แสงสุดท้ายของวัน ค่อยๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงความมืดที่คืบคลานเข้าปกคลุมผืนป่าดงดิบแห่งภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ดร. กวินท์ วัฒนากร หอบหายใจถี่กระชั้น ร่างกายเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อและน้ำที่ซึมมาจากพื้นดิน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเหล่าทหารรับจ้างไร้ปรานี ดังไล่ตามมาติดๆ ราวกับเงาแห่งความตายที่พร้อมจะกลืนกินทุกชีวิต
“ทางนี้! เร็วเข้า!” เสียงตะโกนของมานะ ดังแหวกอากาศที่หนาทึบขึ้นมา ดร. กวินท์ เหลียวมองเห็นเงาร่างของมานะ โผล่พ้นพุ่มไม้หนาทึบไปไม่ไกล ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวังและความสิ้นหวังที่ปะปนกัน
“ไปทางไหนมานะ?” ดร. กวินท์ เอ่ยถาม เสียงแหบพร่า
“ถ้ำ! ฉันเจอทางเข้าถ้ำ! แต่มัน… มันดูไม่น่าไว้ใจเลย” มานะตอบกลับ สีหน้าเคร่งเครียด
“ไม่น่าไว้ใจแค่ไหนก็ตาม เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว!” ดร. กวินท์ ตัดสินใจทันที เสียงปืนดังลั่นมาจากด้านหลัง กระสุนเฉี่ยวใบไม้เหนือศีรษะของเขาไปอย่างหวุดหวิด
“รีบ!” เขากระตุ้นเพื่อนร่วมทีม
ทั้งสามคน พุ่งทะยานเข้าไปยังพุ่มไม้ตามเสียงเรียกของมานะ ทันทีที่ผ่านเข้าไป ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือปากถ้ำขนาดใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ใต้รากไม้โบราณที่แผ่กิ่งก้านสาขาออกไปเป็นวงกว้าง ปากถ้ำดูมืดมิดราวกับปากสัตว์ร้ายที่กำลังรอเหยื่อ
“ดูเหมือนว่า… โบราณสถานแห่งนี้ จะมีระบบป้องกันที่ซับซ้อนกว่าที่คิด” ดร. กวินท์ พึมพำพลางก้มลงสำรวจพื้นดินรอบปากถ้ำ
“มีอะไรเหรอครับ ดร. กวินท์?” พลภัทร ถามขึ้น พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวง
“ร่องรอย… รอยเท้าที่ไม่ใช่ของพวกเรา และไม่ใช่ของพวกนั้นด้วย” ดร. กวินท์ ชี้ไปยังรอยที่ดูแปลกตา “มันดูเหมือน… รอยล้ออะไรบางอย่าง แต่ใหญ่กว่ารถทั่วไป และมีร่องลึกมาก”
“หมายความว่า… เคยมีคนเข้ามาที่นี่มาก่อน แล้ว… เอาของอะไรบางอย่างออกไป?” มานะ สันนิษฐาน
“เป็นไปได้… หรืออาจจะเป็นการเดินทางเข้ามา… ด้วยเครื่องมือบางอย่าง” ดร. กวินท์ ครุ่นคิด “แต่ที่แน่ๆ คือ… พวกเราไม่ได้เป็นกลุ่มแรก”
เสียงฝีเท้าของพวกทหารรับจ้าง ดังเข้ามาใกล้ขึ้นทุกขณะ ดร. กวินท์ รู้ดีว่าการเสียเวลาเพียงเสี้ยววินาที อาจหมายถึงชีวิต
“เข้าไปข้างในกันเถอะ!” เขากล่าว
ทั้งสามคน ค่อยๆ ย่องเข้าไปในปากถ้ำ ความมืดมิดโอบล้อมพวกเขาไว้ทันที กลิ่นอับชื้น กลิ่นดิน และกลิ่นสาบแปลกๆ ลอยปะทะจมูก ความเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย
“จุดไฟสิ มานะ” ดร. กวินท์ สั่ง
มานะหยิบไฟฉายขึ้นมา เปิดแสงสว่างจ้า สาดส่องไปรอบๆ ผนังถ้ำเป็นหินธรรมชาติ ขรุขระ และมีหยากไย่เกาะหนาแน่น แสงไฟค่อยๆ เผยให้เห็นความลึกของถ้ำที่ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด
“ถ้ำนี้… ดูเหมือนจะเป็นทางเชื่อม… ไปยังส่วนลึกของวิหารสุริยัน” ดร. กวินท์ สังเกตลักษณะของผนังถ้ำ ซึ่งมีร่องรอยของการแกะสลักบางอย่างที่เลือนลาง
“ระวังนะ ดร. กวินท์” พลภัทร เตือนพลางชี้ไปยังพื้นถ้ำ
เบื้องหน้าพวกเขา มีแอ่งน้ำขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนจะไม่มีก้นบ่อ แสงไฟฉายสาดลงไป มองเห็นแต่ความดำมืด “เหมือนจะเป็นบ่อน้ำ… แต่ทำไมมันถึงลึกขนาดนี้?” พลภัทร รำพึง
“อาจจะเป็นบ่ออาบน้ำของเหล่าผู้ดูแลโบราณสถาน… หรือ… อาจจะเป็นกับดัก” ดร. กวินท์ ตอบอย่างระมัดระวัง
ขณะที่พวกเขากำลังประเมินสถานการณ์ เสียงตะโกนดังมาจากปากถ้ำ
“ออกมาซะ! พวกแกหนีไม่พ้นหรอก!” เสียงของหัวหน้าหน่วยทหารรับจ้าง ดังมาแต่ไกล
“แย่แล้ว! พวกมันเข้ามาแล้ว!” มานะอุทาน
“ต้องไปต่อ! เร็ว!” ดร. กวินท์ ผลักดัน
พวกเขาเร่งฝีเท้าเข้าไปในถ้ำ ลึกเข้าไปอีก สองข้างทางมีทางแยกเล็กๆ น้อยๆ แต่ดูเหมือนจะเป็นทางตัน
“นี่มัน… ทางเขาวงกตชัดๆ!” พลภัทร บ่น
“ต้องหาทางออก… หรือทางเชื่อม” ดร. กวินท์ พยายามใช้แสงไฟฉายสำรวจผนังถ้ำอย่างละเอียด
ทันใดนั้น แสงไฟฉายของมานะ ส่องไปกระทบกับผนังด้านหนึ่ง ที่ดูเหมือนจะมีความผิดปกติ
“ตรงนั้น! ดร. กวินท์! ผนังเหมือนมีรอยสลัก… แต่เบาบางมาก” มานะ ชี้
ดร. กวินท์ เดินเข้าไปดูอย่างใกล้ชิด รอยสลักนั้นเป็นรูปก้อนเมฆ ที่มีลายเส้นบางๆ คล้ายกับอักษรโบราณอยู่ภายใน “นี่มัน… รหัสลับ! อักษราสุริยัน!”
“อักษราสุริยัน?” พลภัทร ทวนคำ
“ใช่… อักษรที่ใช้บันทึกเรื่องราวและปริศนาเกี่ยวกับดวงอาทิตย์… ฉันเคยเห็นมันในตำราโบราณบางเล่ม… แต่มันแทบจะไม่มีใครถอดความได้” ดร. กวินท์ อธิบายอย่างตื่นเต้น
“แล้ว… มันบอกอะไรเรา?” มานะ ถาม
“เดี๋ยวนะ…” ดร. กวินท์ ใช้ปลายนิ้วลูบไปตามรอยสลักอย่างช้าๆ พยายามจดจำรูปแบบและความเชื่อมโยงของอักษร “ก้อนเมฆ… หมายถึง… การปิดบัง… การอำพราง… และสัญลักษณ์เหล่านี้… คล้ายกับ… ‘เส้นทางที่ถูกลืม’… ‘สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ซ่อนเร้น’…”
ขณะที่ ดร. กวินท์ กำลังเพลิดเพลินกับการไขปริศนา รอยสลักนั้นก็เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นอย่างฉับพลัน!
“ว้าย!” พลภัทร ร้องเสียงหลง
พื้นถ้ำใต้เท้าของพวกเขา เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง! เสียงหินถล่มดังสนั่นหวั่นไหว!
“อะไรกันเนี่ย!” มานะ โวยวาย
“มัน… มันเป็นกลไก! มันทำงานแล้ว!” ดร. กวินท์ ตะโกน “เมื่อฉันสัมผัสกับอักษรา มันจะกระตุ้นกลไกของถ้ำ!”
ผนังถ้ำด้านที่ปรากฏอักษรา ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นอุโมงค์มืดมิดที่ทอดลึกเข้าไป แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ก้าวเข้าไป เสียงตะโกนดุดันของหัวหน้าหน่วยทหารรับจ้าง ก็ดังขึ้น
“พวกแกคิดว่าหนีได้หรือไง!”
ร่างของทหารรับจ้างกลุ่มหนึ่ง พุ่งพรวดเข้ามาในถ้ำ พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องไปทั่ว
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” หัวหน้าหน่วย ตะโกน
“เราต้องไป!” ดร. กวินท์ ดึงแขนมานะและพลภัทร
“แต่… ทางนั้นมัน…” มานะ ชี้ไปยังอุโมงค์ที่เพิ่งเปิดออก
“เราไม่มีทางเลือก!” ดร. กวินท์ กล่าว “ยิง!”
เสียงปืนดังขึ้น ทหารรับจ้างรัวกระสุนเข้าใส่พวกเขา แต่ ดร. กวินท์ ก็ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไป เขาผลักเพื่อนร่วมทีมทั้งสองเข้าไปในอุโมงค์ที่เพิ่งเปิดออก
“ไป!”
ทันทีที่ทั้งสามคนก้าวเข้าไปในอุโมงค์ ผนังหินที่เลื่อนเปิดออก ก็ค่อยๆ เลื่อนปิดลงอย่างรวดเร็ว! เสียงปืนของพวกทหารรับจ้าง ดังสะท้อนก้องอยู่ในความมืด แต่ก็ไม่สามารถทะลุผ่านม่านหินเหล่านั้นไปได้
“เรา… เราติดอยู่ในนี้แล้ว!” พลภัทร เอ่ยเสียงสั่น
“แต่… เราก็หนีรอดมาได้… ชั่วคราว” ดร. กวินท์ มองไปรอบๆ อุโมงค์ที่มืดสนิท เขาหยิบไฟฉายขึ้นมา ส่องไปข้างหน้า
“นี่มัน… ไม่ใช่ทางเดินธรรมดา…” ดร. กวินท์ พลางเดินสำรวจผนังอุโมงค์ “ผนังมีรอยแกะสลัก… รูปทรงคล้ายกับ… ดวงอาทิตย์… และมีร่องรอยของ… กลไกบางอย่าง…”
“หมายความว่า… เราเข้ามาในกับดักอีกแล้วใช่ไหมครับ?” มานะ ถาม
“อาจจะ… หรืออาจจะเป็น… ทางเข้าสู่ระดับที่ลึกกว่า… สิ่งที่น่าสนใจคือ… ตรงนี้… มีร่องรอยของการสลักอักษราสุริยันอีก… แต่… เบาบางกว่าเดิม… และ… มีข้อความที่ถูกต่อเติม…” ดร. กวินท์ เพ่งมองรอยสลักที่เลือนลาง “ข้อความนี้… บอกว่า… ‘ผู้ใดไขปริศนาแห่งแสง… ผู้นั้นจะพบหนทาง… สู่ใจกลางแห่ง… สุริยัน’…”
“ใจกลางแห่งสุริยัน…” พลภัทร ทวนคำ
“ใช่… เรากำลังจะเข้าใกล้ความลับที่แท้จริงแล้ว…” ดร. กวินท์ กล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แต่แฝงไว้ด้วยความกังวล “แต่… ความท้าทาย… กำลังจะเริ่มขึ้น… ต่อจากนี้ไป… การเดินทางของเรา… จะไม่ง่ายอีกแล้ว…”
ทันใดนั้น! เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้น! ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งอุโมงค์!
“อะไรอีกเนี่ย!” มานะร้อง
“ดูเหมือนว่า… การเข้ามาในนี้… จะเป็นการกระตุ้นระบบป้องกัน… ของโบราณสถานนี้… อีกครั้ง…” ดร. กวินท์ หันหน้าไปทางด้านหลังที่ผนังหินกำลังค่อยๆ เลื่อนปิดลงอย่างรวดเร็ว! “เราต้องรีบหาทางไปต่อ! ก่อนที่ทุกอย่างจะปิดตาย!”
แสงไฟฉายของเขาสาดส่องไปข้างหน้า เผยให้เห็นทางอุโมงค์ที่ทอดยาวออกไป… และ… มีร่องรอยของการสลักที่ดูเหมือนจะกำลังส่องแสงสีทองเรืองรองอยู่เบื้องหน้า… แต่… เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ยังคงดังไม่หยุด… ราวกับจะบอกว่า… พายุแห่งการผจญภัย… ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว… อย่างแท้จริง…
รหัสลับสุริยัน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก