ตอนที่ 4 — พลังแห่งเงาและปริศนาแห่งกาลเวลา

แสงอาทิตย์ยามบ่ายแก่ๆ สาดส่องลอดผ่านม่านใบไม้หนาทึบที่ปกคลุมผืนป่าดงดิบแห่งหนึ่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย ความชื้นที่อบอ้าวและกลิ่นดินชุ่มน้ำปะปนกับกลิ่นดอกไม้ป่าลอยคละคลุ้ง อากาศรอบตัวราวกับจะทำให้ทุกอณูของผิวหนังชุ่มฉ่ำไปด้วยเหงื่อไคล ดร. กวินท์ วัฒนากร ผู้เชี่ยวชาญด้านโบราณคดีและอักษรศาสตร์โบราณ ‌มองสำรวจสภาพแวดล้อมรอบกายด้วยสายตาที่เฉลียวฉลาด ชุดปีนป่ายสีเข้มของเขาเปื้อนไปด้วยโคลนและรอยขีดข่วนจากกิ่งก้านสาขาที่รกทึบ หายใจหอบหนักขณะพยายามปรับสภาพร่างกายให้คุ้นชินกับความร้อนอบอ้าวที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

“อีกไม่นานเกินรอ ดร. กวินท์” เสียงห้าวทุ้มของสมชาย ดังขึ้นจากด้านหลัง เขาคือชาวบ้านผู้ชำนาญการป่าไม้และเป็นผู้นำทางของกวินท์ในครั้งนี้ ​สมชายถือมีดปาดตาลเล่มใหญ่ในมือพร้อมกับเดินนำหน้าอย่างคล่องแคล่ว หลบหลีกรากไม้และก้อนหินที่ขวางหน้าไปตามเส้นทางที่เขาคุ้นเคย

“ผมสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่าง สมชาย” กวินท์ตอบพลางก้าวตามไปติดๆ “มันไม่ใช่แค่ความร้อนของธรรมชาติ แต่มันคือ…พลังงานโบราณบางอย่างที่กำลังปลุกให้ตื่นขึ้น”

สมชายเพียงแต่พยักหน้า เขาเองก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่ผิดแปลกไปจากเดิมเช่นกัน ตั้งแต่วันที่พวกเขาเริ่มเดินทางเข้ามาในเขตป่าลึกแห่งนี้ ‍บรรดาสัตว์ป่าก็ดูเงียบผิดปกติ เหมือนถูกมนต์สะกด บางครั้งเขาก็ได้ยินเสียงประหลาดแว่วมาตามลม ซึ่งไม่ใช่เสียงที่เขาเคยได้ยินจากสัตว์ป่าทั่วไป

“ชาวบ้านเราเล่าลือกันมานานแล้วครับ ดร. ว่าป่าแห่งนี้มีอาถรรพ์ มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์คอยปกปักรักษา” สมชายเอ่ยขึ้น ‌“แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาลึกขนาดนี้ ยิ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับ ‘สุริยัน’ ที่เขาว่ากันว่าซ่อนอยู่เบื้องลึก ผมยิ่งไม่เคยได้ยินใครพูดถึง”

“สุริยัน…” กวินท์ทวนคำชื่อนั้นในลำคอ ความรู้สึกตื่นเต้นผสมผสานกับความหวาดหวั่นเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเขา ‘สุริยัน’ ‍คือตำนานที่เล่าขานกันมานานถึงวัตถุโบราณล้ำค่าที่เชื่อกันว่ามีพลังอำนาจเหนือธรรมชาติ ซ่อนอยู่ในวิหารที่สาบสูญไปนานแล้ว และหลักฐานชิ้นเดียวที่เขามีคือจารึกโบราณที่เขาถอดความได้เพียงบางส่วน ซึ่งชี้ว่าเส้นทางสู่สุริยัน อาจเริ่มต้นจากถ้ำโบราณที่ซ่อนตัวอยู่ในป่าแห่งนี้

“คุณเคยได้ยินตำนานเกี่ยวกับ ‘ดวงตาแห่งวารี’ หรือไม่ สมชาย?” ​กวินท์ถาม พลางเหลียวมองรอบตัวอย่างระแวดระวัง

สมชายหยุดเดิน หันมามองกวินท์ด้วยสีหน้าครุ่นคิด “ดวงตาแห่งวารี…เคยได้ยินครับ แต่เป็นนิทานที่เล่าต่อๆ กันมาว่าเป็นเครื่องประดับของเทพธิดาแห่งสายน้ำ ที่จะมอบโชคลาภแก่ผู้มีบุญ”

“มันอาจไม่ใช่แค่นิทาน” กวินท์พึมพำ ​“จารึกที่ผมพบ ชี้ว่า ‘ดวงตาแห่งวารี’ คือเบาะแสแรก ที่จะนำทางไปสู่ ‘ประตูแห่งสุริยัน’ และที่นี่…ที่ที่เรากำลังจะไป น่าจะเป็นสถานที่ที่เก็บซ่อนเบาะแสชิ้นนั้นไว้”

การเดินทางดำเนินต่อไปอีกพักใหญ่ ​จนกระทั่งพวกเขามาถึงบริเวณที่ต้นไม้ดูหนาแน่นจนแทบมองไม่เห็นท้องฟ้า เสียงน้ำตกที่ไหลรินอย่างแผ่วเบาเริ่มดังขึ้น กวินท์ชะลอฝีเท้าลง เขารู้สึกได้ว่าเป้าหมายอยู่ไม่ไกล

“ตรงนั้นครับ ดร.” สมชายผายมือไปยังโขดหินขนาดมหึมาที่ปกคลุมไปด้วยมอสสีเขียวเข้ม มีรอยแยกขนาดใหญ่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านน้ำตกเล็กๆ ที่ไหลลงมาจากหน้าผา

กวินท์เดินเข้าไปใกล้ น้ำเย็นฉ่ำจากม่านน้ำตกสาดกระเซ็นมาโดนใบหน้า เขาหยิบไฟฉายขึ้นมาส่องเข้าไปในความมืดของรอยแยก “นี่แหละ…ทางเข้า”

สมชายยืนมองด้วยความกังวล “ผมว่า…มันดูอันตรายเกินไปนะครับ ดร.”

“ผมรู้” กวินท์พยักหน้า “แต่เรามาถึงขนาดนี้แล้ว จะถอยหลังก็ไม่ใช่” เขาหันไปมองสมชาย “คุณจะรออยู่ข้างนอก หรือจะเข้ามาด้วยกัน?”

สมชายลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่แล้วเขาก็ตัดสินใจ “ผมจะอยู่เป็นเพื่อนครับ ดร. แต่ถ้ามีอะไรผิดปกติ ผมจะตะโกนเรียกทันที”

กวินท์พยักหน้าเข้าใจ เขาจัดแจงอุปกรณ์ของตนเอง สวมหมวกนิรภัยที่มีไฟฉายติดตั้งอยู่ข้างหน้า และตรวจสอบอุปกรณ์อื่นๆ อีกครั้ง ก่อนจะก้าวเข้าไปในความมืดของปากถ้ำ

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไป กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นหินเย็นๆ ก็ปะทะเข้าจมูก อากาศภายในถ้ำเย็นยะเยือกผิดกับภายนอกอย่างสิ้นเชิง แสงไฟฉายส่องไปข้างหน้า เห็นเป็นทางเดินแคบๆ ที่คดเคี้ยวลงไปเรื่อยๆ ผนังถ้ำเต็มไปด้วยหินงอกหินย้อยที่ก่อตัวมานับพันปี

“ระวังพื้นด้วยนะครับ ดร. บางทีอาจจะลื่น” สมชายตะโกนตามมาจากด้านนอก

กวินท์พยักรับ เขาเดินสำรวจไปตามผนังถ้ำ สังเกตเห็นสัญลักษณ์โบราณบางอย่างที่สลักอยู่บนหิน เป็นรูปทรงเรขาคณิตที่ดูแปลกตา เขาใช้กล้องส่องระยะใกล้ถ่ายภาพไว้

“นี่มัน…ไม่ใช่แค่รอยสลักธรรมดา” กวินท์พึมพำกับตัวเอง “มันคือ…แผนที่?”

เขาเดินต่อไปลึกขึ้นเรื่อยๆ ทางเดินเริ่มกว้างขึ้น และเขาก็ได้ยินเสียงน้ำไหลดังขึ้นอย่างชัดเจน เมื่อส่องไฟฉายไปยังต้นเสียง เขาพบกับสระน้ำขนาดเล็กที่อยู่ใจกลางห้องโถงขนาดใหญ่ของถ้ำ ผนังด้านหนึ่งของห้องโถงถูกสลักเป็นรูปเทพเจ้ายืนตระหง่าน โดยมีสัญลักษณ์คล้ายดวงดาวอยู่รอบๆ

“นี่ต้องใช่แน่ๆ” กวินท์อุทาน “‘ดวงตาแห่งวารี’…”

เขามองไปยังสระน้ำเบื้องหน้า น้ำในสระใสราวกับกระจก สะท้อนแสงไฟฉายเป็นประกายระยิบระยับ ตรงกลางสระ มีแท่นหินเล็กๆ ตั้งอยู่ บนแท่นนั้นมีวัตถุบางอย่างวางอยู่ เป็นก้อนหินสีฟ้าอมเขียวที่เปล่งประกายเรืองรองราวกับมีชีวิต

“สมชาย! ผมเจอแล้ว! ผมเจอ ‘ดวงตาแห่งวารี’ แล้ว!” กวินท์ตะโกนกลับออกไป

แต่ไม่มีเสียงตอบรับ เขาหันกลับไปมอง เห็นเพียงความมืดที่ปกคลุมทางเข้า “สมชาย…?”

พลัน! เสียงตะโกนดังขึ้นจากด้านนอก “ดร. ครับ! มีคนเข้ามา! เขา…เขาเป็นนักสำรวจเหมือนกัน แต่…ดูไม่น่าไว้ใจเลย!”

กวินท์ใจหายวาบ เขาไม่คิดว่าจะมีใครตามมาได้เร็วขนาดนี้ เขาเหลือบมองไปยัง ‘ดวงตาแห่งวารี’ และสัญลักษณ์บนผนัง

“แย่แล้ว…” เขากระชับไฟฉายในมือ

ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากทางเข้าถ้ำ ตามมาด้วยกลุ่มคนจำนวนหนึ่งที่สวมชุดสีดำทะมึน ใบหน้าถูกปิดบังด้วยผ้า

“อย่าขยับ ดร. วัฒนากร” เสียงหนึ่งดังขึ้น เป็นเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเย็นชา

กวินท์หันไปมอง เห็นชายร่างใหญ่ในชุดสีดำยืนประจันหน้าเขาอยู่ ชายผู้นั้นมีดวงตาที่ดูดุดันและฉายแววอำมหิต

“ท่านต้องการอะไร?” กวินท์ถาม พยายามเก็บอาการตื่นตระหนก

“เราต้องการสิ่งที่ท่านกำลังจะหยิบขึ้นมา” ชายร่างใหญ่ตอบ พร้อมกับชี้ไปยัง ‘ดวงตาแห่งวารี’ “มันคือของที่เราตามหามานาน”

“แต่มันคือวัตถุโบราณ…ไม่ใช่ของพวกคุณ!” กวินท์เถียง

“มันเคยเป็นของพวกเรา…ก่อนที่จะถูกลืมเลือนไป” ชายร่างใหญ่กล่าว “และตอนนี้…มันจะกลับคืนสู่เจ้าของที่แท้จริง”

ทันใดนั้นเอง ชายร่างใหญ่ก็พุ่งเข้าใส่กวินท์อย่างรวดเร็ว กวินท์หลบหลีกอย่างฉิวเฉียด เขาใช้ประสบการณ์จากการฝึกฝนการต่อสู้ป้องกันตัวเพื่อเอาตัวรอด

การต่อสู้เริ่มขึ้นอย่างดุเดือดภายในห้องโถงโบราณ เสียงปะทะของหมัดเท้าและเสียงหินกระทบกันดังสะท้อนไปมา กวินท์พยายามใช้สภาพแวดล้อมให้เป็นประโยชน์ เขาอาศัยความมืดและหินงอกหินย้อยเป็นที่กำบัง

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” เสียงสมชายดังขึ้นจากทางเข้าถ้ำ พร้อมกับเสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด

กลุ่มชายชุดดำหันไปมองทางเข้า สมชายยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับชาวบ้านอีกสองสามคน พวกเขาถืออาวุธพื้นบ้านอย่างมีดและไม้ท่อน

“ปล่อยท่าน ดร. กวินท์ ไปซะ!” สมชายตะโกน

แต่ก่อนที่ใครจะทันได้ทำอะไร ชายร่างใหญ่ก็คว้า ‘ดวงตาแห่งวารี’ ออกจากแท่นหินได้สำเร็จ

“ฮ่าฮ่าฮ่า!” เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้น “พวกเจ้าช้าเกินไป!”

เมื่อได้วัตถุที่ต้องการแล้ว ชายร่างใหญ่ก็หันไปทางลูกน้อง “ถอย!”

กลุ่มชายชุดดำเริ่มล่าถอย กวินท์พยายามจะตามไป แต่ก็ถูกขัดขวางโดยลูกน้องคนหนึ่งของชายร่างใหญ่

“ปล่อยเขาไป!” สมชายตะโกน แต่ก็ไม่ทันการณ์

ในที่สุด กลุ่มชายชุดดำก็หายลับไปในความมืดของทางเข้าถ้ำ ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

กวินท์เดินโซซัดโซเซมาที่สระน้ำ เขาผิดหวังอย่างยิ่งที่พลาด ‘ดวงตาแห่งวารี’ ไป

“ผมขอโทษครับ ดร.” สมชายกล่าวด้วยสีหน้าเสียใจ “ผมพยายามแล้ว แต่…พวกมันมีอาวุธ”

กวินท์ส่ายหน้า “ไม่ใช่ความผิดของคุณ สมชาย” เขาหันไปมองที่แท่นหินที่ว่างเปล่า “แต่…พวกเขาได้ ‘ดวงตาแห่งวารี’ ไปแล้ว มันอาจหมายถึง…พวกเขาอาจจะรู้เส้นทางสู่ ‘ประตูแห่งสุริยัน’ ก่อนเรา”

ทันใดนั้นเอง กวินท์ก็สังเกตเห็นบางอย่างบนผนังด้านที่สลักเป็นรูปเทพเจ้า เขาเห็นว่าสัญลักษณ์รูปดาวที่เคยอยู่รอบๆ เทพเจ้า ดูเหมือนจะมีการเปลี่ยนแปลงไป

“เดี๋ยวนะ…” กวินท์เดินเข้าไปใกล้ “สัญลักษณ์พวกนี้…มันกำลังหมุน?”

เขาใช้ไฟฉายส่องเข้าไปใกล้ๆ และพบว่าสัญลักษณ์รูปดาวเหล่านั้น ไม่ใช่แค่สัญลักษณ์ธรรมดา แต่เป็นกลไกบางอย่างที่ซับซ้อน

“นี่มัน…ไม่ใช่แค่รูปสลัก” กวินท์อุทาน “มันคือ…ปฏิทินดวงดาว! และมันกำลังบอกอะไรบางอย่าง…”

เขาจ้องมองสัญลักษณ์เหล่านั้นด้วยความสงสัยระคนตื่นเต้น “ถ้า ‘ดวงตาแห่งวารี’ คือเบาะแสแรก…แล้วปฏิทินดวงดาวนี้…มันคืออะไร?”

ขณะที่กวินท์กำลังครุ่นคิดอยู่นั้นเอง จู่ๆ ผนังด้านหนึ่งของห้องโถงก็สั่นสะเทือน เสียงหินที่เสียดสีกันดังขึ้น ชิ้นส่วนของหินเริ่มร่วงหล่นลงมา

“ระวังครับ ดร.!” สมชายตะโกน

กวินท์รีบถอยห่างออกมา ไม่นานนัก ผนังหินส่วนหนึ่งก็เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นทางเดินลับที่มืดสนิท

“ทางเข้า…อีกทางหนึ่ง?” กวินท์อุทานด้วยความประหลาดใจ

เขากวาดสายตาไปยังปฏิทินดวงดาวบนผนังอีกครั้ง แล้วมองไปยังทางเดินลับที่เพิ่งปรากฏขึ้น “หรือว่า…นี่คือเส้นทางที่แท้จริง? ที่ ‘ดวงตาแห่งวารี’ เพียงแค่…นำทางให้เรามาถึงที่นี่?”

สมชายเดินเข้ามาใกล้ “เราจะเข้าไปไหมครับ ดร.?”

กวินท์พยักหน้าอย่างแน่วแน่ “ต้องเข้าไป…บางที…นี่อาจจะเป็นที่ที่ ‘สุริยัน’ รอเราอยู่จริง ๆ”

แต่ในใจของเขาก็มีความกังวลเจือปนอยู่ ความคิดที่ว่ามีใครบางคนกำลังจะไปถึง ‘สุริยัน’ ก่อนเขา ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่ง

“แต่…เราจะต้องเจอกับอะไรที่นั่นบ้าง?” กวินท์พึมพำกับตัวเอง

แสงไฟฉายของเขาสาดส่องเข้าไปในทางเดินลับที่มืดมิด ราวกับจะเชิญชวนให้ก้าวเข้าไปสู่ปริศนาบทใหม่ที่กำลังรอคอยอยู่เบื้องหน้า…