ตอนที่ 29 — เงามายาแห่งสุริยัน

ลมเย็นยะเยือกที่เกาะกุมร่างของ ดร. กวินท์ วัฒนากร นั้น ไม่ได้จางหายไปตามแสงอรุณที่เริ่มสาดส่องเข้ามาในห้องโถงโบราณ ความรู้สึกราวกับถูกจ้องมองจากสิ่งลึกลับที่ไร้ตัวตนนั้น ยังคงกัดกินความสงบในใจของเขา ‌แสงอาทิตย์ยามเช้าที่ลอดผ่านช่องเพดานที่แตกหัก กระทบกับฝุ่นละอองที่ฟุ้งกระจายในอากาศ ก่อเกิดเป็นลำแสงที่ทอดยาว ราวกับนิ้วชี้จากสวรรค์กำลังชี้ไปยังจุดใดจุดหนึ่งในห้องโถงอันกว้างใหญ่นี้

"นี่มันอะไรกันแน่" ดร. กวินท์ พึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าจากการอดนอนและความเครียด ​ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ เขาจำได้ว่าหลังจากที่เขาต่อสู้กับกลุ่มโจรที่นำโดย ‘เงาทมิฬ’ ได้สำเร็จ และสามารถปลดปล่อย ‘มณีสุริยัน’ ออกจากแท่นบูชาโบราณได้แล้วนั้น บรรยากาศทุกอย่างก็เปลี่ยนไปทันที

ความรู้สึกอันน่าสะพรึงกลัวที่เกิดขึ้น ‍ไม่ใช่ความกลัวจากภัยอันตรายทางกายภาพที่เขาคุ้นเคย แต่เป็นความกลัวที่มาจากภายใน ความรู้สึกเหมือนถูกบดขยี้ด้วยพลังงานที่มองไม่เห็น ลมเย็นยะเยือกที่พัดโชยมา ไม่ใช่ลมธรรมดา แต่เป็นลมที่พัดพาเอาความหนาวเหน็บถึงกระดูก เป็นลมที่พัดเอาเสียงกระซิบที่ไม่สามารถจับใจความได้มาให้

"คุณกวินท์! เป็นอะไรไปครับ?" ‌เสียงของ ‘อัคคี’ ดังขึ้น ทำลายความเงียบที่ปกคลุม ดร. กวินท์ สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองสหายร่วมทางที่กำลังเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้ากังวล

“ฉัน…ไม่รู้สิอัคคี” ‍ดร. กวินท์ กล่าวขณะที่พยายามสลัดความรู้สึกประหลาดออกไป “ตั้งแต่เราได้มณีมา ความรู้สึกมันแปลกไป ฉันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังมองเราอยู่ ตลอดเวลา”

อัคคีขมวดคิ้ว เขาเองก็รู้สึกถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปเช่นกัน ​แต่เขาไม่เคยสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่รุนแรงเท่ากับ ดร. กวินท์ “อาจจะเป็นเพราะเราเข้าใกล้ ‘ใจกลางวิหารสุริยัน’ มากขึ้นแล้วก็ได้ครับ บริเวณนี้อาจจะมีพลังงานบางอย่างที่พิเศษ”

“พลังงานที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนจะกลายเป็นน้ำแข็งงั้นเหรอ?” ดร. ​กวินท์ ยิ้มเยาะเหน็บแนม “ไม่หรอกอัคคี นี่มันไม่ใช่พลังงานธรรมดา”

ทันใดนั้นเอง เสียงก้องสะท้อนก็ดังขึ้นมาจากส่วนลึกของห้องโถง ราวกับเสียงระฆังโบราณที่ตีขึ้นอย่างช้าๆ แต่มีพลังอำนาจมหาศาล เสียงนั้นไม่ใช่เสียงที่เกิดจากการกระทบกันของวัตถุใดๆ ​แต่เป็นเสียงที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของพวกเขา ราวกับว่ามันถูกส่งตรงมาจากจิตวิญญาณ

“นั่นมันอะไร?” อัคคีถามเสียงสั่น

ดร. กวินท์ ไม่ตอบ เขาเงยหน้าขึ้นมองเพดานที่แสงอรุณสาดส่องเข้ามาอีกครั้ง ลำแสงนั้นดูเหมือนจะเข้มข้นขึ้น และส่องตรงไปยังผนังด้านหนึ่งของห้องโถง ซึ่งก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะเป็นเพียงผนังหินธรรมดา แต่เมื่อแสงกระทบ มันกลับเผยให้เห็นลวดลายที่ซับซ้อน จารึกด้วยอักษรโบราณที่ ดร. กวินท์ ไม่เคยพบเห็นมาก่อน

