ตอนที่ 3 — ปริศนาสุริยันที่ถ้ำนาคา

แสงอาทิตย์ยามบ่ายแก่ๆ สาดส่องลอดผ่านม่านใบไม้หนาทึบที่ปกคลุมผืนป่าดงดิบแห่งหนึ่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย ความชื้นที่อบอ้าวและกลิ่นดินชุ่มน้ำปะปนกับกลิ่นดอกไม้ป่าลอยคละคลุ้ง อากาศรอบตัวราวกับจะหลอมละลายร่างกายของ ดร. กวินท์ วัฒนากร นักโบราณคดีหนุ่มผู้เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น ‌เขากำลังยืนอยู่เบื้องหน้าของสิ่งที่เขาใฝ่ฝันมาตลอดชีวิต ปากถ้ำขนาดมหึมาที่ซ่อนตัวอยู่ภายใต้พุ่มไม้รกทึบ ดูราวกับจะเป็นรอยแยกขนาดใหญ่บนหน้าผาหินโบราณ ปากถ้ำนั้นมืดมิดจนสุดสายตา แฝงไว้ด้วยความลึกลับที่ชวนขนลุก

"นี่สินะ... ตำนานที่เล่าขานกันมา" กวินท์พึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น ​ดวงตาของเขาสะท้อนประกายแห่งความพิศวง ขณะสำรวจสัญลักษณ์โบราณที่สลักเสลาอยู่รอบปากถ้ำ สัญลักษณ์เหล่านั้นดูคล้ายกับเกล็ดงูขนาดใหญ่ เรียงรายสลับซับซ้อนกันไปมา ราวกับจะบอกเล่าเรื่องราวของสิ่งมีชีวิตในตำนานที่ซ่อนตัวอยู่ในดินแดนแห่งนี้

เขาเงยหน้ามองไปยังหน้าผาหินที่ตั้งตระหง่านเบื้องบน ซึ่งปกคลุมไปด้วยมอสสีเขียวเข้มและเถาวัลย์เลื้อยพันหนาแน่น ท้องฟ้าที่เหลือบเห็นอยู่เพียงน้อยนิดก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดง สัญญาณบ่งบอกว่าดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า ‍กวินท์รู้ดีว่าเขาไม่มีเวลามากนัก

"ได้เวลาแล้ว" เขากล่าว เสียงหนักแน่นขึ้น พร้อมกับหยิบไฟฉายกำลังสูงออกมาจากกระเป๋าเป้ใบใหญ่ ก่อนจะเปิดสวิตช์ แสงสีขาวสว่างจ้าพุ่งเข้าไปในความมืดมิดของปากถ้ำ

"นายแน่ใจนะ กวินท์? ที่นี่ดูอันตรายเกินไป" ‌เสียงทุ้มต่ำของ สารวัตรเดชา นักสืบฝีมือดีที่ถูกส่งมาคุ้มกันเขา ดังขึ้นมาจากด้านหลัง เดชาเป็นชายวัยกลางคน ร่างกายกำยำ ใบหน้าคมเข้มที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งประสบการณ์ เขากำลังยืนมองปากถ้ำด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล

"ผมศึกษาเรื่องนี้มานานแล้วครับสารวัตร ‍ที่นี่คือ 'ถ้ำนาคา' สถานที่ที่เชื่อกันว่าเป็นที่พำนักของพญานาคโบราณ และอาจจะเป็นที่ซ่อนของ 'รหัสลับสุริยัน' ที่เรากำลังตามหา" กวินท์ตอบพลางหันมายิ้มให้เดชาอย่างมั่นใจ

"แต่ข่าวกรองบอกว่ามีกลุ่มคนไม่หวังดีพยายามเข้ามาที่นี่เหมือนกันนะ" เดชากล่าวเสริม ​พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง

"นั่นคือเหตุผลที่เราต้องรีบเข้าไปก่อนครับ" กวินท์กล่าว ก่อนจะก้าวเท้าเดินนำเข้าไปในปากถ้ำอย่างไม่ลังเล เดชาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเดินตามเข้าไป โดยมีทีมงานอีกสองสามคนคอยสนับสนุนอยู่ห่างๆ

ทันทีที่ย่างเท้าเข้าไปในถ้ำ อากาศที่เคยอบอ้าวภายนอกก็พลันเปลี่ยนเป็นเย็นฉ่ำ ​เย็นยะเยือกจนถึงกระดูก ลมเย็นเฉียบพัดหวีดหวิวราวกับเสียงกระซิบของวิญญาณโบราณ แสงไฟฉายของกวินท์สาดส่องไปบนผนังถ้ำที่เต็มไปด้วยหินงอกหินย้อยรูปร่างประหลาด บางก้อนมีสีสันสดใสราวกับอัญมณี บางก้อนก็ดูดุดันน่าเกรงขาม

"ไม่น่าเชื่อ... สวยงามจนแทบลืมหายใจ" กวินท์เอ่ยด้วยความทึ่ง พลางเดินสำรวจไปเรื่อยๆ

"ระวังทางเดินด้วยนะ ​กวินท์ พื้นลื่นมาก" เดชาเตือน พลางชะลอฝีเท้าลง

ยิ่งเดินลึกเข้าไป กลิ่นอายความโบราณก็ยิ่งชัดเจนขึ้น ผนังถ้ำไม่ได้มีเพียงหินงอกหินย้อยเท่านั้น แต่ยังปรากฏภาพสลักโบราณที่เลือนรางตามกาลเวลา สัญลักษณ์เหล่านั้นดูคล้ายกับอักขระโบราณที่ไม่เคยปรากฏในตำราเล่มใดที่กวินท์เคยศึกษา กวินท์หยุดเดิน พลางใช้ไฟฉายส่องไปยังภาพสลักเหล่านั้นอย่างตั้งใจ

"นี่มัน... อักขระของอารยธรรมที่สาบสูญไปแล้ว" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือด้วยความตื่นเต้น

"อารยธรรมอะไร?" เดชาถาม

"ผมไม่แน่ใจครับ แต่ผมเคยเห็นสัญลักษณ์คล้ายๆ กันนี้ในบันทึกโบราณที่ถูกกล่าวขานว่าเป็นของจริง... มันเป็นอารยธรรมที่เชื่อมโยงกับดวงอาทิตย์และพลังงานที่มองไม่เห็น" กวินท์อธิบาย

ขณะที่เขากำลังพิจารณาสัญลักษณ์เหล่านั้นอย่างถี่ถ้วน แสงไฟฉายก็บังเอิญส่องไปกระทบกับพื้นหินบางส่วนที่ดูแตกต่างออกไป หินเหล่านั้นมีลักษณะเป็นแผ่นเรียบ และมีลวดลายที่สลักเป็นรูปดวงอาทิตย์ที่กำลังเปล่งรัศมี

"ดูนี่สิครับสารวัตร!" กวินท์ร้องเรียกเดชา

เดชาย่างเข้ามาดูใกล้ๆ "รูปดวงอาทิตย์? มันมีความหมายอะไร?"

"ผมคิดว่ามันคือกลไกบางอย่าง... หรืออาจจะเป็นปริศนาที่ต้องไข" กวินท์กล่าว พลางก้มลงสำรวจแผ่นหินเหล่านั้นอย่างละเอียด เขาไล้นิ้วไปตามลวดลายของดวงอาทิตย์อย่างเบามือ

"มันดูเหมือนกับ... แผนที่" กวินท์อุทานออกมาเมื่อสังเกตเห็นว่ารัศมีของดวงอาทิตย์นั้น ไม่ได้เป็นเพียงลวดลายธรรมดา แต่เป็นการสลักเป็นเส้นบางๆ ที่เชื่อมต่อไปยังจุดต่างๆ บนแผ่นหิน

"แผนที่? แผนที่อะไร" เดชาถามอย่างสงสัย

"แผนที่นำทาง... หรืออาจจะเป็นแผนที่ของทางเข้าสู่ส่วนที่ลึกกว่านี้" กวินท์ตอบ สายตาของเขามองไปยังทิศทางต่างๆ ที่รัศมีของดวงอาทิตย์ชี้ไป

ทันใดนั้นเอง ทันใดนั้นเอง เสียงก้อนหินร่วงหล่นดังมาจากเบื้องบน ทำให้ทั้งสองคนสะดุ้งโหยง

"มีอะไรบางอย่าง!" เดชาตะโกนขึ้น พลางชักปืนพกออกมาเตรียมพร้อม

แสงไฟฉายของกวินท์สาดไปยังทิศทางของเสียง แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ มีเพียงฝุ่นผงที่ตกลงมาจากเพดานถ้ำ

"เป็นไปได้ว่าอาจจะเป็นแค่หินร่วงตามธรรมชาติ" กวินท์กล่าว แต่ก็อดที่จะรู้สึกระแวงไม่ได้

"อย่าชะล่าใจ กวินท์ เราไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ในนี้บ้าง" เดชาเตือน

ขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนากันอยู่นั้น กวินท์ก็ได้สังเกตเห็นบางอย่างที่น่าสนใจ เขาเห็นว่าจุดที่รัศมีของดวงอาทิตย์บนแผ่นหินชี้ไปนั้น มีลักษณะเป็นช่องเล็กๆ ที่สลักลงไปในผนังถ้ำ

"ผมว่าผมเจอแล้ว!" กวินท์ร้องด้วยความตื่นเต้น "ดูนี่สิครับสารวัตร! รัศมีของดวงอาทิตย์ชี้ไปที่ช่องพวกนี้!"

เขาเดินไปยังผนังถ้ำที่รัศมีเหล่านั้นชี้ไป และพบว่ามีช่องเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้เถาวัลย์ที่ปกคลุมอยู่ กวินท์ค่อยๆ ดึงเถาวัลย์ออก เผยให้เห็นช่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะมีกลไกบางอย่างซ่อนอยู่

"นี่มัน... เป็นการเปิดทางลับแน่ๆ" กวินท์กล่าว พลางลองใช้นิ้วกดเข้าไปในช่องเล็กๆ นั้น

แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"อาจจะต้องใช้แรงกดที่ถูกต้อง หรืออาจจะมีอะไรบางอย่างที่ต้องใส่เข้าไป" กวินท์พึมพำกับตัวเอง

เขากวาดสายตาสำรวจไปรอบๆ อีกครั้ง พลางนึกย้อนกลับไปถึงสัญลักษณ์บนผนังถ้ำ

"ถ้ามันคือปริศนา... มันก็ต้องมีเบาะแส"

ทันใดนั้น สายตาของเขาก็ไปสะดุดกับก้อนหินลักษณะพิเศษที่วางอยู่บนแท่นหินใกล้ๆ ก้อนหินนั้นมีรูปทรงคล้ายกับก้อนกรวด แต่มีสีดำสนิท และมีลวดลายสลักเป็นรูปดวงจันทร์เสี้ยว

"นี่ไง!" กวินท์อุทาน พลางหยิบก้อนหินนั้นขึ้นมา "ผมคิดว่านี่คือส่วนประกอบที่ขาดหายไป!"

เขากลับไปที่ผนังถ้ำ และลองนำก้อนหินรูปดวงจันทร์เสี้ยวไปทาบกับช่องเล็กๆ ที่เขาพบ

ทันทีที่ก้อนหินสัมผัสกับช่องนั้น เสียงกลไกปริศนาภายในถ้ำก็ดังขึ้น!

ครืนนนนน!

เสียงหินที่เคลื่อนตัวดังสนั่นหวั่นไหว เผยให้เห็นทางเดินลับที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังผนังถ้ำที่เคยปิดตาย กวินท์และเดชายืนมองด้วยความอึ้งทึ่ง

"ไม่น่าเชื่อ..." เดชาเอ่ย

"เราทำได้แล้ว!" กวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยชัยชนะ

ทางเดินลับนั้นทอดลึกลงไปในความมืดมิด มีแสงสีเขียวเรืองรองบางๆ ลอยออกมาจากเบื้องลึก ชวนให้รู้สึกถึงความลึกลับและน่าค้นหา

"ทางข้างหน้ายังอันตรายแน่ๆ" เดชากล่าว พลางมองเข้าไปในทางเดินลับ

"ผมรู้ครับสารวัตร แต่ผมเชื่อว่า 'รหัสลับสุริยัน' อยู่ไม่ไกลจากที่นี่แล้ว" กวินท์ตอบ พลางเดินนำเข้าไปในทางเดินลับนั้น โดยมีเดชาคอยตามติดอย่างระมัดระวัง

แสงสีเขียวเรืองรองนั้นสว่างขึ้นเมื่อพวกเขาเดินเข้าไปลึกขึ้น เผยให้เห็นผนังถ้ำที่ไม่ได้มีเพียงหินเท่านั้น แต่ยังมีแผ่นทองเหลืองขนาดใหญ่สลักลวดลายโบราณสีทองอร่ามประดับอยู่ แผ่นทองเหลืองเหล่านั้นเมื่อรวมกันแล้ว ดูเหมือนจะเป็นแผนที่ขนาดมหึมา

"นี่มัน... แผนที่แห่งแสง" กวินท์เอ่ย พลางมองไปยังแผนที่ทองเหลืองนั้นอย่างพิศวง

"แผนที่แห่งแสง? หมายความว่ายังไง?" เดชาถาม

"ผมคิดว่าแผนที่นี้ไม่ได้บอกแค่ตำแหน่งที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ แต่มันอาจจะบอกถึง... ตำแหน่งของดวงอาทิตย์ในแต่ละช่วงเวลา หรือแม้กระทั่งพลังงานจากดวงอาทิตย์" กวินท์พยายามถอดรหัส

ขณะที่เขากำลังพิจารณาแผนที่ทองเหลืองอยู่นั้น ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังมาจากทางเดินที่พวกเขาเพิ่งผ่านมา!

"มีคนตามมา!" เดชาตะโกน พลางหันกลับไปมอง

เงาร่างของกลุ่มคนชุดดำหลายคนปรากฏขึ้นที่ปากทางเดินลับ พวกเขาถืออาวุธครบมือ และสายตาก็จ้องมาที่กวินท์และเดชาอย่างไม่เป็นมิตร

"หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ นักโบราณคดี!" เสียงตะโกนดังขึ้น

"พวกมันมาถึงแล้ว!" กวินท์กล่าว พลางหันไปมองเดชา "เราต้องรีบไปต่อ!"

"แต่พวกมันเยอะนะ!" เดชาเตือน

"เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว!" กวินท์กล่าว พลางกวาดสายตามองไปยังแผนที่ทองเหลืองอย่างรวดเร็ว "ผมคิดว่าผมเจอแล้ว! มันอยู่ที่นี่!"

เขารีบวิ่งเข้าไปยังจุดหนึ่งบนแผนที่ทองเหลือง ที่มีสัญลักษณ์รูปดวงอาทิตย์ดวงเล็กๆ สลักอยู่

"รีบตามมา!" กวินท์ตะโกน

เดชาลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นสีหน้าอันแน่วแน่ของกวินท์ เขาก็ตัดสินใจวิ่งตามเข้าไป

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวตามมาติดๆ กวินท์และเดชาวิ่งหนีเข้าไปในทางเดินที่แคบและมืดมิด โดยไม่รู้ว่าปลายทางของพวกเขาจะนำไปสู่สิ่งใด... หรือจะนำไปสู่จุดจบของพวกเขาหรือไม่.