางที… อันตรายเหล่านั้น… อาจจะไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป”

หลี่หมิงเงียบไป นางกำลังชั่งใจระหว่างความหวาดระแวงต่อจวินเซียว และความจำเป็นที่จะต้องไขปริศนาที่อยู่เบื้องหน้า การร่วมมือกับเขาอาจเป็นทางออกที่ดีที่สุดในการเข้าถึงความลับของตำหนักเมฆา แต่ในขณะเดียวกัน มันก็อาจจะหมายถึงการเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของนาง

“ข้า… ไม่แน่ใจว่าข้าจะช่วยอันใดได้” หลี่หมิงเอ่ยอย่างอ้อมแอ้ม

“ท่านช่วยได้… มากกว่าที่ท่านคิด” จวินเซียวตอบ เขาก้าวถอยหลังเล็กน้อย “ข้าจะรอท่านที่ประตูวังทิศตะวันตก… พรุ่งนี้เวลาย่ำรุ่ง… หากท่านตัดสินใจ… มาพบข้า… เราจะได้ไป… ด้วยกัน”

กล่าวจบ จวินเซียวก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงหลี่หมิงที่ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบของตำหนักหลิงเฟิง เสียงลมยังคงพัดหวีดหวิวราวกับจะเตือนให้ระวังถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา

หลี่หมิงมองตามร่างของจวินเซียวจนลับสายตา นางรู้สึกได้ถึงความหนักอึ้งในหัวใจ การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย นางต้องเลือกระหว่างความปลอดภัยของตนเอง และความเป็นไปได้ที่จะค้นพบความจริงอันยิ่งใหญ่

นางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง ราวกับจะหาคำตอบจากผนังหินอ่อนที่เคยเต็มไปด้วยความรู้ แต่บัดนี้กลับดูว่างเปล่า นางรู้ดีว่าทุกย่างก้าวของนางในวังหลวงแห่งนี้ ล้วนถูกจับจ้องอยู่ตลอดเวลา

“ตำหนักเมฆา…” หลี่หมิงพึมพำกับตัวเอง “สถานที่แห่งนั้น… จะนำพาข้าไปสู่ความจริง… หรือ… นำพาข้าไปสู่ความพินาศกันแน่…”

นางเดินไปที่หน้าต่างหินอ่อน มองออกไปยังทิวทัศน์ยามค่ำคืนของวังหลวง ดวงจันทร์ยังคงลอยเด่นอยู่บนฟากฟ้า แต่แสงนวลของมันกลับดูอึมครึมราวกับมีม่านหมอกบางๆ บดบังอยู่

นางหยิบแผนที่โบราณออกมาอีกครั้ง ลวดลายของลายมังกรซ่อนเร้นนั้นดูเหมือนจะเคลื่อนไหวได้ภายใต้แสงจันทร์ ราวกับกำลังเย้ยหยัน และชี้ทางไปยังสถานที่ที่เต็มไปด้วยอันตราย

“ข้า… ต้องไป” หลี่หมิงตัดสินใจ นางรู้ดีว่า นางไม่สามารถถอยหลังได้อีกต่อไป การค้นหาความจริงเกี่ยวกับแผนการร้ายของอ๋องรอง และการปกป้องความยุติธรรม คือสิ่งที่นางต้องทำ ไม่ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับสิ่งใดก็ตาม

นางปิดแผนที่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปเตรียมตัวสำหรับการเดินทางในวันรุ่งขึ้น หัวใจของนางเต้นระรัวด้วยความคาดหวังและความหวาดหวั่นปะปนกันไป

พรุ่งนี้… นางจะต้องเผชิญหน้ากับตำหนักเมฆา… และอาจจะ… เผชิญหน้ากับความจริงที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าที่นางเคยจินตนาการ.