“นี่มัน…แผนผัง!” ดร. กวินท์ อุทานด้วยความตื่นเต้น ผสมกับความหวาดระแวง “มันคือแผนผังของวิหารสุริยัน…แต่ไม่ใช่ทั้งหมด”

ขณะที่ ดร. กวินท์ กำลังพินิจพิจารณาลวดลายบนผนังอย่างตั้งใจ อัคคีก็สังเกตเห็นบางอย่างที่น่าสงสัย “คุณกวินท์ครับ ตรงนั้น…”

ดร. กวินท์ หันตามสายตาของอัคคี ไปยังมุมหนึ่งของห้องโถง ที่แสงสว่างยังส่องไม่ถึง มีเงาหนึ่งปรากฏขึ้น เงาที่ดูเหมือนจะใหญ่กว่าปกติ และขยับไหวอย่างเชื่องช้า

“เงาทมิฬ!” ดร. กวินท์ ตะโกน เขาหยิบปืนพกคู่ใจขึ้นมาพร้อมทันที

เงาที่ว่าเริ่มเคลื่อนไหวเร็วขึ้น มันไม่ใช่เงาของสิ่งของใดๆ แต่เป็นรูปร่างที่ดูเหมือนมนุษย์ แต่กลับมีลักษณะบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ ตัวตนที่ดำมืดค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากความมืด ร่างกายถูกปกคลุมไปด้วยผ้าคลุมสีดำสนิท จนแทบมองไม่เห็นรูปร่างที่แท้จริง ภายใต้ผ้าคลุมนั้น มีเพียงความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว

“แก…ไม่น่าจะรอดมาได้” ดร. กวินท์ กล่าวเสียงแข็ง “คิดว่าพลังของมณีจะช่วยแกได้งั้นเหรอ?”

เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบและแหบพร่าดังขึ้นจากภายในผ้าคลุม “พลังของมณี…ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์อย่างแกจะเข้าใจ”

“พลังของมันควรจะเป็นของมนุษย์ที่คู่ควร ไม่ใช่พวกแก!” ดร. กวินท์ ยิงปืนเข้าไปที่เงา รูกระสุนพุ่งตรงเข้าใส่ แต่กลับทะลุผ่านร่างของเงาทมิฬไปอย่างง่ายดาย ราวกับว่ามันไม่มีตัวตนจริง

“กระสุนของแก…ไร้ความหมาย” เงาทมิฬกล่าว มันชูแขนข้างหนึ่งขึ้น ปลายนิ้วที่โผล่ออกมาจากผ้าคลุมนั้น เริ่มส่องแสงสีดำทมิฬออกมา แสงนั้นไม่ใช่แสงธรรมดา แต่มันคือความมืดที่จับต้องได้

“ระวัง!” อัคคีตะโกน เขาคว้าดาบโบราณที่พกติดตัวมาออกมายืนตั้งท่าเตรียมพร้อม

เงาทมิฬไม่สนใจอัคคี มันหันหน้าไปทาง ดร. กวินท์ โดยตรง “แกได้ปลดปล่อย ‘กุญแจ’ ออกจากที่คุมขังแล้ว…แต่แกไม่รู้เลยว่า…แกได้ปลุก ‘ผู้เฝ้า’ ให้ตื่นขึ้น”

“ผู้เฝ้า?” ดร. กวินท์ ขมวดคิ้ว “หมายความว่าไง?”

“ข้าคือผู้เฝ้า…ผู้เฝ้าแห่งสุริยัน” เงาทมิฬกล่าว เสียงของมันดูเหมือนจะดังมาจากหลายทิศทาง “พลังของมณี…จะถูกส่งต่อไปยังผู้ที่ ‘คู่ควร’…และเจ้า…ไม่ใช่หนึ่งในนั้น”

เงาทมิฬยกมือขึ้นอีกครั้ง คราวนี้พลังงานสีดำทมิฬที่แผ่ออกมานั้นรุนแรงยิ่งกว่าเดิม มันรวมตัวกันเป็นก้อนกลมสีดำที่หมุนคว้างอยู่กลางอากาศ ก้อนพลังงานนั้นดูดกลืนแสงสว่างรอบข้างไปจนหมดสิ้น

“แย่แล้ว! นั่นมันพลังงานลบ!” ดร. กวินท์ ร้องขึ้น “มันกำลังดูดกลืนพลังงานทุกอย่าง!”

ผนังหินรอบๆ เริ่มสั่นสะเทือน ลวดลายโบราณที่เคยปรากฏบนผนังเริ่มเลือนหายไป ราวกับว่ามันกำลังถูกกลืนกินโดยความมืดนั้น

“แกต้องหยุดมัน!” ดร. กวินท์ หันไปบอกอัคคี

อัคคีพยักหน้า เขาไม่ลังเลที่จะเข้าปะทะกับเงาทมิฬ เขากระโดดเข้าใส่ พุ่งดาบโบราณตรงไปยังร่างของเงาทมิฬ แต่เช่นเดียวกับกระสุน ดาบของเขาก็ةทะลุผ่านร่างนั้นไป

“ไร้ประโยชน์!” เงาทมิฬหัวเราะเยาะ

ขณะที่ ดร. กวินท์ กำลังคิดหาวิธีรับมือกับพลังอันมหาศาลของเงาทมิฬนั้นเอง เขาก็เหลือบไปเห็น ‘มณีสุริยัน’ ที่วางอยู่บนแท่นบูชาโบราณ มันกำลังเปล่งแสงสีทองอร่ามออกมา แสงนั้นดูเหมือนจะมีความอ่อนไหวต่อพลังงานสีดำที่เงาทมิฬปล่อยออกมา

“มณี!” ดร. กวินท์ คิด เขาจำได้ถึงคำกล่าวของ ‘ศาสตราจารย์’ ที่บอกว่ามณีสุริยันมีพลังในการสะท้อนและปรับสมดุลพลังงาน

“อัคคี! หาทางดึงมณีมา!” ดร. กวินท์ ตะโกน

อัคคีได้ยินดังนั้น เขารีบถอยกลับมา เขาเห็นว่าแม้จะทะลุผ่านร่างของเงาทมิฬได้ แต่พลังงานที่มันปล่อยออกมานั้นมีผลต่อสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างชัดเจน

“ผมจะลองดูครับ!” อัคคีตอบรับ เขาเปลี่ยนเส้นทางมุ่งหน้าไปยังแท่นบูชาที่มีมณีวางอยู่

เงาทมิฬหันมามองอัคคี มันไม่ต้องการให้ใครเข้าใกล้ ‘กุญแจ’ ที่มันกำลังจะครอบครอง

“แก…ไม่ได้รับอนุญาต!” เงาทมิฬกล่าว มันยกมือขึ้นอีกข้างหนึ่ง ปลายนิ้วก็ส่องแสงสีดำทมิฬออกมาเช่นกัน คราวนี้มันไม่ได้สร้างก้อนพลังงาน แต่กลับส่งลำแสงสีดำพุ่งตรงเข้าใส่อัคคี

“อัคคี!” ดร. กวินท์ ตะโกนด้วยความตกใจ

อัคคีเห็นลำแสงสีดำกำลังพุ่งมา เขารู้ว่าหลบไม่ทัน เขาจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่เขานึกได้ในเสี้ยววินาทีสุดท้าย เขาคว้า ‘มณีสุริยัน’ ที่อยู่บนแท่นบูชามาถือไว้ในมือ

เมื่อมณีอยู่ในมือของอัคคี พลังงานสีทองอร่ามก็พลันสว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรง ลำแสงสีดำที่เงาทมิฬปล่อยออกมา เมื่อกระทบกับแสงสีทองจากมณี ก็เกิดการปะทะกันอย่างรุนแรง เกิดเป็นแสงสว่างจ้าและเสียงดังสนั่นหวั่นไหว จนทั้งห้องโถงสั่นสะเทือน

“เป็นไปไม่ได้!” เงาทมิฬร้องเสียงหลง “มนุษย์อย่างแก…ไม่ควรจะใช้พลังของมันได้!”

พลังงานสีดำที่ถูกสะท้อนกลับ กลายเป็นคลื่นพลังที่พุ่งกลับเข้าใส่เงาทมิฬ ร่างกายที่บิดเบี้ยวของมันสั่นสะท้าน ราวกับว่ากำลังถูกฉีกกระชาก

“นี่แหละ…ผลจากการดูถูก!” ดร. กวินท์ กล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว เขาเห็นโอกาส เขาคว้าปืนขึ้นมาอีกครั้ง และเล็งไปยังจุดที่เขารู้สึกว่าน่าจะเป็น ‘ศูนย์กลาง’ ของเงาทมิฬ

“แก…จะเสียใจ!” เงาทมิฬตะโกน มันพยายามจะรวบรวมพลังอีกครั้ง แต่ก็ดูเหมือนจะอ่อนแรงลงไปมาก

ดร. กวินท์ ไม่รอช้า เขาเหนี่ยวไกปืน!

การยิงครั้งนี้ไม่ใช่การยิงธรรมดา รูสกะสุนที่พุ่งออกมานั้นเหมือนจะถูกเสริมด้วยพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็น มันพุ่งตรงเข้าใส่ ‘เงาทมิฬ’ และครั้งนี้…มันไม่ได้ทะลุผ่านไป

เสียงกรีดร้องอันน่าสะพรึงกลัวดังขึ้นพร้อมกับแสงสว่างจ้าที่สาดกระจายไปทั่วห้องโถง ร่างกายสีดำทมิฬของเงาทมิฬเริ่มสลายตัวไปทีละน้อย กลายเป็นฝุ่นผงสีดำที่ค่อยๆ จางหายไปในอากาศ

“ชนะแล้ว…” อัคคีพึมพำ เขายังคงถือมณีสุริยันไว้ในมือ แสงสีทองจากมณียังคงสว่างไสว แต่ก็เริ่มอ่อนลง

แต่แล้ว…ความรู้สึกอันน่าสะพรึงกลัวก็กลับมาอีกครั้ง ลมเย็นยะเยือกที่เคยเกาะกุมร่างของ ดร. กวินท์ ก็กลับมาอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้มาจากทิศทางใดทิศทางหนึ่ง แต่มันมาจากทุกทิศทุกทาง

“อะไรกันนี่…?” ดร. กวินท์ มองไปรอบๆ

ภาพที่ปรากฏตรงหน้า ทำให้ ดร. กวินท์ และ อัคคี ถึงกับผงะ

ผนังโบราณที่เคยมีลวดลายจารึกอยู่ บัดนี้ได้ส่องสว่างขึ้น ลวดลายเหล่านั้นดูเหมือนจะเคลื่อนไหวได้ และก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่าง…รูปร่างของดวงอาทิตย์ขนาดใหญ่

และจากใจกลางของดวงอาทิตย์โบราณนั้น…มีเงาอีกหนึ่งปรากฏขึ้น

เงาที่แตกต่างจากเงาทมิฬโดยสิ้นเชิง ร่างกายของมันดูเหมือนจะประกอบขึ้นจากแสงสีทองสว่างไสว แต่ก็แฝงไปด้วยพลังอำนาจที่น่าเกรงขาม มันไม่ใช่เงาที่น่าสะพรึงกลัวเหมือนเงาทมิฬ แต่มันคือเงาที่ทรงพลัง…และดูเหมือนจะเป็น ‘ผู้เฝ้า’ ที่แท้จริง

“เงาทมิฬ…เป็นเพียง ‘ยาม’ ที่อ่อนแอ…ที่ข้าส่งมาทดสอบ” เสียงก้องกังวานดังขึ้นมาจากร่างแห่งแสงนั้น “แต่ดูเหมือน…เจ้าจะผ่านบททดสอบนั้นไปได้…อย่างหวุดหวิด”

ดร. กวินท์ กลืนน้ำลาย เขาตระหนักได้ทันทีว่าการต่อสู้ครั้งก่อนเป็นเพียงการวอร์มอัพเท่านั้น

“เจ้านั่นแหละ…คือ ‘ผู้เฝ้า’ ตัวจริงสินะ?” ดร. กวินท์ ถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความท้าทาย

“ถูกต้อง…ข้าคือ ‘ผู้เฝ้าแห่งสุริยัน’…และนี่…คือ ‘ใจกลางวิหารสุริยัน’…ที่แท้จริง” ร่างแห่งแสงกล่าว “พลังของมณี…ไม่ใช่ของที่แกจะครอบครองได้…มันคือ ‘กุญแจ’…ที่จะปลดปล่อย ‘พลังอันยิ่งใหญ่’…และข้า…คือผู้ที่จะตัดสินว่า…ใครคือผู้ที่คู่ควร…”

ดร. กวินท์ กุม ‘มณีสุริยัน’ ในมือของอัคคีแน่น เขาเห็นแสงสว่างจากมณีที่สว่างไสวขึ้นอีกครั้งราวกับจะตอบรับคำท้า

การผจญภัยครั้งนี้…ยังไม่จบลงง่ายๆ…การต่อสู้ครั้งสุดท้าย…กำลังจะเริ่มต้นขึ้น… ณ ใจกลางวิหารสุริยัน ที่เต็มไปด้วยพลังอำนาจที่มองไม่เห็น… และความลับที่จะเปลี่ยนโลกทั้งใบ…