ลมเย็นยะเยือกที่เกาะกุมร่างของ ดร. กวินท์ วัฒนากร นั้น ไม่ได้จางหายไปตามแสงอรุณที่เริ่มสาดส่องเข้ามาในห้องโถงโบราณ ความรู้สึกราวกับถูกจ้องมองจากสิ่งลึกลับที่ไร้ตัวตนนั้น ยังคงกัดกินความสงบในใจของเขา แต่บัดนี้ ความหวาดหวั่นนั้นถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นระคนกังวล เมื่อดวงตาของเขาจับจ้องไปยังแท่นหินศักดิ์สิทธิ์เบื้องหน้า ที่ซึ่ง "สุริยัน" อัญมณีสีทองอร่ามอันเป็นหัวใจหลักของปริศนาแห่งนี้ ส่องประกายเรืองรอง ราวกับมีชีวิต
"เป็นไปได้ยังไง..." ดร. กวินท์ พึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าเล็กน้อย
เขาจำได้ดีถึงช่วงเวลาที่เขาค้นพบอัญมณีเม็ดนี้ มันซ่อนตัวอยู่ภายใต้กลไกอันซับซ้อนของวิหารโบราณแห่งนี้ ภายใต้รูปสลักเทพเจ้าสุริยะที่กำลังจะถูกกลืนกินด้วยเงามืด การได้สัมผัสถึงพลังงานอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากสุริยันนั้น ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ต่อหน้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์โบราณ แต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคือ สุริยันไม่ได้ส่องแสงเจิดจ้าตามธรรมชาติ หากแต่เป็นแสงที่สะท้อนมาจากบางสิ่งบางอย่างที่เขาไม่อาจมองเห็นได้ในตอนนี้
"ใครกัน... ใครกำลังมองข้าอยู่" เขาเอ่ยถามออกไปอีกครั้ง คราวนี้เสียงดังขึ้นกว่าเดิม
เงียบ... มีเพียงเสียงลมที่พัดหวีดหวิวผ่านช่องลมที่บิดเบี้ยวของวิหารโบราณเท่านั้นที่ตอบกลับ เสียงนั้นราวกับกระซิบกระซาบคำเตือนที่เขาไม่อาจเข้าใจ
ดร. กวินท์ เริ่มสำรวจรอบ ๆ แท่นหิน เขาพบร่องรอยของอักษรโบราณสลักไว้เป็นวงกลมรอบฐาน อักษรเหล่านั้นคุ้นตาเขา มันคือภาษาโบราณที่เขาเคยศึกษามา มันเป็นภาษาของชนเผ่าโบราณที่บูชาพระอาทิตย์ ภาษาที่เล่าขานถึงพลังอำนาจแห่งแสงสว่าง และคำสาปแห่งความมืด
"นี่มัน... คำอธิษฐานแห่งการปลุกพลัง?" เขาถอดรหัสอักษรเหล่านั้นพลางขมวดคิ้ว
ขณะที่เขากำลังพยายามตีความความหมายของอักษรโบราณอย่างตั้งใจ จู่ ๆ ร่างกายของเขาก็แข็งทื่ออีกครั้ง ความรู้สึกเย็นยะเยือกนั้นรุนแรงขึ้นจนเขารู้สึกเหมือนเลือดในกายกำลังแข็งตัว สิ่งที่ตามมาคือภาพลวงตาที่เริ่มปรากฏขึ้นเบื้องหน้า
เป็นภาพของชายในชุดคลุมสีดำ ร่างกายผอมบางราวกับโครงกระดูก ดวงตาของเขาเรืองรองด้วยแสงสีแดงฉาน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นที่บิดเบี้ยว ผสมผสานกับความโหดเหี้ยมที่ยากจะบรรยาย เขาถือคทาอันดำมืดที่ปลายด้านหนึ่งประดับด้วยหัวกะโหลก
"เจ้า... เข้ามาถึงที่นี่ได้ยังไง" เสียงทุ้มต่ำ ราวกับเสียงกรวดทรายที่ถูกบดขยี้ดังมาจากชายในชุดคลุม
ดร. กวินท์ รู้สึกได้ถึงพลังงานชั่วร้ายที่แผ่ออกมาจากร่างนั้น พลังงานที่ตรงกันข้ามกับความอบอุ่นและชีวิตชีวาของสุริยันโดยสิ้นเชิง
"ข้าคือ ดร. กวินท์ วัฒนากร ผู้ที่ถูกเลือกให้มาไขปริศนาแห่งสุริยัน" ดร. กวินท์ ตอบเสียงหนักแน่น แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
"ถูกเลือก? ฮ่า ฮ่า ฮ่า" ชายชุดดำหัวเราะเสียงแหบพร่า "เจ้าโง่เง่า! ไม่มีใครถูกเลือก เจ้าเพียงแค่เดินเข้ามาในกับดักที่ข้าได้วางไว้"
"กับดัก?" ดร. กวินท์เอ่ยถามอย่างระแวง
"ใช่... กับดักแห่งความมืด" ชายชุดดำกล่าว "เจ้ากำลังจะปลุกพลังที่แท้จริงของสุริยัน แต่เจ้าไม่รู้หรือไงว่า พลังนั้นสามารถทำลายล้างทุกสิ่งได้หากไม่มีผู้ควบคุมที่แท้จริง"
ภาพลวงตาเริ่มขยายตัวออกไป เผยให้เห็นฉากเบื้องหลังอันน่าสะพรึงกลัว เป็นภาพวิหารที่กำลังถูกกลืนกินด้วยเงามืด ฝูงชนที่กำลังกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว และร่างอันดำมืดที่กำลังแผ่ขยายอำนาจไปทั่ว
"นี่คือสิ่งที่ข้าต้องการ... การครอบครองสุริยัน เพื่อนำพาความมืดมาสู่โลกใบนี้!" ชายชุดดำประกาศก้อง
ดร. กวินท์ ตระหนักได้ทันที นี่คือศัตรูตัวจริงของเขา ผู้ที่ต้องการใช้พลังแห่งสุริยันในทางที่ผิด และเขาคือผู้ที่ต้องการหยุดยั้งสิ่งนั้น
"เจ้าคิดผิดแล้ว!" ดร. กวินท์ ตะโกนกลับ "สุริยันคือพลังแห่งชีวิต ไม่ใช่พลังแห่งการทำลายล้าง!"
"เจ้าจะรู้ซึ้งถึงความผิดพลาดของเจ้าในไม่ช้า" ชายชุดดำกล่าวอย่างเย้ยหยัน "ตอนนี้... จงรับการต้อนรับสู่กับดักสุดท้ายของข้า!"
ทันใดนั้น พื้นวิหารก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสีแดงฉานจากดวงตาของชายชุดดำสว่างวาบขึ้น และอักษรโบราณที่สลักอยู่รอบแท่นหินก็เริ่มเปล่งประกายแสงสีดำทะมึน
"ระวัง!" ดร. กวินท์ ร้องเตือน
พื้นหินรอบตัวเขาเริ่มแยกออก เผยให้เห็นหลุมลึกที่มืดมิด และหนามเหล็กแหลมคมที่พุ่งขึ้นมาจากก้นหลุมอย่างรวดเร็ว
"แย่แล้ว!" ดร. กวินท์ รีบกระโดดถอยหลังอย่างว่องไว หลบหนีคมหนามที่พุ่งเข้าใส่ราวกับอสรพิษ
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า! หนีไม่พ้นหรอก!" เสียงของชายชุดดำดังไล่หลัง
ดร. กวินท์ รู้ดีว่าเขาไม่สามารถเผชิญหน้ากับพลังงานชั่วร้ายนี้ได้ตรง ๆ เขามองไปที่สุริยันอีกครั้ง แสงสีทองของมันยังคงส่องประกายอยู่ แต่บัดนี้ มันดูเหมือนจะอ่อนแรงลงเล็กน้อย ราวกับกำลังต่อสู้กับความมืดที่กำลังคุกคาม
"ต้องหาทาง... ต้องหาทางทำให้สุริยันกลับมาเปล่งประกายเต็มที่" เขาคิดอย่างเร่งรีบ
เขาสังเกตเห็นว่า รอบ ๆ แท่นหินยังมีร่องรอยของสัญลักษณ์โบราณที่ซับซ้อนกว่าเดิม สัญลักษณ์ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในตำราเล่มใด ๆ
"นี่มัน... กลไกอะไรกันแน่?"
ขณะที่เขากำลังพิจารณาสัญลักษณ์เหล่านั้น จู่ ๆ เงาดำมืดก็พุ่งเข้าใส่เขาจากด้านข้าง
"อย่าได้คิดหาทางหนี!" เสียงแหลมสูงของใครบางคนดังขึ้น
ดร. กวินท์ หันไปมองอย่างรวดเร็ว พบกับร่างเงาที่เคลื่อนไหวเร็วกว่าสายลม เป็นหญิงสาวในชุดสีดำทะมึน ใบหน้าของเธอถูกปกปิดด้วยผ้าคลุม แต่ดวงตาของเธอฉายแววโหดเหี้ยมคมกล้า เธอกำลังเหวี่ยงมีดสั้นสีดำที่สะท้อนแสงสีแดงเข้ามาใส่เขา
"บึ้ม!"
เสียงปะทะของโลหะดังขึ้น ดร. กวินท์ ใช้แขนข้างหนึ่งปัดป้องคมมีดได้อย่างหวุดหวิด แรงปะทะทำให้แขนของเขารู้สึกชาไปทั้งแถบ
"ใครกัน!?" เขาตะโกนถาม
"คนที่มากำจัดหนอนแมลงอย่างเจ้าไง!" หญิงสาวชุดดำตอบเสียงเย็นชา
เธอไม่ได้หยุดแค่นั้น ร่างของเธอกลวงไปมาราวกับเงา รัวอาวุธใส่ ดร. กวินท์ อย่างต่อเนื่อง ดร. กวินท์ ต้องใช้ทักษะการต่อสู้ที่เขาฝึกฝนมาอย่างหนักเพื่อเอาตัวรอด เขาหลบหลีก กระโดดหลบ คลุกวงใน สลับกันไปมา การเคลื่อนไหวของหญิงสาวชุดดำนั้นคาดเดาได้ยาก ราวกับว่าเธอเป็นส่วนหนึ่งของความมืดเสียเอง
"พลังของเจ้า... มาจากไหน?" ดร. กวินท์ ถามพลางพยายามจับจังหวะการโจมตีของเธอ
"มันคือพลังที่เจ้าไม่มีวันเข้าใจ!" เธอตอบกลับ พร้อมกับเพิ่มความรุนแรงในการโจมตี
ดร. กวินท์ รู้สึกว่ากำลังจะหมดแรง เขาเสียเปรียบอย่างมาก หญิงสาวชุดดำคนนี้แข็งแกร่งเกินไป และพลังของชายชุดดำก็กำลังค่อย ๆ กลืนกินสุริยัน
"ต้องหาทาง... ต้องหาทางทำลายกลไกนี่ก่อน!" เขาคิด
เขามองไปยังสัญลักษณ์ที่อยู่บนพื้นอีกครั้ง ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังสัญลักษณ์บางอย่างที่ดูเหมือนจะแตกต่างจากส่วนอื่น ๆ มันเป็นสัญลักษณ์ที่ดูเหมือนจะเชื่อมโยงกับสุริยันโดยตรง
"นี่มัน... รหัสลับแห่งแสง!"
ดร. กวินท์ ตัดสินใจ เขาต้องเสี่ยง เขาต้องใช้จังหวะที่หญิงสาวชุดดำกำลังตั้งท่าโจมตีครั้งใหญ่ เพื่อที่จะลงมือบางอย่างที่สำคัญ
"หมับ!"
เขาใช้โอกาสที่หญิงสาวชุดดำกำลังเงื้อมีด เขากระโดดหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว และพุ่งตรงไปยังแท่นหิน
"ไม่นะ!" หญิงสาวชุดดำร้องเสียงหลง
เธอกระโจนตามมาอย่างรวดเร็ว แต่ก็ช้าเกินไป
ดร. กวินท์ วางมือลงบนสัญลักษณ์ที่เขาเพิ่งค้นพบ สัญลักษณ์นั้นมีลักษณะคล้ายกับดวงอาทิตย์ที่มีลำแสงแผ่ออกมา เขาพยายามนึกถึงภาพของสุริยันที่เปล่งประกายเจิดจ้า นึกถึงพลังงานแห่งชีวิตที่เขารู้สึกได้ในตอนแรก
"ขอพลังแห่งแสง... จงกลับคืนสู่สุริยัน!"
ขณะที่เขาเปล่งเสียงนั้น พลังงานประหลาดก็ไหลเวียนจากปลายนิ้วของเขา เข้าสู่สัญลักษณ์ และส่งต่อไปยังสุริยัน
"ครืนนนนน!"
วิหารสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม แสงสีทองจากสุริยันพลันสว่างวาบขึ้นอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน แสงนั้นเข้มข้นจนแม้แต่ภาพลวงตาของชายชุดดำก็เริ่มสั่นคลอน
"เป็นไปไม่ได้! เจ้าทำอะไร!?" เสียงของชายชุดดำเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
หญิงสาวชุดดำที่กำลังจะคว้าตัว ดร. กวินท์ ก็ถูกผลักกระเด็นออกไปจากแรงปะทะของแสง
"อ๊ากกก!"
แสงสีทองสาดส่องไปทั่วห้องโถง ขับไล่เงามืดที่กำลังคุกคาม รอยแยกบนพื้นดินค่อย ๆ ปิดลง หนามเหล็กหดกลับเข้าไป
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า! สำเร็จแล้ว!" ดร. กวินท์ ร้องตะโกนด้วยความดีใจ
แต่ความดีใจนั้นอยู่ได้ไม่นานนัก เพราะภาพลวงตาของชายชุดดำ แม้จะอ่อนแรงลง แต่ก็ยังคงอยู่
"เจ้า... เจ้าคิดว่าแค่นี้จะหยุดข้าได้งั้นรึ?" เสียงของชายชุดดำยังคงดังอยู่ "นี่เป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น! ความมืดที่แท้จริง... กำลังจะมาถึง!"
ทันใดนั้น ร่างของชายชุดดำก็สลายไปในอากาศ แต่ทิ้งไว้ซึ่งความรู้สึกเย็นยะเยือกที่รุนแรงกว่าเดิม ภาพของสุริยันที่กำลังเปล่งประกายเจิดจ้านั้น เริ่มกะพริบถี่ขึ้น ราวกับว่ามันกำลังจะดับลงอีกครั้ง
"ไม่นะ!" ดร. กวินท์ รู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ
แสงสีทองที่เคยสว่างไสว บัดนี้กลับมีสีแดงคล้ำเข้ามาปะปน มันดูราวกับว่าสุริยันกำลังถูกสูบเลือดออกไป
"เกิดอะไรขึ้น?" เขาถามด้วยความตกใจ
หญิงสาวชุดดำที่กระเด็นออกไปเมื่อครู่ ค่อย ๆ ลุกขึ้นมา ดวงตาของเธอที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุม จ้องมองมาที่ ดร. กวินท์ ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป
"เจ้า... เจ้าทำให้มันอ่อนแอลง" เธอพูดเสียงสั่นเครือ
"หมายความว่ายังไง?" ดร. กวินท์ ถาม
"พลังของเจ้า... มันไม่ได้เติมเต็มสุริยัน แต่มันกำลังสูบพลังชีวิตของมันออกมา!" หญิงสาวชุดดำกล่าว "ตอนนี้... มันใกล้จะหมดเวลาแล้ว..."
ดร. กวินท์ มองไปยังสุริยันด้วยความตกตะลึง สีแดงคล้ำที่ปะปนเข้ามานั้น เพิ่มปริมาณขึ้นอย่างรวดเร็ว แสงสีทองที่เคยเจิดจ้ากำลังจะถูกกลืนกิน
"นี่มัน... ไม่ใช่สิ่งที่ข้าต้องการ!" เขาอุทาน
เขาหันไปมองหญิงสาวชุดดำ "เราต้องทำอะไรสักอย่าง!"
แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรไปมากกว่านี้ แสงสีแดงคล้ำจากสุริยันก็พลันแผ่ขยายออกไปทั่ววิหาร มันไม่ได้ให้ความอบอุ่น แต่กลับให้ความรู้สึกหนาวเย็นยะเยือกอย่างสุดขั้ว
"อ๊ากกก!"
เสียงกรีดร้องของ ดร. กวินท์ ดังขึ้น เมื่อความหนาวเย็นนั้นกัดกินร่างของเขาจนแทบแข็งตาย
"ถึงเวลาแล้ว... เวลาแห่งความมืด" เสียงกระซิบอันเย็นยะเยือกดังขึ้นจากทุกทิศทุกทาง
แสงสีแดงคล้ำจากสุริยันสว่างวาบขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะดับลงอย่างสิ้นเชิง ทิ้งไว้เพียงความมืดมิดที่ไร้ที่สิ้นสุด... และเสียงลมที่หวีดหวิวราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง.
รหัสลับสุริยัน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก