ตอนที่ 5 — ทางเข้าสู่เขาวงกตแห่งเงา

แสงอาทิตย์ยามบ่ายแก่ๆ สาดส่องลอดผ่านม่านใบไม้หนาทึบที่ปกคลุมผืนป่าดงดิบแห่งหนึ่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย ความชื้นที่อบอ้าวและกลิ่นดินชุ่มน้ำปะปนกับกลิ่นดอกไม้ป่าลอยคละคลุ้ง อากาศรอบตัวราวกับผ้าห่มชื้นที่ปกคลุมร่างของ ดร. กวินท์ วัฒนากร ไว้แน่น ‌เขาหอบหายใจหนักหน่วง เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผากและลำคอ เสื้อเชิ้ตสีเข้มแนบติดแผ่นหลัง แสดงถึงความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดการเดินทาง

“ใกล้แล้วล่ะ” เสียงแหบแห้งของเคน ดังขึ้นมาจากด้านหน้า กวินท์เงยหน้ามองร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มชาวบ้านผู้เป็นผู้นำทาง ​เขาถือมีดเหน็บคู่กายชำแหละกิ่งไม้และเถาวัลย์ที่ขวางทางอย่างชำนาญ ดวงตาคมกวาดมองสภาพแวดล้อมรอบตัวราวกับเป็นส่วนหนึ่งของผืนป่าแห่งนี้

“แน่ใจนะเคน ป่ามันดูเหมือนกันไปหมดทุกที” กวินท์ถาม พลางก้าวตามอย่างระมัดระวัง เขาไม่เคยชินกับความหนาทึบของป่าดงดิบเช่นนี้ แม้จะมีประสบการณ์การผจญภัยมาบ้าง แต่การเดินทางครั้งนี้กลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป ‍ราวกับป่าแห่งนี้กำลังซ่อนเร้นความลับบางอย่างที่ทรงพลัง

“มั่นใจครับ ดร. สัญญาณของหินรูปร่างแปลกตาที่บรรพบุรุษของผมเคยเล่าขาน มันเริ่มปรากฏแล้ว” เคนตอบ พลางชี้ไปที่ก้อนหินขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ข้างหน้า ก้อนหินนั้นมีรูปร่างประหลาด ราวกับถูกแกะสลักโดยธรรมชาติให้เป็นรูปหัวกะโหลกโบราณ ‌ดวงตาเบิกกว้าง ปากอ้ากว้างดูราวกับกำลังจะส่งเสียงคำราม

กวินท์เดินเข้าไปใกล้ ก้อนหินนั้นสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาอย่างน่าประหลาด แม้ว่าอุณหภูมิภายนอกจะสูง แต่บริเวณรอบๆ ก้อนหินกลับรู้สึกเย็นยะเยือกผิดปกติ “นี่คือสิ่งที่ว่าใช่ไหม”

“ใช่ครับ แต่แค่นี้ยังไม่ใช่ทั้งหมด ‍เราต้องไปให้ลึกกว่านี้” เคนกล่าว พลางหันกลับมามองกวินท์ “เบื้องหลังก้อนหินนี่ เป็นทางเข้าที่ซ่อนอยู่”

กวินท์เดินตามเคนไปรอบๆ ก้อนหินหัวกะโหลกนั้น จนกระทั่งไปพบกับพุ่มไม้หนาทึบที่ปกคลุมผนังถ้ำที่ซ่อนอยู่ เคนใช้มีดเหน็บของเขาฟันกิ่งไม้และเถาวัลย์ออกอย่างรวดเร็ว ​เผยให้เห็นปากถ้ำเล็กๆ ที่มืดมิดและน่าเกรงขาม

“ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีใครเข้ามานานแล้วนะครับ” เคนพูด พลางใช้ไฟฉายส่องเข้าไปในความมืด

แสงไฟฉายสะท้อนกับผนังถ้ำที่เต็มไปด้วยหินงอกหินย้อย ราวกับฟันของยักษ์โบราณที่เรียงรายอยู่ภายใน ลมเย็นยะเยือกพัดออกมาจากปากถ้ำ พาเอาความรู้สึกวังเวงเข้ามาปกคลุม

“นี่สินะ ทางเข้าสู่โลกอีกใบ” ​กวินท์พึมพำ เขารู้สึกได้ถึงคลื่นพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากภายในถ้ำ มันไม่ใช่พลังงานที่อันตราย แต่เป็นพลังงานที่เก่าแก่ ลึกลับ และทรงพลัง

“เราจะเข้าไปกันเลยไหมครับ ดร.” เคนถาม

“แน่นอน” ​กวินท์ตอบ ดวงตาของเขาทอประกายแห่งความมุ่งมั่น “การเดินทางของเราเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น”

ทั้งสองค่อยๆ ก้าวเข้าไปในปากถ้ำ ทิ้งแสงตะวันอันอบอ้าวไว้เบื้องหลัง ความมืดมิดค่อยๆ กลืนกินพวกเขาเข้าไป ราวกับถ้ำแห่งนี้กำลังจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างที่เข้ามา

ภายในถ้ำ ทางเดินค่อนข้างแคบและคดเคี้ยว บางช่วงต้องก้มตัวต่ำเพื่อหลบหลีกเพดานหินที่ยื่นออกมา กลิ่นอับชื้นและกลิ่นดินโคลนปะปนกับกลิ่นอายบางอย่างที่ยากจะอธิบาย มันให้ความรู้สึกถึงกาลเวลาที่หยุดนิ่ง

“ระวังพื้นด้วยนะครับ ดร. มันลื่น” เคนเตือน เสียงของเขาก้องสะท้อนไปมาในความมืด

กวินท์พยักหน้า เขาก้าวเท้าอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน ผนังถ้ำด้านข้างเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำสีเขียวเข้มที่เกาะหนา บางจุดมีน้ำซึมไหลเป็นสายเล็กๆ

หลังจากเดินลึกเข้ามาเรื่อยๆ ทางเดินก็เริ่มกว้างขึ้น และแสงไฟฉายของพวกเขาก็เริ่มส่องเห็นรายละเอียดที่น่าสนใจมากขึ้น ผนังถ้ำในบางส่วนไม่ได้เป็นเพียงหินธรรมชาติ แต่กลับมีร่องรอยของการแกะสลักอย่างประณีต รูปทรงเรขาคณิตที่ซับซ้อน สลับกับภาพสัญลักษณ์โบราณที่กวินท์ไม่เคยเห็นมาก่อน

“นี่มัน… ศิลปะโบราณจริงๆ” กวินท์อุทาน เขาใช้ปลายนิ้วลูบไปตามรอยสลักเหล่านั้น สัมผัสได้ถึงความหยาบกร้านของเนื้อหิน และความละเอียดของลวดลายที่ถูกสร้างขึ้นด้วยฝีมืออันประณีต “นี่ไม่ใช่ฝีมือของธรรมชาติแน่ๆ”

“บรรพบุรุษของผมบอกว่า ผู้สร้างถ้ำแห่งนี้เป็นชนเผ่าโบราณที่หายสาบสูญไปนานแล้วครับ พวกเขาเชี่ยวชาญในการสร้างสิ่งก่อสร้างที่ซ่อนเร้น และมีความรู้เรื่องดวงดาวอย่างลึกซึ้ง” เคนกล่าว

กวินท์พยักหน้า เขาหยิบกล้องถ่ายรูปออกมาจากกระเป๋าเป้ และเริ่มเก็บภาพร่องรอยต่างๆ ที่พบเจออย่างตั้งใจ แต่ละภาพที่ปรากฏบนหน้าจอของกล้อง ล้วนแต่เป็นข้อมูลอันล้ำค่าที่เขาต้องการ

ขณะที่กำลังจดจ่ออยู่กับภาพสลักบนผนัง กวินท์ก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ผิดปกติอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก มันเป็นแท่นหินขนาดเล็กที่ตั้งอยู่กลางทางเดิน บนแท่นนั้นมีวัตถุบางอย่างวางอยู่

“เคน ดูนั่นสิ” กวินท์ชี้ไปที่แท่นหิน

เคนหันไปมองตาม และเดินนำหน้ากวินท์เข้าไปใกล้แท่นหินนั้น วัตถุที่วางอยู่บนแท่นหินนั้นเป็นเหมือนเหรียญโลหะโบราณ ทำจากโลหะที่ไม่คุ้นเคย มันมีลวดลายสลักคล้ายกับดวงอาทิตย์ที่กำลังเปล่งประกาย

“นี่มัน…” กวินท์เอ่ยเบาๆ ด้วยความตื่นเต้น เขาเคยเห็นสัญลักษณ์แบบนี้มาก่อนในตำราโบราณเกี่ยวกับอารยธรรมที่สาบสูญ “นี่มันสัญลักษณ์ของสุริยัน!”

กวินท์ค่อยๆ เอื้อมมือเข้าไปสัมผัสเหรียญโบราณนั้น ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับผิวโลหะเย็นเยียบ แสงสีทองอ่อนๆ ก็สว่างวาบขึ้นจากเหรียญ ทำให้มองเห็นลวดลายที่ซับซ้อนบนเหรียญชัดเจนขึ้น

“ว้าว!” เคนอุทานด้วยความประหลาดใจ

แต่ความประหลาดใจของพวกเขายังไม่จบลง เมื่อแสงสีทองสว่างวาบขึ้น สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าพวกเขาก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง ผนังถ้ำด้านหน้าซึ่งก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะเป็นผนังตัน กลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นทางเดินที่ทอดยาวเข้าไปสู่ความมืดที่ลึกล้ำกว่าเดิม

“นี่มัน… กับดัก หรือว่าทางเข้า” กวินท์ถามอย่างไม่แน่ใจ

“ผมไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลยครับ” เคนกล่าว พลางมองไปที่ทางเดินใหม่ด้วยความระแวง

กวินท์มองเหรียญโบราณในมือ เขาตระหนักได้ว่า นี่คือสิ่งที่จะนำทางพวกเขาไปสู่เป้าหมาย แต่อาจจะเต็มไปด้วยอันตรายที่ไม่คาดคิด

“ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม” กวินท์กล่าว พลางยกเหรียญสุริยันขึ้นมา “เราต้องไปต่อ”

เขาเดินนำหน้าเข้าไปในทางเดินใหม่ ผนังถ้ำด้านข้างตอนนี้เต็มไปด้วยกลไกที่ซับซ้อน ราวกับถูกออกแบบมาเพื่อทดสอบความรู้และความกล้าหาญของผู้ที่เข้ามา

ขณะที่พวกเขากำลังเดินเข้าไปในทางเดินใหม่นั้น ทันใดนั้นเอง เสียงดัง “ฟู่!” ดังขึ้นมาจากด้านหลัง!

ทั้งสองหันกลับไปมองด้วยความตกใจ พบว่าผนังหินที่เลื่อนเปิดออกเมื่อครู่ กำลังค่อยๆ เลื่อนปิดกลับเข้าที่อย่างรวดเร็ว!

“แย่แล้ว! มันจะปิด!” เคนตะโกน

กวินท์รีบออกวิ่งเต็มแรง หวังจะทะลุออกไปก่อนที่ผนังหินจะปิดสนิท แต่ดูเหมือนว่ากลไกนี้จะทำงานเร็วกว่าที่คิด

“เร็วกว่านี้อีก!” กวินท์ตะโกน

เคนกระโจนเข้าชนผนังหินที่กำลังเลื่อนลงมา หมายจะใช้แรงทั้งหมดยื้อเวลาไว้ แต่แรงมหาศาลของกลไกโบราณนั้นยากจะต้านทาน

“ข้าจะยื้อไว้! ดร. รีบเข้าไป!” เคนตะโกนสุดเสียง

กวินท์ไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเข้าไปในทางเดินที่กำลังจะปิด เขาเห็นช่องว่างเล็กๆ เท่าหัวเข่าก่อนที่ผนังหินจะประกบกันสนิท

“เคน!” กวินท์ตะโกนกลับมาด้วยความกังวล

เสียง “ครืนนนนน!” ดังสนั่นหวั่นไหว แล้วทุกอย่างก็ตกอยู่ในความมืดมิดที่สมบูรณ์แบบ

กวินท์ล้มลงไปกองกับพื้น เขาพยายามหายใจให้เป็นปกติ สมองประมวลผลสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาติดอยู่ข้างใน! แล้วเคนล่ะ? เขาปลอดภัยหรือไม่?

เขารีบเปิดไฟฉายขึ้น และส่องไปยังจุดที่ผนังหินปิดไป แสงไฟฉายฉายให้เห็นผนังหินเรียบสนิท ไม่มีร่องรอยของช่องทางที่เคยเปิดออก

“เคน! เคน! ได้ยินไหม!” กวินท์ตะโกนเรียก พลางเคาะผนังหิน แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมา

ความเงียบอันน่าขนลุกกลับคืนมาปกคลุม กวินท์รู้สึกถึงความโดดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาอยู่ในสถานที่ที่ไม่รู้จัก มืดมิด และอันตราย โดยที่ไม่มีผู้นำทางอีกต่อไป

แต่แล้ว ในความสิ้นหวังนั้น ดวงตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ปลายทางเดินที่เขาเพิ่งจะเข้ามา มันมีแสงสว่างเรืองรองจางๆ ส่องออกมา ราวกับเป็นแสงนำทาง

กวินท์สูดลมหายใจลึกๆ เขาต้องเข้มแข็ง เขาต้องหาทางออก และที่สำคัญที่สุด เขาต้องตามหาเคนให้เจอ

เขายันตัวลุกขึ้น ยึดเหรียญสุริยันในมือไว้แน่น แล้วหันหน้าไปทางแสงสว่างเรืองรองนั้นอย่างมุ่งมั่น การผจญภัยที่แท้จริงของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และมันกำลังจะพาเขาไปสู่สิ่งที่เหนือจินตนาการ...