ตอนที่ 19 — ประตูสู่ความลับอันดำมืด

ลมเย็นยะเยือกที่เกาะกุมร่างของ ดร. กวินท์ วัฒนากร นั้น ไม่ได้จางหายไปตามแสงอรุณที่เริ่มสาดส่องเข้ามาในห้องโถงโบราณ ความรู้สึกราวกับถูกจ้องมองจากสิ่งลึกลับที่ไร้ตัวตนนั้น ยังคงกัดกินความสงบในใจของเขา ‌แม้จะผ่านค่ำคืนอันยาวนานที่เขาใช้เวลาศึกษาศิลาจารึกโบราณ สัญลักษณ์เหล่านั้นยังคงวนเวียนอยู่ในสมอง ประตูที่เขาคาดว่าจะเป็นทางเข้าสู่ส่วนลึกของวิหารสุริยัน ยังคงปิดสนิทอยู่เบื้องหน้า

"ท่านดอกเตอร์ ยังมีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ?" เสียงของ ลีโอ ดังขึ้นอย่างอ่อนโยน ​ชายหนุ่มนักสำรวจคู่ใจ เดินเข้ามาพร้อมถาดอาหารเช้าที่จัดวางอย่างเรียบง่าย แต่เปี่ยมไปด้วยคุณค่าทางพลังงาน

กวินท์หันไปมอง ใบหน้าของเขาซูบลงเล็กน้อย ดวงตาแดงก่ำจากการอดนอน แต่ในแววตาฉายประกายแห่งความมุ่งมั่น "ขอบใจมาก ลีโอ ‍ช่วยจัดเตรียมอุปกรณ์สำรวจที่จำเป็นทั้งหมดให้ด้วยนะ เราจะต้องเข้าไปให้ถึงใจกลางวิหารให้เร็วที่สุด"

"ครับท่านดอกเตอร์" ลีโอ รับคำอย่างกระตือรือร้น เขาเข้าใจดีว่า กวินท์กำลังแบกรับภาระอันยิ่งใหญ่ ซึ่งไม่ใช่เพียงการไขปริศนาในอดีต แต่ยังรวมถึงการปกป้องบางสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่า

กวินท์กลับมาจ้องมองที่ประตูหินเบื้องหน้า ‌ผิวของมันขรุขระ แต่เต็มไปด้วยลวดลายสลักเสลาที่ซับซ้อน ไม่ใช่แค่ภาพวาด แต่เหมือนเป็นการบันทึกเรื่องราวบางอย่างที่ถูกเก็บงำไว้หลายพันปี เขาลูบไล้ไปตามร่องลึกของสัญลักษณ์ ราวกับพยายามจะสัมผัสถึงพลังงานที่แผ่ออกมา

"นี่มันไม่ใช่แค่สัญลักษณ์ธรรมดา" กวินท์พึมพำกับตัวเอง "มันมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่านั้น ‍เป็นเหมือนกลไกบางอย่าง ที่รอคอยการปลดล็อก"

ตลอดทั้งคืน เขาได้ใช้เวลาพยายามถอดรหัสภาษาโบราณที่สลักไว้รอบกรอบประตู การวิเคราะห์จังหวะการเคลื่อนที่ของดวงดาวในค่ำคืนก่อนหน้า การเปรียบเทียบกับบันทึกของอารยธรรมโบราณที่สูญหายไป และในที่สุด เขาก็ได้พบกับจุดเชื่อมโยง

"ลีโอ!" กวินท์ตะโกนเรียกอย่างฉับพลัน ​"ช่วยหาแท่งโลหะที่มีรูปร่างเหมือนกิ่งไม้ให้หน่อย จำได้ไหมที่เราเจอในห้องสมุดโบราณน่ะ"

ลีโอรีบวิ่งไปค้นหา และไม่นานก็กลับมาพร้อมแท่งโลหะสีทองเหลืองที่ขึ้นสนิมเขรอะ แต่ยังคงรักษารูปทรงอันเป็นเอกลักษณ์ไว้ได้

"อันนี้ใช่ไหมครับท่านดอกเตอร์?"

"ใช่เลย!" กวินท์รับมันมาอย่างรวดเร็ว เขาสังเกตเห็นร่องเล็กๆ ที่ปลายด้านหนึ่งของแท่งโลหะนั้น ราวกับถูกสร้างมาเพื่อเสียบเข้ากับบางสิ่ง

"ตามที่ฉันคาดเดาไว้" ​กวินท์กล่าวพลางมองไปรอบๆ ห้องโถง "สัญลักษณ์เหล่านี้ ไม่ได้เป็นเพียงการตกแต่ง แต่คือการบอกตำแหน่งของกลไกบางอย่าง"

เขาเริ่มเดินสำรวจไปรอบๆ ห้องโถงอีกครั้ง โดยมีลีโอคอยช่วยส่องไฟให้ จมูกของเขาดมกลิ่นฝุ่นและกลิ่นอับชื้นที่คละคลุ้ง ​กวินท์หยุดอยู่ที่ผนังด้านหนึ่ง ซึ่งมีสัญลักษณ์ดวงอาทิตย์ที่มีรัศมีเปล่งประกายสลักไว้อย่างเด่นชัด

"ตรงนี้!" เขาชี้ไปที่กึ่งกลางของสัญลักษณ์ดวงอาทิตย์ "มีรอยบุ๋มเล็กๆ อยู่ตรงนี้"

กวินท์ลองนำปลายด้านหนึ่งของแท่งโลหะกิ่งไม้นั้นไปทาบกับรอยบุ๋ม มันพอดีอย่างไม่น่าเชื่อ! เสียง "คลิก" เบาๆ ดังขึ้นเมื่อแท่งโลหะถูกดันเข้าไป

"ยอดเยี่ยม!" กวินท์อุทานด้วยความดีใจ

แต่ยังไม่จบเพียงเท่านั้น เขาเดินต่อไปยังผนังอีกด้านหนึ่ง ซึ่งมีสัญลักษณ์รูปจันทร์เสี้ยวที่กำลังส่องแสง "ตรงนี้ก็เช่นกัน" เขาพบกับรอยบุ๋มอีกจุดหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนจะมีความเกี่ยวข้องกัน

"แต่เราต้องการอีกอย่างหนึ่ง" กวินท์คิดทบทวน "สัญลักษณ์บนประตูมันบอกถึงการประสานกันของสุริยันและจันทรา"

ทันใดนั้น เขาก็นึกขึ้นได้ถึงสิ่งประดิษฐ์ชิ้นหนึ่งที่เขาได้มาจากห้องลับอีกห้องหนึ่ง นั่นคือ "จานหมุนสุริยัน" จานทองเหลืองแบนๆ ที่มีสัญลักษณ์ดวงดาวและกลุ่มดาวสลักไว้รอบขอบ และตรงกลางมีแกนที่สามารถหมุนได้

"ลีโอ! จานหมุนนั่นอยู่ไหน?"

"อยู่ในกระเป๋าใหญ่ด้านโน้นครับท่านดอกเตอร์" ลีโอชี้ไปทางมุมหนึ่งของห้อง

กวินท์รีบไปนำมันมา เขาวางจานหมุนลงบนแท่นหินที่อยู่ใกล้เคียง และเริ่มหมุนแกนกลางอย่างระมัดระวัง

"สัญลักษณ์บนประตู มันบอกให้เราปรับตำแหน่งของกลุ่มดาว ให้ตรงกับตำแหน่งของกลุ่มดาวในค่ำคืนที่วิหารแห่งนี้ถูกสร้างขึ้น" เขากล่าวพลางเพ่งมองไปที่สัญลักษณ์บนประตู

ขณะที่เขากำลังพยายามปรับตำแหน่งของจานหมุนนั้นเอง จู่ๆ ลมเย็นยะเยือกที่เขาเคยรู้สึก ก็กลับมาอีกครั้ง คราวนี้มันรุนแรงกว่าเดิม ราวกับมีใครบางคนกำลังโบกมือเรียกจากเบื้องลึกของวิหาร

"รู้สึกได้ไหมลีโอ?" กวินท์ถามเสียงเบา

ลีโอพยักหน้า สีหน้าของเขาฉายแววตื่นตระหนก "รู้สึกครับท่านดอกเตอร์ มันเหมือนกับ...กำลังมีบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ข้างใน"

ทันใดนั้นเอง เสียงครืดคราดดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นมาจากประตูหินเบื้องหน้า ผงฝุ่นจำนวนมากร่วงหล่นลงมา จากนั้น ประตูหินขนาดมหึมา ก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นความมืดมิดที่ทอดยาวเข้าไป

"สำเร็จแล้ว!" กวินท์อุทานออกมาอย่างโล่งอก แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกไม่สบายใจก็เกาะกุมหัวใจของเขา

"ดูเหมือนเราจะปลดล็อกกลไกได้แล้ว" กวินท์กล่าว เขากระชับปืนพกคู่ใจที่เหน็บอยู่ที่เอว "แต่สิ่งที่อยู่ข้างในนั้น...อาจจะไม่ใช่สิ่งที่เราคาดหวัง"

เขาก้าวเข้าไปใกล้ปากทางเข้า มองเข้าไปในความมืดนั้นอย่างพินิจพิจารณา อากาศภายในเย็นยะเยือกกว่าด้านนอกอย่างเห็นได้ชัด และมีกลิ่นอายบางอย่างที่แปลกประหลาด ลอยปะปนมากับอากาศ

"ท่านดอกเตอร์ครับ" ลีโอเดินเข้ามาใกล้ "เราควรจะระมัดระวังให้มากกว่านี้"

"แน่นอน" กวินท์ตอบ "ฉันจะนำเอง เตรียมไฟฉายให้พร้อมนะ"

กวินท์จุดไฟฉาย และสาดลำแสงเข้าไปในโพรงทางเดินนั้น ผนังหินที่ปรากฏขึ้นเป็นลายสลักเดียวกันกับด้านนอก แต่ดูเหมือนจะใหม่กว่า และมีสีสันสดใสกว่า ราวกับว่าเพิ่งถูกสร้างขึ้นมาไม่นาน

"นี่มันแปลก" กวินท์พึมพำ "ลายสลักพวกนี้...ดูเหมือนจะมีการเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา"

เขาเงยหน้าขึ้นมองเพดาน ซึ่งเป็นลักษณะคล้ายโดมขนาดใหญ่ และมีกลุ่มดาวที่สลักไว้จำนวนมากกำลังเปล่งแสงเรืองรองเป็นระยะๆ

"มันคือภาพจำลองท้องฟ้า" กวินท์กล่าว "เป็นท้องฟ้าในยามค่ำคืน ณ จุดเวลาที่วิหารแห่งนี้ถูกสร้างขึ้น"

ขณะที่เขากำลังสำรวจภาพจำลองท้องฟ้าอยู่นั้นเอง แสงจากกลุ่มดาวกลุ่มหนึ่งก็กะพริบถี่ขึ้น และหมุนวนเป็นวงกลมอย่างรวดเร็ว

"เกิดอะไรขึ้น?" ลีโอถามอย่างตกใจ

"เหมือนกับ...มันกำลังแสดงอะไรบางอย่าง" กวินท์เพ่งมองไปที่กลุ่มดาวนั้น สีหน้าของเขาเริ่มเคร่งเครียดขึ้น

ทันใดนั้นเอง ลำแสงสีเขียวมรกต ก็พุ่งออกมาจากกลุ่มดาวนั้น และสาดส่องลงมายังพื้นเบื้องหน้า ลำแสงนั้นสว่างไสวราวกับอัญมณีที่เปล่งประกาย และมันก็ค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปทรงบางอย่าง

"นั่นมัน..." ลีโออุทานอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

ลำแสงนั้นค่อยๆ เปลี่ยนรูปทรง เป็นเหมือน "รูปคน" ที่กำลังยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าพวกเขา แต่เป็นรูปคนที่ไม่เหมือนมนุษย์ทั่วไป ร่างกายของมันประกอบขึ้นจากแสงสีเขียวมรกต ส่องประกายแวววาว และมีดวงตาที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีแดงเพลิง

"มันคือ...ผู้พิทักษ์" กวินท์กล่าวเสียงสั่นเครือ "ผู้พิทักษ์ของวิหารสุริยัน"

ผู้พิทักษ์ที่ทำจากแสงนั้น ยื่นมือที่ประกอบขึ้นจากลำแสง ออกมาตรงมาที่กวินท์และลีโอ ราวกับจะเชื้อเชิญให้ก้าวเข้าไป แต่ในขณะเดียวกัน กวินท์ก็สัมผัสได้ถึงพลังอำนาจอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากมัน เป็นพลังที่ไม่สามารถต้านทานได้

"เราต้องไม่เข้าไป" กวินท์ตะโกน "มันคือกับดัก!"

แต่ก็สายเกินไปแล้ว ลีโอที่ยืนอยู่ใกล้กว่า ได้ถูกลำแสงดึงเข้าไปอย่างรวดเร็ว ร่างของเขาลอยขึ้นไปในอากาศ และถูกโอบล้อมไปด้วยลำแสงสีเขียวมรกต

"ลีโอ!" กวินท์ตะโกนด้วยความตกใจ เขาพยายามเอื้อมมือไปคว้า แต่ก็ไม่ทัน

"ปล่อยเขาไป!" เสียงของผู้พิทักษ์ดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงพูด แต่เป็นเหมือนคลื่นเสียงที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งห้องโถง "เจ้าไม่มีสิทธิ์ที่จะอยู่ตรงนี้"

กวินท์รู้ดีว่า การต่อสู้กับผู้พิทักษ์ที่ทำจากแสง คงเป็นไปไม่ได้ เขาต้องหาทางช่วยเหลือลีโอ และไขปริศนาที่แท้จริงของวิหารแห่งนี้ให้ได้

"ท่านดอกเตอร์!" ลีโอตะโกน เสียงของเขาแผ่วเบา ราวกับกำลังจะสลายไป

กวินท์มองไปที่ใบหน้าอันสิ้นหวังของลีโอ หัวใจของเขากระตุกวูบ เขาจะต้องทำอะไรสักอย่าง!

"เรายังไม่จบแค่นี้!" กวินท์ตะโกนกลับไปอย่างท้าทาย แม้จะรู้ว่าเสียงของเขาอาจจะไม่มีความหมายกับผู้พิทักษ์ตนนี้เลยก็ตาม

ผู้พิทักษ์ที่ทำจากแสง สองมือประกบเข้าหากัน และลำแสงสีเขียวมรกต ก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันสว่างไสวกว่าเดิม และมีพลังทำลายล้างที่สัมผัสได้ชัดเจน

กวินท์หลับตาลงชั่วครู่ รวบรวมสมาธิ และพยายามคิดหาทางออกที่ดีที่สุด เขาเหลือเวลาอีกไม่มาก และอันตรายก็กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างรวดเร็ว.