ตอนที่ 18 — ปริศนาเงาจันทร์

ลมเย็นยะเยือกที่เกาะกุมร่างของ ดร. กวินท์ วัฒนากร ไม่ได้จางหายไปตามแสงอรุณที่เริ่มสาดส่องเข้ามาในห้องโถงโบราณ ความรู้สึกราวกับถูกจ้องมองจากสิ่งลึกลับที่ไร้ตัวตนนั้น ยังคงกัดกินความสงบในใจของเขา แม้จะพยายามสูดลมหายใจลึกๆ ‌เพื่อขับไล่ความหวาดระแวง แต่สัมผัสเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายกลับยืนยันว่าสิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่นั้นไม่ใช่เพียงอาการหลอน

เงาสะท้อนของแผ่นหินแกะสลักที่วางเรียงรายอยู่บนพื้น เริ่มทอดเงายาวขึ้นตามแสงอาทิตย์ที่ค่อยๆ สูงขึ้น มันบิดเบี้ยวราวกับสัตว์ร้ายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ แต่สิ่งที่ทำให้กวินท์ขนลุกซู่ยิ่งกว่านั้น คือเงาเหล่านั้นดูเหมือนจะเคลื่อนไหวได้เอง ไม่ได้ตามทิศทางของแสง

"นี่มันอะไรกันแน่..." ​เสียงของเขากระซิบแผ่วเบา ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ห้องโถงกว้างขวางที่ประดับประดาไปด้วยอักษรโบราณและสัญลักษณ์ที่เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน

เขารู้สึกได้ถึงแรงกดดันบางอย่างที่มองไม่เห็น รอบตัวเขามีวัตถุโบราณมากมายที่วางระเกะระกะ บางชิ้นมีร่องรอยการผุกร่อนตามกาลเวลา แต่บางชิ้นกลับดูเหมือนเพิ่งถูกวางไว้ไม่นาน

"ใครอยู่ที่นั่น!" กวินท์ตะโกนเสียงดัง พยายามซ่อนความสั่นเครือที่พยายามเล็ดลอดออกมา ‍เขาหยิบดาบโบราณที่เขาเก็บมาจากซากปรักหักพังใกล้ๆ มาถือไว้ในมืออย่างระมัดระวัง

ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงลมที่พัดหวีดหวิวลอดผ่านช่องว่างบนผนังหิน ซึ่งฟังดูราวกับเสียงกระซิบของภูตผีปีศาจ

กวินท์ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ สายตาจับจ้องไปยังเงามืดที่ดูเหมือนจะก่อตัวขึ้นตามมุมต่างๆ ของห้องโถง เขาจำได้ว่าก่อนที่ความรู้สึกประหลาดนี้จะเกิดขึ้น เขากำลังพยายามไขความลับของแท่นบูชาหินขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง

แท่นบูชานั้นมีลวดลายแกะสลักเป็นรูปดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ไขว้กัน ‌ตรงกลางมีร่องลึกเป็นวงกลม มีบางอย่างที่เคยถูกสวมใส่อยู่ภายใน แต่ตอนนี้กลับว่างเปล่า

"ความรู้สึกนี้... มันเชื่อมโยงกับแท่นบูชานี่แน่ๆ" เขาสันนิษฐาน ความรู้สึกหนาวเหน็บนี้เหมือนจะแผ่ออกมาจากจุดศูนย์กลางของห้อง

เขาเดินเข้าไปใกล้แท่นบูชามากขึ้น พยายามเพ่งมองไปยังร่องวงกลมนั้น อาจจะมีเบาะแสบางอย่างซ่อนอยู่

ทันใดนั้น ‍เงาที่อยู่บนพื้นก็พลันขยับตัวอย่างรวดเร็ว ราวกับมีชีวิต มันพุ่งเข้ามาหาเขาจากทิศทางต่างๆ พร้อมกัน!

กวินท์รีบยกดาบขึ้นปัดป้อง แต่สิ่งที่เขาฟาดลงไปนั้นกลับทะลุผ่านอากาศไปอย่างง่ายดาย ไม่มีสิ่งใดสัมผัสได้ ไม่มีเสียงปะทะ มีเพียงความว่างเปล่าที่เขาฟาดลงไป

"บ้าจริง! ​มันเป็นอะไรกันแน่!" เขารู้สึกเหมือนกำลังต่อสู้กับอากาศธาตุ

เงาเหล่านั้นไม่ได้มีรูปร่างที่แน่นอน บางครั้งก็ดูเหมือนเป็นเส้นสายที่คดเคี้ยว บางครั้งก็ดูเหมือนรูปทรงที่คล้ายสัตว์ร้ายที่กำลังอ้าปากกว้าง

"หรือว่า... มันไม่ใช่เงาจริงๆ?" เขาคิด เขาเคยอ่านตำนานโบราณเกี่ยวกับพลังงานบางชนิดที่สามารถปรากฏตัวในรูปของเงาได้

เขารีบถอยกลับมาตั้งหลัก พยายามใช้สมาธิเพื่อจับสัมผัสของพลังงานที่มองไม่เห็นนี้

"ถ้าเป็นพลังงาน... ​มันต้องมีแหล่งที่มา" เขามองไปรอบๆ อีกครั้ง สายตาของเขาหยุดอยู่ที่แผ่นหินแกะสลักอันหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากแท่นบูชา

แผ่นหินนั้นมีรูปสลักเป็นใบหน้าของหญิงสาวนางหนึ่ง ดวงตาของนางเบิกกว้าง ราวกับกำลังหวาดกลัว แต่ที่น่าสังเกตคือ ใต้ใบหน้าของนาง ​มีสัญลักษณ์รูปดวงจันทร์ที่ส่องแสงอยู่

"ดวงจันทร์... เงาจันทร์..." กวินท์พึมพำ เขาจำได้ว่าในตำนานเกี่ยวกับวิหารสุริยัน มีการกล่าวถึง 'เทพีเงาจันทร์' ผู้เป็นผู้พิทักษ์แห่งรัตติกาล

"ถ้าสิ่งที่ฉันกำลังเจอคือพลังของเทพีเงาจันทร์... แล้วมันต้องการอะไรจากฉัน?"

เงาเหล่านั้นเริ่มก่อตัวหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ มันโอบล้อมรอบตัวเขา ราวกับจะกลืนกินเขาเข้าไป

"ถ้าฉันต้องเผชิญหน้ากับสิ่งนี้... ฉันต้องหาทางปลดปล่อยมัน"

กวินท์ลองใช้ดาบแตะไปที่แผ่นหินแกะสลักรูปหญิงสาว เขาไม่พบความผิดปกติใดๆ แต่เมื่อสายตาของเขากวาดไปที่สัญลักษณ์ดวงจันทร์ใต้ใบหน้าของนาง เขาก็สังเกตเห็นว่า สัญลักษณ์นั้นดูเหมือนจะเรืองแสงเล็กน้อย

"นี่อาจจะเป็นกุญแจ" เขาคิด

เขาพยายามมองหาสิ่งที่สามารถใช้สัมผัสกับสัญลักษณ์นั้นได้ เขาพบเหรียญโบราณขนาดเล็กที่ตกอยู่ใกล้ๆ เหรียญนั้นมีรูปสลักเป็นรูปดาว

"ดาว... กับดวงจันทร์... นี่มันต้องเกี่ยวข้องกันแน่ๆ"

ด้วยความหวัง กวินท์หยิบเหรียญดาวขึ้นมา และค่อยๆ นำมันไปวางบนสัญลักษณ์ดวงจันทร์บนแผ่นหิน

ทันทีที่เหรียญสัมผัสกับสัญลักษณ์นั้น แสงสว่างสีฟ้าอ่อนๆ ก็พลันสว่างวาบขึ้นจากแผ่นหิน!

เงาที่โอบล้อมรอบตัวกวินท์ก็พลันถอยร่นออกไปอย่างรวดเร็ว ลมเย็นยะเยือกที่เคยปกคลุมร่างกายก็จางหายไป เหลือเพียงอากาศที่อบอุ่นขึ้นเล็กน้อย

"สำเร็จ!" เขาร้องออกมาด้วยความโล่งอก

แต่ความโล่งอกนั้นอยู่ได้ไม่นานนัก เพราะแสงสีฟ้าอ่อนๆ นั้นไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น มันกลับทอประกายสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นลำแสงสีฟ้าพุ่งตรงขึ้นสู่เพดานห้องโถง

เพดานห้องโถงนั้นมีรูปสลักเป็นกลุ่มดาวต่างๆ พอแสงลำแสงนั้นกระทบเพดาน รูปกลุ่มดาวเหล่านั้นก็พลันมีชีวิตขึ้นมา! พวกมันเริ่มหมุนวนและส่องประกายระยิบระยับราวกับท้องฟ้ายามราตรี

"นี่มัน..." กวินท์อ้าปากค้าง

ทันใดนั้น แผ่นหินที่สลักเป็นรูปใบหน้าหญิงสาวก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นช่องทางลับที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง

"อีกแล้ว..." เขาถอนหายใจ รู้ดีว่าการผจญภัยยังไม่จบเพียงเท่านี้

เขาเดินเข้าไปในช่องทางลับนั้นอย่างไม่ลังเล ภายในมีบันไดหินวนลงไปสู่เบื้องล่าง ท่ามกลางความมืดที่ค่อยๆ กลืนกินแสงสว่างจากด้านบน

เมื่อเขาเดินลงไปเรื่อยๆ เขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังแว่วมาแต่ไกล เสียงนั้นฟังดูคุ้นหู...

เสียงดนตรี?

เป็นเสียงดนตรีที่ไพเราะและเศร้าสร้อยราวกับเสียงเพลงที่ขับขานจากแดนไกล มันค่อยๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ ตามระดับความลึกที่เขาเดินลงไป

กวินท์เร่งฝีเท้าลงไป เขาอยากรู้ว่าเสียงดนตรีนี้มาจากไหน และมันกำลังจะนำพาเขาไปพบกับอะไร

เมื่อเขาเดินมาถึงด้านล่างสุดของบันได เขาก็พบว่าตัวเองยืนอยู่หน้าประตูบานใหญ่ที่ทำจากโลหะสีดำสนิท ประตูนั้นสลักลวดลายเป็นรูปพระจันทร์เต็มดวงที่กำลังส่องแสงอยู่

เสียงดนตรีนั้นดังมาจากภายในประตูบานนี้

"ถ้าจะไขปริศนารัตติกาล... ก็ต้องผ่านประตูนี้สินะ"

เขายกมือขึ้นสัมผัสกับโลหะเย็นเฉียบของประตู พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาไม่รู้ว่าภายในประตูบานนี้มีอะไร รอเขาอยู่ แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน

เมื่อเขากดมือลงบนประตูบานใหญ่ ลวดลายรูปพระจันทร์ก็พลันเรืองแสงเป็นสีเงินยวง และประตูบานนั้นก็ค่อยๆ เปิดออกอย่างเชื่องช้า เผยให้เห็นภาพเบื้องหลังที่ทำให้เขาแทบหยุดหายใจ...

เบื้องหน้าของเขาคือโถงใต้ดินอันกว้างใหญ่ที่สว่างไสวไปด้วยแสงสีนวลตา แสงนั้นมาจากผลึกสีขาวขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางโถง และรอบๆ โถงนั้น มีรูปสลักของนักดนตรีโบราณยืนเรียงรายอยู่เป็นจำนวนมาก แต่ละรูปสลักกำลังบรรเลงเครื่องดนตรีที่แตกต่างกันไป

และ ณ ใจกลางของโถงนั้น... บนแท่นบูชาที่ทำจากหินอ่อนสีดำ มีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่

นางสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ ผมยาวสลวยราวกับแพรไหม ดวงตาของนางหลับพริ้ม และมือเรียวบางของนางกำลังวางอยู่บนเครื่องดนตรีโบราณชนิดหนึ่งที่ดูคล้ายพิณ แต่มีขนาดใหญ่กว่ามาก

เสียงดนตรีที่ไพเราะราวกับนางฟ้ากำลังขับขานนั้น ดังมาจากเครื่องดนตรีที่อยู่ตรงหน้านาง

นางคือผู้ที่กำลังบรรเลงบทเพลงแห่งรัตติกาล... และเธอคือผู้ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังปริศนาเงาจันทร์

แต่สิ่งที่ทำให้กวินท์ใจหายวาบยิ่งกว่า คือเมื่อนางลืมตาขึ้นมามองเขา ใบหน้าของนางนั้น... คล้ายคลึงกับหญิงสาวในภาพสลักบนแผ่นหินที่เขาเพิ่งปลดปล่อยออกมาอย่างน่าประหลาด

"ยินดีต้อนรับ... ผู้แสวงหาแสงสว่าง" เสียงของนางนุ่มนวลราวกับสายลมยามค่ำคืน แต่กลับแฝงไปด้วยความเศร้าสร้อยบางอย่าง "ท่านมาถึงแล้ว... เพื่อไขปริศนาสุดท้ายแห่งกาลเวลา"

กวินท์ยืนนิ่ง รู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจากนาง มันไม่ใช่พลังงานที่น่ากลัว แต่เป็นพลังงานที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าและความหวังที่ริบหรี่

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมหญิงสาวผู้นี้ถึงปรากฏตัวต่อหน้าเขา และนางต้องการอะไรจากเขา

"ท่านคือผู้ใด?" กวินท์ถาม เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตาของนางทอประกายสีเงินวาววับราวกับมีดวงดาวอยู่ภายใน "ข้าคือผู้ดูแล... ผู้ขับขานเพลงแห่งเงาจันทร์"

นางยกมือขึ้นสัมผัสกับสายพิณโบราณนั้น เสียงเพลงที่ไพเราะก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่าเดิม ราวกับบทเพลงที่กำลังเล่าเรื่องราวอันยาวนาน

"ท่านได้ปลดปล่อยพลังแห่งเงาจันทร์แล้ว... บัดนี้ ถึงเวลาที่ท่านต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันดำมืดที่สุด"

กวินท์รู้สึกได้ถึงความหนาวเย็นอีกครั้ง มันไม่ใช่ความหนาวเย็นทางกายภาพ แต่เป็นความหนาวเย็นที่แทรกซึมเข้าไปในจิตใจ

เขาไม่รู้ว่า "ความจริงอันดำมืดที่สุด" ที่นางกล่าวถึงนั้นคืออะไร แต่เขารู้เพียงว่า การเดินทางของเขา กำลังจะก้าวเข้าสู่บทสรุปที่คาดเดาไม่ได้.