สายลมยามราตรีกระชากวูบพัดพาความหนาวเย็นเข้ามาปกคลุมผืนแผ่นดิน เฉกเช่นเดียวกับเงาแห่งความไม่แน่นอนที่กำลังคืบคลานเข้าปกคลุมวังหลวงอันโอ่อ่าแห่งนี้ หลี่หมิง หรือในนามที่แท้จริงคือคุณหนูหลี่ซูเวย จ้องมองแผนที่โบราณที่กางอยู่บนโต๊ะไม้เนื้อดี ดวงตาคมกล้าฉายแววครุ่นคิด แสงเทียนเล่มบางสาดส่องกระทบเงาของนางที่โยกไหวไปมาบนผนังตำหนัก เผยให้เห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ บนแผ่นกระดาษเก่ากรอบที่เต็มไปด้วยรอยหมึกจางๆ และเส้นสายอันซับซ้อน
“จุดนี้น่าจะเป็นทางเข้าลับ” เสียงของนางแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความหนักแน่น มือเรียวชี้ไปยังตำแหน่งหนึ่งบนแผนที่ ซึ่งมีสัญลักษณ์รูปดอกบัวซ่อนอยู่ใต้ลายเส้นของอุโมงค์ใต้ดิน “ถ้าแผนที่ของท่านอ๋องเซวียนถูกต้อง ตำแหน่งนี้ควรเชื่อมต่อไปยังคลังสมบัติโบราณที่ถูกซ่อนไว้”
หลี่ซูเวยถอนหายใจแผ่วเบา การค้นหาหลักฐานเพื่อเปิดโปงการทุจริตของเสนาบดีใหญ่ กู่จิ้น ที่แผ่ขยายอิทธิพลจนเกือบจะครอบงำราชสำนักได้กลายเป็นภารกิจอันหนักอึ้ง นางรู้ดีว่าเสนาบดีกู่จิ้น ไม่ใช่ศัตรูธรรมดา คนผู้นี้มีสายสัมพันธ์อันเหนียวแน่นกับกลุ่มอำนาจต่างๆ ทั้งในราชสำนักและนอกวังหลวง การจะโค่นล้มอำนาจของมันได้ จำเป็นต้องมีหลักฐานที่ชัดเจนและหนักแน่นพอที่จะทำให้แม้แต่ฮ่องเต้ผู้ทรงภูมิก็ไม่อาจเพิกเฉย
“แผนที่นี้ได้มาจากไหนกันแน่” นางพึมพำกับตัวเอง ภาพของท่านอ๋องเซวียนที่มอบแผนที่นี้ให้แก่นางเมื่อหลายวันก่อนผุดขึ้นมาในความคิด ท่านอ๋องเซวียน ผู้ซึ่งเคยเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ แต่กลับต้องโทษถูกเนรเทศออกนอกเมืองหลวงด้วยข้อหาอันน่าสงสัย การพบปะกันอย่างลับๆ ของพวกเขานั้นเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและความไม่ไว้วางใจ
“ท่านอ๋องเซวียน… ท่านกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่” หลี่ซูเวยขมวดคิ้วแน่น ท่านอ๋องเซวียนมีท่าทีที่ซับซ้อนจนยากจะหยั่งถึง เขาดูเหมือนจะต้องการช่วยเหลือนาง แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีความลับบางอย่างที่เขาปิดบังไว้
นางลุกขึ้นยืน เดินไปยังหน้าต่างหินอ่อน จ้องมองออกไปยังสวนหลวงอันกว้างใหญ่ยามค่ำคืน ท่ามกลางหมู่ดาวที่ส่องประกายระยิบระยับ ความคิดของนางล่องลอยไปสู่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ การสังหารปริศนาของขันทียง มือขวาคนสนิทของเสนาบดีกู่จิ้น ที่ถูกพบเป็นศพในสวนบุปผา เหตุการณ์นั้นสร้างความปั่นป่วนไปทั่ววังหลวง และเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้หลี่ซูเวยเริ่มสงสัยในเบื้องหลังอันดำมืดของเสนาบดีผู้นี้
“สวนบุปผา…” นางเอ่ยชื่อนั้นเบาๆ หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย สวนบุปผาเป็นสถานที่ที่งดงามราวกับสรวงสวรรค์ แต่ภายใต้ความงามนั้น อาจซ่อนเร้นความลับอันน่าสะพรึงกลัวเอาไว้ก็เป็นได้
นางตัดสินใจ หันกลับมามองแผนที่อีกครั้ง มือเรียวจรดไปที่สัญลักษณ์รูปดอกบัวอีกครั้ง “ถ้าข้าจะเข้าไปในสวนบุปผาตอนกลางคืน…”
ความคิดของนางถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นเบาๆ
“ใคร?” หลี่ซูเวยถามเสียงแข็ง
“บ่าวเองเพคะ คุณหนู” เสียงของหลินเฟิง สาวใช้คนสนิทของนางดังมาจากด้านนอก
หลี่ซูเวยสูดลมหายใจลึก “เข้ามา”
ประตูตำหนักเปิดออกพร้อมกับร่างของหลินเฟิงที่ปรากฏขึ้น ใบหน้าของหลินเฟิงดูซีดเผือดเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพของนายสาวที่ยังคงนั่งครุ่นคิดอยู่กับแผนที่ท่ามกลางแสงเทียน
“คุณหนู… ดึกมากแล้วนะเพคะ” หลินเฟิงกล่าวด้วยความเป็นห่วง “บ่าวเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้วเพคะ”
“ขอบใจเจ้ามากหลินเฟิง” หลี่ซูเวยกล่าวพร้อมกับยิ้มบางๆ “แต่คืนนี้ข้ายังไม่ง่วง”
หลินเฟิงกวาดสายตามองไปที่แผนที่ที่กางอยู่บนโต๊ะ แววตาของนางฉายแววสงสัย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกมา นางเข้าใจดีว่าคุณหนูของตนกำลังทำเรื่องสำคัญ
“คุณหนู… คืนนี้มีข่าวลือแปลกๆ ในวัง” หลินเฟิงกล่าวขึ้นอย่างลังเล
“ข่าวลืออะไร?” หลี่ซูเวยถาม พลางเงยหน้ามองหลินเฟิง
“มีคนเห็นเงาประหลาดเดินวนเวียนอยู่แถวสวนบุปผาตอนกลางคืนเพคะ บ้างก็ว่าเห็นผี บ้างก็ว่าเห็นคนร้าย… แต่ก็ไม่มีใครยืนยันได้แน่ชัด” หลินเฟิงกล่าว เสียงสั่นเล็กน้อย
หลี่ซูเวยนิ่งไป สีหน้าของนางเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม เงาประหลาดในสวนบุปผา… มันอาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
“มีใครเห็นเงาประหลาดนั้นอีกบ้าง?” หลี่ซูเวยถาม
“ข้าได้ยินจากนางกำนัลที่ดูแลสวนผลไม้เพคะ นางบอกว่าได้ยินเสียงฝีเท้าดังแว่วมา แต่พอไปดูก็ไม่พบสิ่งใด” หลินเฟิงตอบ
หลี่ซูเวยเดินกลับมานั่งที่โต๊ะ ใช้ปลายนิ้วลากผ่านเส้นสายบนแผนที่อีกครั้ง ความคิดของนางยิ่งสับสนมากขึ้น สวนบุปผา… ทางเข้าลับ… เสนาบดีกู่จิ้น… และตอนนี้ยังมีข่าวลือเรื่องเงาประหลาดอีก…
“หลินเฟิง” หลี่ซูเวยกล่าวเสียงเด็ดเดี่ยว “คืนนี้เจ้าเตรียมชุดที่พรางตัวได้ง่ายๆ ให้ข้า ข้าจะออกไปข้างนอก”
“คุณหนู! นี่มันอันตรายนะเพคะ!” หลินเฟิงร้องเสียงหลง “ยิ่งมีข่าวลือเรื่องเงาประหลาดแบบนี้…”
“ข้าต้องไป” หลี่ซูเวยขัดขึ้น “ข้าเชื่อว่าเงาประหลาดที่ว่า อาจเกี่ยวข้องกับสิ่งที่ข้าตามหาอยู่”
หลินเฟิงมองหน้านายสาวของตนอย่างกังวลใจ นางรู้ดีว่าเมื่อคุณหนูตัดสินใจแล้ว ไม่มีสิ่งใดจะห้ามได้
“ถ้าอย่างนั้น… ขอให้คุณหนูระวังตัวนะเพคะ” หลินเฟิงกล่าวอย่างจำใจ
หลังจากหลินเฟิงจากไป หลี่ซูเวยก็กลับมาครุ่นคิดอีกครั้ง นางหยิบเอากระดาษแผ่นหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในลิ้นชักออกมา มันเป็นภาพวาดของดอกบัวสีแดง ที่วาดขึ้นอย่างประณีต ภาพนี้ท่านอ๋องเซวียนมอบให้แก่นาง พร้อมกับคำพูดที่คลุมเครือว่า “ดอกบัวแห่งความลับ… จงมองหาแหล่งกำเนิดของมัน”
“แหล่งกำเนิดของดอกบัว…” หลี่ซูเวยพึมพำ นึกถึงแผนที่โบราณที่นางมีอยู่ สัญลักษณ์รูปดอกบัว… มันต้องมีความหมายบางอย่าง
นางตัดสินใจแน่วแน่ สวนบุปผาคือเป้าหมายหลักของนางในค่ำคืนนี้ นางต้องไปให้เห็นกับตา ว่าเงาประหลาดนั้นคืออะไร และมันเกี่ยวข้องกับแผนที่และดอกบัวแห่งความลับนี้อย่างไร
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลี่ซูเวยเปลี่ยนชุดเป็นชุดสีดำสนิทที่สวมใส่สบายคล่องตัว มีผ้าคลุมศีรษะที่ช่วยปกปิดใบหน้าได้เป็นอย่างดี นางได้เตรียมอุปกรณ์ที่จำเป็นไว้ครบครัน ทั้งมีดสั้นที่เหน็บไว้ที่เอว และถุงยาบางส่วนที่อาจมีประโยชน์
“ถึงเวลาแล้ว” หลี่ซูเวยกล่าวกับตัวเอง ดวงตาของนางยังคงฉายแววแน่วแน่
นางย่องออกจากตำหนักอย่างเงียบเชียบ อาศัยความมืดและเงาของอาคารต่างๆ ในวังหลวงเป็นเกราะกำบัง การเดินทางไปยังสวนบุปผายามวิกาลนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย นัก สนมกำนัลและขันทีกำลังผลัดเปลี่ยนเวรยามอย่างเข้มงวด แต่ด้วยความรู้เกี่ยวกับเส้นทางลับและช่องทางที่นางได้ศึกษามาจากแผนที่ของท่านอ๋องเซวียน ทำให้การเคลื่อนไหวของนางเป็นไปอย่างราบรื่น
เมื่อมาถึงบริเวณสวนบุปผา ความสงัดก็ปกคลุมไปทั่ว ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา ต้นไม้และดอกไม้นานาชนิดที่ถูกจัดแต่งไว้อย่างสวยงาม ยามค่ำคืนกลับดูมีมนต์ขลังและน่าเกรงขามไปพร้อมๆ กัน
หลี่ซูเวยย่อตัวลง ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้นานาพันธุ์ ดวงตาของนางกวาดมองไปรอบๆ สวน พยายามจับสังเกตสิ่งผิดปกติ
“ไม่มีอะไรเลยหรือ?” นางเริ่มสงสัย “หรือว่าข่าวลือจะเป็นเพียงเรื่องเล่า…?”
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมาจากทิศทางหนึ่ง หลี่ซูเวยรีบหดตัวลงไปอีก ซ่อนกายให้มิดชิดที่สุด
ร่างเงาหนึ่งปรากฏขึ้นจากเงามืดของต้นหลิว นางเป็นหญิงสาว รูปร่างผอมบาง สวมชุดสีเข้มที่ช่วยกลมกลืนกับความมืดได้เป็นอย่างดี นางเคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบา ราวกับไม่ใช่คนธรรมดา
“นั่นมัน…” หลี่ซูเวยเบิกตากว้าง เมื่อมองเห็นใบหน้าของหญิงสาวผู้นั้นภายใต้แสงจันทร์ที่ส่องลอดกิ่งไม้มา…
“เซียนหยุน!”
ใช่แล้ว หญิงสาวผู้นั้นคือ เซียนหยุน นางกำนัลคนสนิทของสนมเอกฮวาหรง!
เซียนหยุนกำลังเดินตรงไปยังบริเวณมุมหนึ่งของสวนบุปผา ที่เป็นที่ตั้งของศาลาริมน้ำโบราณ หลี่ซูเวยไม่รอช้า รีบค่อยๆ ย่องตามไปอย่างเงียบเชียบ
เซียนหยุนหยุดยืนอยู่ที่หน้าศาลา นางกวาดตามองไปรอบๆ อย่างระแวง จากนั้นก็ค่อยๆ ใช้มือล้วงเข้าไปในเสื้อผ้าของตนเอง หยิบเอาวัตถุบางอย่างออกมา…
วัตถุนั้นเป็นจี้หยกสีเขียวสดใส ที่สลักเป็นรูปดอกบัว
“ดอกบัว…” หลี่ซูเวยพึมพำ ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความสงสัย
เซียนหยุนมองจี้หยกในมืออยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันไปมองยังทิศทางของตำหนักของสนมเอกฮวาหรง แววตาของนางฉายแววซับซ้อน ทั้งความภักดี ความกลัว และความมุ่งมั่น
แล้วสิ่งที่ทำให้หลี่ซูเวยต้องตกตะลึงยิ่งกว่าเดิมก็เกิดขึ้น…
เซียนหยุนค่อยๆ วางจี้หยกรูปดอกบัวลงบนแท่นหินหน้าศาลา จากนั้นนางก็ก้มลงไปกระซิบอะไรบางอย่างกับแท่นหินนั้น…
“ใครอยู่ตรงนั้น!”
ทันใดนั้น เสียงตะโกนดังขึ้นมาจากอีกฝั่งของสวน!
หลี่ซูเวยสะดุ้งเฮือก! นางลืมไปว่าการเข้ามาในสวนบุปผายามวิกาลนั้นมีความเสี่ยงสูง!
เซียนหยุนเองก็สะดุ้งเช่นกัน นางรีบหันขวับไปมองทิศทางของเสียง นางดูเหมือนจะตกใจมาก
“ข้าเห็นเงา!” เสียงตะโกนดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงฝีเท้าของทหารยามที่กำลังวิ่งเข้ามา
หลี่ซูเวยรู้ว่านางกำลังตกอยู่ในอันตราย นางต้องรีบหลบหนีไปก่อนที่ทหารยามจะพบตัว!
แต่ในขณะที่นางกำลังจะถอยกลับ…
พลันมีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากความมืดเบื้องหน้าของนาง!
เงาร่างนั้นสูงใหญ่ สวมชุดสีดำสนิท ปิดบังใบหน้าจนมิดชิด!
ก่อนที่หลี่ซูเวยจะได้ตั้งตัว เงาร่างนั้นก็พุ่งเข้าใส่…
คมมีดสั้นส่องประกายในแสงจันทร์!
ฉัวะ!
เสียงบางอย่างถูกตัดขาด…
หลี่ซูเวยรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ต้นแขน…
ความมืดมิดค่อยๆ คืบคลานเข้ามา…
ก่อนที่สติของนางจะดับวูบไป…
ภาพสุดท้ายที่หลี่ซูเวยเห็นคือใบหน้าของเซียนหยุนที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ… และเงาร่างอันน่าสะพรึงกลัวที่ยืนตระหง่านอยู่เหนือร่างของนาง…
บุปผากลางพายุหงส์
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก