ตอนที่ 29 — แผนที่ผืนสุดท้ายกับคมดาบที่สั่นคลอน
แสงจันทร์สีนวลยังคงสาดส่องผ่านบานหน้าต่างหินอ่อนของตำหนักหลิงเฟิง ใบหน้าที่ละเอียดอ่อนของหลี่ซูเวยฉายแววเคร่งขรึม ขณะที่นิ้วเรียวยาวของนางค่อยๆ ลากไล้ไปตามลายเส้นบนแผนที่โบราณที่กางอยู่ กลิ่นอายของหมึกโบราณและกระดาษที่ผ่านกาลเวลายาวนานอบอวลอยู่ในอากาศ แผนที่ที่นางค้นพบในที่สุดจากการแกะรอยเบาะแสที่ซ่อนเร้นในทุกมุมของวังหลวงนี้ มิใช่เพียงแผนที่ธรรมดา แต่เป็นแผนที่ที่นำทางไปสู่สถานที่อันเป็นกุญแจสำคัญในการเปิดโปงความจริงอันดำมืด
"นี่คือ... เส้นทางสู่ห้องเก็บพระราชสาส์นลับ" เสียงของหลี่ซูเวยแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความแน่วแน่ นางเงยหน้าขึ้นมองหงส์เทียน สหายผู้ภักดีที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลัง ดวงตาของนางฉายประกายแห่งความหวังและความกังวลระคนกัน
หงส์เทียนพยักหน้าอย่างเข้าใจ "คุณหนูได้รวบรวมหลักฐานมามากพอแล้ว แต่หากเราสามารถค้นพบพระราชสาส์นต้นฉบับที่เกี่ยวข้องกับคดีของท่านแม่ทัพหลี่ได้ ก็จะเป็นการตอกย้ำความบริสุทธิ์ของท่านพ่อได้อย่างสมบูรณ์"
หลี่ซูเวยพยักหน้าพลางลูบปลายนิ้วไปตามลายเส้นที่แสดงถึงอุโมงค์ใต้ดินอันซับซ้อน "แต่สถานที่แห่งนี้... ดูเหมือนจะถูกซ่อนไว้อย่างแยบยลที่สุด แม้แต่ผู้ที่อยู่ในวังมานานก็อาจไม่เคยล่วงรู้"
"ตำหนักที่ใช้เป็นที่เก็บพระราชสาส์นลับเช่นนี้ ย่อมต้องมีการป้องกันอย่างแน่นหนา" หงส์เทียนเสริม "เราอาจต้องเผชิญหน้ากับอุปสรรคที่คาดไม่ถึง"
"ข้าเตรียมพร้อมแล้ว" หลี่ซูเวยกล่าว น้ำเสียงของนางหนักแน่นขึ้น "คืนนี้ เราจะบุกเข้าไป"
แต่แผนการอันรอบคอบของหลี่ซูเวยกำลังจะเผชิญกับมรสุมลูกใหญ่กว่าที่นางคาดคิด เบื้องบนอำนาจอันมืดดำกำลังเคลื่อนไหว การค้นพบของนางมิได้เป็นความลับอีกต่อไป
ในอีกฟากหนึ่งของวังหลวง ภายในห้องโถงอันโอ่อ่าที่ประดับประดาด้วยมังกรทองอร่าม องค์จักรพรรดิประทับนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร ท่าทางของพระองค์ดูสงบนิ่ง แต่แววตาแฝงไว้ด้วยความเย็นชา
"นางค้นพบแล้วสินะ" เสียงขององค์จักรพรรดิเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า ก้องกังวานไปทั่วห้องโถง
ข้างกายพระองค์ เหยีย่นไทเฮาก็ยิ้มบางๆ "แผนที่โบราณนั่น... ดูเหมือนจะนำไปสู่สิ่งที่ท่านคาดหวัง"
"ความจริง... เป็นสิ่งที่ไม่เคยมีใครปรารถนาให้ถูกเปิดเผย" องค์จักรพรรดิตรัส "โดยเฉพาะความจริงที่เกี่ยวพันกับบัลลังก์นี้"
เหยีย่นไทเฮาหัวเราะเบาๆ "แต่ความจริงย่อมต้องปรากฏ ไม่ช้าก็เร็ว และนาง... หลี่ซูเวย... คือผู้ที่จะนำความจริงนั้นมาสู่แสงสว่าง"
"นางคิดว่านางฉลาดเกินไปแล้ว" องค์จักรพรรดิกล่าว พลางยกจอกสุราขึ้นจิบ "การเข้าไปในห้องเก็บพระราชสาส์นลับ ย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายดายเสียทีเดียว"
"กระหม่อมได้สั่งการให้ทหารองครักษ์ที่ซื่อสัตย์ที่สุดไปรอรับนางแล้วเพคะ" เหยีย่นไทเฮาเอ่ย ใบหน้าของนางปราศจากความรู้สึกใดๆ ราวกับกำลังวางแผนการล่าเหยื่อ
"ดี" องค์จักรพรรดิพยักหน้า "ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด... แผนที่ผืนสุดท้ายนั้นจะต้องไม่ตกไปอยู่ในมือของนาง"
กลางดึกสงัด คืนที่ดาวพร่างพราวเต็มท้องฟ้า หลี่ซูเวยในชุดสีเข้มที่เคลื่อนไหวคล่องแคล่ว ได้ปลอมตัวเป็นเงาดำทะมึน ย่องไปตามทางลับที่ซ่อนเร้นภายในวังหลวง หงส์เทียนติดตามนางอย่างเงียบเชียบ ในมือถืออาวุธที่เตรียมพร้อม
"ตามแผนที่... ทางเข้าจะอยู่หลังกำแพงหินบริเวณสวนลับตะวันตก" หลี่ซูเวยกระซิบ
พวกนางค่อยๆ เคลื่อนตัวไปจนถึงสวนลับตะวันตก ที่ซึ่งความเงียบสงัดปกคลุม มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนที่ขับขานบทเพลงแห่งราตรี
"นั่นไง" หลี่ซูเวยชี้ไปยังกำแพงหินเก่าแก่ที่ดูไม่มีสิ่งผิดปกติใดๆ นางใช้ปลายนิ้วลูบไปตามรอยต่อของแผ่นหินตามที่ระบุไว้ในแผนที่ ก่อนจะออกแรงดัน
"เอี๊ยด..." เสียงครืดคราดของหินที่เสียดสีกันดังขึ้น เผยให้เห็นช่องทางลับแคบๆ ที่ทอดลงไปสู่ความมืดมิด
"ข้างในคงจะอันตราย" หงส์เทียนกล่าว "ข้าจะนำหน้าไปก่อน"
"ระวังตัวด้วย" หลี่ซูเวยพยักหน้า หงส์เทียนจุดคบเพลิงขนาดเล็กที่เตรียมมา แสงสว่างริบหรี่ส่องให้เห็นบันไดหินที่คดเคี้ยวลงไปเบื้องล่าง
เมื่อหงส์เทียนก้าวลงไปได้ไม่กี่ขั้น ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
"หยุดนะ! ผู้บุกรุก!"
เสียงตะโกนดังขึ้น พร้อมกับแสงไฟจากคบเพลิงที่สาดส่องเข้ามา หลี่ซูเวยและหงส์เทียนหันกลับไปมอง พบกับกลุ่มทหารองครักษ์ในชุดเกราะเต็มยศ กำลังโอบล้อมพวกนางไว้
"เป็นไปได้อย่างไร" หลี่ซูเวยอุทานอย่างตกใจ "เราถูกจับได้ตั้งแต่ยังไม่ได้เข้าไป"
"แน่นอน" เสียงทุ้มเยือกเย็นดังขึ้นจากด้านหลังของกลุ่มทหาร องค์ชายรัชทายาทหลี่หมิงปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าของเขาฉายแววเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยความยินดีเล็กน้อยที่ได้มาอยู่ตรงนี้
"เจ้าคิดว่าแผนการของเจ้าจะรอดพ้นสายตาของข้าไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ หลี่ซูเวย" หลี่หมิงกล่าว "เจ้าประมาทข้าเกินไป"
"องค์ชาย..." หลี่ซูเวยกัดฟันกรอด "ท่านรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร"
"ข้ามีสายที่มองเห็นได้ทุกอย่างในวังแห่งนี้" หลี่หมิงกล่าวพร้อมรอยยิ้มเย็นชา "และตอนนี้... เจ้าก็อยู่ในอุ้งมือของข้าแล้ว"
"คุณหนู! สู้เถอะ!" หงส์เทียนตะโกนพร้อมชักกระบี่ออกมา
แต่หลี่ซูเวยรู้ดีว่าการต่อสู้ในสถานการณ์เช่นนี้เป็นเรื่องที่เสียเปรียบอย่างยิ่ง พวกนางมีเพียงสองคน และกำลังถูกล้อมโดยทหารองครักษ์จำนวนมาก
"อย่าต่อต้านเลย หลี่ซูเวย" หลี่หมิงเดินเข้ามาใกล้ "มอบแผนที่นั่นมาเสีย แล้วข้าอาจจะไว้ชีวิตเจ้า"
"ไม่มีวัน!" หลี่ซูเวยตะโกนกลับ นางรู้ว่าหากแผนที่ตกอยู่ในมือของหลี่หมิง ความหวังสุดท้ายของนางและของท่านพ่อก็จะสูญสิ้นไป
ในจังหวะที่กำลังจะเกิดการปะทะกันอย่างดุเดือด ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าอันหนักแน่นอีกชุดหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากด้านบนของกำแพงสวนลับ
"หยุดเดี๋ยวนี้!"
เสียงที่ดังขึ้นนั้น... เป็นเสียงของเสนาบดีฉินอวี้!
เสนาบดีฉินอวี้พร้อมด้วยทหารส่วนตัวอีกจำนวนหนึ่ง ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน พวกเขากระโดดลงมาจากกำแพงอย่างคล่องแคล่ว และเข้าขวางกั้นระหว่างหลี่ซูเวยกับกลุ่มทหารองครักษ์ของหลี่หมิง
"เสนาบดีฉิน!" หลี่หมิงกล่าวอย่างตกตะลึง "ท่านมาทำอะไรที่นี่!"
"ข้ามาจับกุมผู้บุกรุก!" เสนาบดีฉินอวี้กล่าวด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ "และดูเหมือนว่า... ผู้บุกรุกที่แท้จริง จะอยู่ที่นี่แล้ว"
การเผชิญหน้าอันตึงเครียดเกิดขึ้น ทหารของหลี่หมิงเผชิญหน้ากับทหารของเสนาบดีฉินอวี้ ฝั่งไหนจะเหนือกว่ากัน? ความจริงที่ซ่อนเร้นในห้องเก็บพระราชสาส์นลับ จะถูกเปิดเผยหรือไม่? และหลี่ซูเวยจะหลุดพ้นจากสถานการณ์อันคับขันนี้ไปได้อย่างไร?
หวังว่าตอนนี้จะถูกใจนะคะ ถ้ามีข้อเสนอแนะเพิ่มเติม แจ้งได้เลยค่ะ!
บุปผากลางพายุหงส์
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก