ตอนที่ 2 — สายสัมพันธ์แห่งดารา

แสงสีนีออนสาดส่องสะท้อนบนพื้นถนนที่เปียกชุ่ม ราวกับหยาดน้ำตาของเมืองที่กำลังโศกเศร้า เสียงไซเรนยังคงก้องกังวาน แต่ก็ถูกกลบด้วยเสียงอื้ออึงของฝูงชนที่กรูกันเข้ามา ภาพที่เห็นตรงหน้าอัคราคือความโกลาหลที่ทวีความรุนแรงขึ้น ห่ากระสุนพุ่งแหวกอากาศเป็นประกายสีแดงฉาน ปะทะเข้ากับกำแพงคอนกรีต เกิดเป็นสะเก็ดที่กระเด็นว่อนไปทั่ว ‌อัคราหลบหลีกอย่างคล่องแคล่ว สายตาคมกริบกวาดมองหาเป้าหมาย ท่ามกลางความสับสน เขาเห็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังพยายามหนีเอาชีวิตรอด ท่าทางของเธอดูสิ้นหวัง ราวกับถูกต้อนจนมุม

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” เสียงตะโกนดังมาจากด้านหลัง แต่ก็ถูกกลืนหายไปกับเสียงปืนที่ดังสนั่น ​อัคราตัดสินใจ เขาพุ่งทะยานเข้าหาหญิงสาวคนนั้นอย่างรวดเร็ว ร่างกายของเขาเคลื่อนไหวราวกับสายลม แขนข้างหนึ่งโอบประคองร่างของเธอไว้ ส่วนอีกข้างหนึ่งยกขึ้น ปลายนิ้วสัมผัสกับอากาศเบาๆ

ทันใดนั้น แสงสีฟ้าอ่อนๆ ก็ปรากฏขึ้นจากปลายนิ้วของเขา ‍พวยพุ่งออกไปราวกับสายน้ำ หมุนวนรอบตัวเขาและหญิงสาว ก่อตัวเป็นเกราะป้องกันที่โปร่งใส ห่ากระสุนที่พุ่งเข้ามาปะทะกับเกราะ เกิดเป็นเสียง "ปัง! ปัง!" ที่แผ่วเบา ‌ก่อนจะสลายหายไปในอากาศ

“ใคร… ใครกัน?” หญิงสาวอุทาน เสียงสั่นเครือ ดวงตาเบิกกว้างมองอัคราด้วยความตกตะลึง

“ไม่ต้องห่วง ผมจะพาคุณไปที่ปลอดภัย” อัคราตอบ เสียงทุ้มต่ำ ‍แต่แฝงไว้ด้วยความมั่นคง เขาไม่ละสายตาจากฝั่งตรงข้าม ที่บัดนี้มีกลุ่มคนสวมชุดสีดำทะมึนพร้อมอาวุธครบมือ กำลังจ้องมองมาที่เขาด้วยความโกรธแค้น

“แกเป็นใคร! กล้าดียังไงมายุ่งกับเรื่องของเรา!” หนึ่งในกลุ่มชุดดำตะโกน สบถออกมาอย่างหยาบคาย

อัคราไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแค่กวาดสายตามองไปรอบๆ ​ความสามารถของเขาที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้เขาเองก็ประหลาดใจไม่น้อย พลังงานที่ไหลเวียนในกาย มันไม่ใช่พลังที่เขาเคยรู้จัก มันเย็นยะเยือก แต่ก็แฝงไปด้วยความร้อนแรง ราวกับถูกหล่อหลอมมาจากดวงดาวอันไกลโพ้น

“ไปกันเถอะ” เขาพูดกับหญิงสาว ​กระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น ก่อนจะใช้พลังพิเศษที่มีในการเคลื่อนที่ เขาพุ่งทะยานผ่านซอกตึก หลบหลีกผู้คนและยานพาหนะได้อย่างคล่องแคล่ว จนกระทั่งมาถึงตรอกแคบๆ แห่งหนึ่งที่เงียบสงบกว่า

“คุณ… ปลอดภัยแล้ว” อัคราปล่อยหญิงสาวลงยืนบนพื้นอย่างนุ่มนวล ​เขาถอยห่างออกเล็กน้อย ปล่อยให้เธอได้ตั้งสติ

หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งพิงกำแพง สูดหายใจเข้าลึกๆ ดวงตายังคงฉายแววหวาดกลัว แต่ก็มีความรู้สึกขอบคุณปะปนอยู่ “ขอบคุณ… ขอบคุณมากค่ะ คุณช่วยชีวิตฉันไว้”

“ไม่เป็นไรครับ” อัคราตอบ เขาพยายามสังเกตสีหน้าของเธอ อยากรู้ว่าเธอเป็นใคร มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น “คุณ… เป็นอะไรมากหรือเปล่า?”

“ฉัน… ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ” หญิงสาวส่ายหน้า “แต่… พวกนั้นคือใครคะ? ทำไมพวกเขาถึง…”

“ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ” อัคราโกหก เขาโกหกได้แนบเนียนจนแม้กระทั่งตัวเขาเองก็เกือบจะเชื่อ “แต่ผมรู้ว่าพวกเขาอันตราย”

“คุณ… มีพลังพิเศษหรือคะ?” หญิงสาวถามอย่างใคร่รู้ ดวงตาของเธอกวาดมองไปที่มือของอัครา ราวกับจะมองหาความมหัศจรรย์ที่เขาเพิ่งแสดงออกมา

อัคราลังเลเล็กน้อย เขาไม่เคยเจอใครที่มองทะลุความลับของเขาได้ง่ายดายขนาดนี้ “ผม… ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ”

“ฉันเห็น… คุณมีแสงสีฟ้าอ่อนๆ ออกมาจากมือ” หญิงสาวคะยั้นคะยอ “มัน… มันสวยมากเลยค่ะ”

คำพูดของหญิงสาวทำให้ใจของอัครากระตุก เขาพยายามนึกย้อนกลับไปถึงช่วงเวลาที่พลังนั้นปรากฏขึ้น มันเป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่ ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่หลับใหลอยู่ภายในตัวเขา กำลังตื่นขึ้นมา

“ผม… อาจจะมีบางอย่างที่แตกต่างจากคนทั่วไป” อัคราเลือกที่จะยอมรับ แต่ก็ยังคงเก็บงำความจริงทั้งหมดไว้ “แต่ผมก็ยังไม่เข้าใจมันดีนัก”

“คุณ… ชื่ออะไรคะ?” หญิงสาวถาม

“อัคราครับ” เขาตอบ

“ฉันชื่อ… เมริสาค่ะ” หญิงสาวแนะนำตัว “แล้ว… คุณรู้ไหมคะว่าทำไมพวกนั้นถึงไล่ตามฉัน?”

อัคราส่ายหน้า “ผมไม่ทราบจริงๆ ครับ แต่ถ้าคุณต้องการความช่วยเหลือ ผมยินดีเสมอ”

เมริสาเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวัง “คุณ… คุณจะช่วยฉันจริงๆ หรือคะ?”

“แน่นอนครับ” อัคราตอบด้วยความมั่นใจ “ผมไม่ชอบเห็นใครตกอยู่ในอันตราย”

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้มันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เมริสากลัวจนตัวสั่น

“มานี่เร็วค่ะ!” อัคราคว้ามือเมริสาไว้แน่น เขามองไปรอบๆ ตรอกแคบๆ แห่งนี้ มีเพียงทางเข้าออกทางเดียว

“เราจะไปไหนกันคะ?” เมริสาถาม

“ผมมีที่ที่คิดว่าน่าจะปลอดภัย” อัคราบอก เขารู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ดึงดูดเขาไปในทิศทางหนึ่ง มันเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด แต่ก็คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด

อัคราพาเมริสาเดินลึกเข้าไปในตรอก จนกระทั่งมาถึงกำแพงทึบที่เต็มไปด้วยกราฟฟิตี้สีสันฉูดฉาด เขายืนนิ่ง หรี่ตาลง พยายามสัมผัสถึงพลังงานที่ซ่อนอยู่

“ที่นี่… มีอะไรคะ?” เมริสาถามอย่างสงสัย

“ผมรู้สึกได้ถึงบางอย่าง” อัคราตอบ เขายกมือขึ้น ลูบไล้ไปตามพื้นผิวของกำแพง “เหมือนมี… ทางลับ”

เมริสามองไปที่กำแพง เธอมองไม่เห็นอะไรที่บ่งบอกว่าเป็นทางลับเลยสักนิด “คุณแน่ใจเหรอคะ?”

“ผมค่อนข้างแน่ใจ” อัคราพยักหน้า เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานที่เข้มข้นกว่าบริเวณอื่น พลังงานที่ดูเหมือนจะเชื่อมโยงกับดวงดาว

ทันใดนั้น มือของอัคราก็เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ ออกมาอีกครั้ง แสงนั้นสว่างขึ้นเรื่อยๆ จนส่องสว่างไปทั่วทั้งตรอก เงาของกราฟฟิตี้เต้นระบำไปตามกำแพง

“นี่มัน… อะไรกันคะเนี่ย!” เมริสาร้องอุทานด้วยความตกใจ

“อย่ากลัวครับ” อัคราพูดปลอบ แต่ก็อดประหลาดใจกับพลังของตัวเองไม่ได้ พลังนี้มันแข็งแกร่งกว่าที่เขาเคยรู้สึกมาเสียอีก

แสงสีฟ้าจากมือของอัคราส่องไปที่กลางกำแพง พลันปรากฏเป็นลวดลายรูปดาวที่ซับซ้อนขึ้นมา ลวดลายนั้นค่อยๆ สว่างไสว จากนั้นจึงมีเสียง “คลิก” เบาๆ ดังขึ้น

กำแพงคอนกรีตค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นอุโมงค์มืดมิดที่ทอดลึกเข้าไปเบื้องล่าง

“ทางเข้า… โบราณสถาน?” อัคราอุทาน เขาเคยฝันถึงสถานที่แบบนี้ ฝันถึงพลังที่ซ่อนเร้น และบัดนี้มันก็อยู่ตรงหน้าเขา

“อุโมงค์เหรอคะ?” เมริสามองเข้าไปในอุโมงค์ด้วยความหวาดระแวง “เราจะเข้าไปที่นั่นกันจริงๆ หรือคะ?”

“ถ้าคุณไม่ไป ผมก็จะไปคนเดียว” อัคราพูด น้ำเสียงแน่วแน่ ดวงตาของเขามองลึกเข้าไปในอุโมงค์ ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างกำลังเรียกหาเขา

เมริสาลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของอัครา เธอก็ตัดสินใจ “ฉัน… ฉันจะไปด้วยค่ะ”

“ดีมากครับ” อัคราตอบ เขากระชับมือของเมริสาอีกครั้ง “เตรียมตัวให้พร้อมนะครับ”

เขาพาเมริสาเดินเข้าไปในอุโมงค์ทันที เมื่อก้าวเท้าเข้าไป แสงสีฟ้าจากมือของเขาก็สว่างขึ้นอีกครั้ง มันส่องสว่างทางเดินที่มืดมิด ทำให้มองเห็นผนังหินโบราณที่สลักลวดลายคล้ายกับดวงดาว

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของกลุ่มชุดดำก็ดังขึ้นมาจากปากอุโมงค์ “พวกมันหนีไปทางนี้แล้ว! อย่าให้มันหนีไปได้!”

อัคราหันกลับไปมอง เขาเห็นเงาตะคุ่มๆ ของกลุ่มชุดดำกำลังก้าวเข้ามาในอุโมงค์

“เราต้องไปให้เร็วกว่านี้” อัคราบอก เขาเร่งฝีเท้า นำเมริสาเดินลึกเข้าไปในอุโมงค์

ขณะที่พวกเขาเดินลึกเข้าไป อัคราก็สังเกตเห็นว่าพื้นผนังอุโมงค์มีลวดลายที่แปลกประหลาด สลักเป็นอักษรโบราณที่ไม่คุ้นเคย แต่เขากลับรู้สึกราวกับว่าสามารถอ่านมันได้ ราวกับว่าความรู้นี้ถูกฝังอยู่ในดีเอ็นเอของเขา

“ที่นี่… คือที่ไหนกันแน่?” เมริสาถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“ผมก็ไม่แน่ใจครับ” อัคราตอบ “แต่ผมรู้สึกว่า… ที่นี่เกี่ยวข้องกับพลังของผม”

เมื่อพวกเขาเดินมาถึงช่วงที่อุโมงค์เริ่มกว้างขึ้น อัคราก็หยุดเดิน เขายกมือขึ้น แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันสว่างกว่าเดิมมาก จนมองเห็นภาพที่อยู่เบื้องหน้าได้อย่างชัดเจน

เบื้องหน้าของพวกเขาคือโถงขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเสาหินโบราณ แต่ละเสามีลวดลายคล้ายกับกลุ่มดาวที่ส่องประกายอยู่บนท้องฟ้า ท่ามกลางโถงกลาง มีแท่นหินขนาดใหญ่อยู่ และบนแท่นหินนั้น…

มีวัตถุบางอย่างที่เปล่งแสงเรืองรองสีขาวนวลออกมา มันคือลูกแก้วใสที่ดูเหมือนจะกักเก็บดวงดาวไว้ภายใน

“นั่น… คืออะไรคะ?” เมริสาถาม น้ำเสียงตื่นตะลึง

อัครามองไปที่วัตถุนั้น หัวใจของเขากระหน่ำเต้นไม่เป็นจังหวะ เขารู้สึกได้ถึงพลังงานอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากลูกแก้วนั้น มันเป็นพลังที่คุ้นเคย เป็นพลังที่เขาเคยสัมผัสในความฝัน

“ผม… รู้สึกได้” อัคราพึมพำ “มันคือ… แหล่งพลัง”

ในขณะที่เขากำลังจะก้าวเข้าไปใกล้แท่นหินนั้น เสียงฝีเท้าของกลุ่มชุดดำก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง พวกเขาปรากฏตัวขึ้นที่ปากทางเข้าโถง

“แกหนีไม่พ้นหรอก! เอาของนั่นมาให้ข้า!” ชายชุดดำคนหนึ่งตะโกน

อัครามุ่งหน้าไปทางลูกแก้ว โดยไม่สนใจคำขู่ของศัตรู เมริสาเองก็ยืนนิ่ง มองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง

เมื่ออัคราเอื้อมมือไปสัมผัสกับลูกแก้ว ทันใดนั้น แสงสว่างสีขาวเจิดจ้าก็ระเบิดออกมาจากลูกแก้ว กวาดล้างทั่วทั้งโถง

อัคราหลับตาปี๋ เขารู้สึกถึงพลังอันมหาศาลที่ไหลทะลักเข้าสู่ร่างของเขา ราวกับว่าเขากำลังจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไป

เขาไม่ได้อยู่ในโถงโบราณอีกต่อไป

เขาอยู่ท่ามกลางหมู่ดาวนับอนันต์ แสงสีต่างๆ สาดส่องรอบตัวเขา ราวกับว่าเขาได้หลุดเข้าไปอยู่ในห้วงอวกาศอันไกลโพ้น

“ที่นี่… คือที่ไหน?” เขาถามตัวเอง

ทันใดนั้น เสียงเรียกดังขึ้นจากเบื้องหลัง

“ดาวฤกษ์…”

อัคราหันกลับไปมอง เขาเห็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง สวมชุดคลุมสีดำยาว ปลายชุดประดับด้วยลายดวงดาวที่ส่องประกาย เธอมีใบหน้าสวยงาม แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเย็นชา

“เธอ… เป็นใคร?” อัคราถาม

“ข้าคือผู้เฝ้ามอง… และเจ้า… ดาวฤกษ์” หญิงสาวตอบ

“ดาวฤกษ์? นั่นมัน… ชื่อที่แท้จริงของผม?” อัคราอุทาน

“ใช่… เจ้าคือผู้ที่จะนำสมดุลกลับคืนมา” หญิงสาวกล่าว “แต่… เส้นทางของเจ้าจะเต็มไปด้วยอันตราย… และการเสียสละ”

ก่อนที่อัคราจะทันได้ถามอะไรต่อ ภาพตรงหน้าก็เริ่มเลือนลาง

เขาได้ยินเสียงกรีดร้องของเมริสาดังแว่วมา

แสงสว่างจ้าอีกครั้ง…

แล้วทุกอย่างก็มืดสนิท

อัคราลืมตาขึ้น เขาพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนพื้นเย็นเฉียบของอุโมงค์ เขาหายใจหอบหนัก เหงื่อกาฬไหลท่วมกาย

เมริสา… หายไปไหน?

แล้วกลุ่มชุดดำ… พวกเขาเป็นใครกันแน่?

และทำไมเขาถึงได้ยินเสียงเรียก “ดาวฤกษ์” จากหญิงสาวลึกลับคนนั้น?

คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวของอัครา

เขาต้องตามหาเมริสาให้เจอ และต้องค้นหาคำตอบของทุกสิ่งให้ได้

แต่ก่อนอื่น… เขาต้องรอดจากสถานการณ์นี้ไปให้ได้เสียก่อน

เสียงฝีเท้าของกลุ่มชุดดำกำลังใกล้เข้ามา…