อัคราทรุดตัวลงกับพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ ฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย แต่ดูเหมือนว่าความหนาวเย็นนั้นจะค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความร้อนระอุจากพลังที่กำลังปะทุขึ้นภายในตัวเขา แสงสีนีออนจากป้ายโฆษณายักษ์รอบกายยังคงสว่างไสวเป็นประกาย ทว่าในเวลานี้มันกลับดูไร้ความหมายเสียเหลือเกิน เมื่อเทียบกับประกายที่กำลังลุกโชนขึ้นมาจากฝ่ามือของเขา
"เป็นไปไม่ได้..." เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากของชายหนุ่มร่างสูง ผมสีดำขลับของเขากระจายตัวเปียกชื้นยามที่เขาค่อยๆ ชันตัวขึ้น สายตาคมกริบจ้องมองไปยังฝ่ามือข้างซ้ายของตนเอง นิ้วเรียวยาวทั้งห้านิ้วถูกปกคลุมไปด้วยออร่าสีฟ้าอ่อนที่เต้นระริกราวกับมีกลุ่มดาวเล็กๆ ลอยวนอยู่ภายในนั้น มันไม่ใช่แสงสะท้อนจากสิ่งแวดล้อม ไม่ใช่ภาพลวงตา แต่มันคือพลังงานบริสุทธิ์ที่แผ่ซ่านออกมาจากกายเนื้อ
"นี่มัน... พลังของข้าเองหรือ?" ความรู้สึกประหลาดใจผสมปนเปไปกับความตื่นตะลึง กรุ่นไอแห่งความสงสัยที่เคยเกาะกุมจิตใจเมื่อยามเผชิญหน้ากับเหตุการณ์เหนือธรรมชาติในตอนแรก บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเข้าใจอันแจ่มกระจ่าง ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างภายในตัวเขาที่ถูกปลุกขึ้นมาให้ตื่นจากภวังค์อันยาวนาน
เบื้องหน้าเขาคือภาพของความโกลาหล ยานพาหนะหลายคันคว่ำคะมำอยู่บนถนน หนุ่มสาวในชุดนักเรียนกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว วิ่งหนีเอาชีวิตรอดจากสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาดที่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน พวกมันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่มีผิวหนังสีดำสนิท ดวงตาเรืองแสงสีแดงก่ำ และกรงเล็บแหลมคมที่สามารถฉีกกระชากเหล็กกล้าให้ขาดสะบั้นได้
"เจ้าพวกนั้น..." อัคราพึมพำ เขารู้สึกได้ถึงความชั่วร้ายที่แผ่ออกมาจากตัวพวกมัน เป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับว่าเขาเคยสัมผัสมาก่อน... หรือบางที อาจจะเป็นเพราะพลังที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในตัวเขา ตอบสนองต่อภัยคุกคามนี้
"อัครา! ระวัง!" เสียงตะโกนของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นดึงสติของเขาให้กลับคืนมา เขาหันไปมองตามเสียง พบกับหญิงสาวผมสีม่วงอ่อน ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ เธอกำลังพยายามดึงแขนของเด็กสาวตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่ยืนตัวสั่นงันงกอยู่ข้างๆ
"ต้องหยุดพวกมันให้ได้!" อัคราตัดสินใจ เขากระโจนทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว พลังสีฟ้าอ่อนในฝ่ามือของเขาเริ่มทวีความเข้มข้นขึ้น ดวงตาของเขาเบิกกว้าง จ้องมองไปยังสิ่งมีชีวิตที่กำลังไล่ต้อนผู้คนอย่างไม่ลดละ
"จงออกไปเสีย!" เขาตะโกนก้อง พร้อมกับสะบัดฝ่ามือไปข้างหน้า ลำแสงสีฟ้าอ่อนพุ่งออกไปจากฝ่ามือราวกับสายฟ้า ชนเข้ากับสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาดตัวหนึ่งอย่างจัง มันร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะสลายกลายเป็นละอองแสงสีดำที่ลอยหายไปในอากาศ
"อะไรกัน...?" ผู้คนรอบข้างหยุดชะงัก มองดูเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความอึ้งทึ่ง พวกเขาเห็นชายหนุ่มคนหนึ่ง ปล่อยพลังงานประหลาดออกมาจากมือ และสามารถจัดการกับศัตรูที่น่าสะพรึงกลัวได้
อัคราไม่รอช้า เขากระโดดเข้าสู้กับสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นอย่างดุเดือด แสงสีฟ้าจากฝ่ามือของเขาเปล่งประกายราวกับดวงดาวที่สว่างไสว ท่ามกลางความมืดมิดของพายุฝน เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว หลบหลีกการโจมตีของพวกมันได้อย่างคล่องแคล่ว ราวกับนักเต้นรำที่สง่างาม
"พลัง... มันเหมือนกับ... ดาวฤกษ์" ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของเขา ชื่อนั้น... ดาวฤกษ์ มันมีความหมายบางอย่างกับเขา ราวกับว่ามันคือตัวตนที่แท้จริงของเขา
"เจ้ามนุษย์! เจ้าอย่าได้ขวางทางข้า!" เสียงคำรามแหบพร่าดังขึ้นจากสิ่งมีชีวิตตัวหนึ่ง มันมีขนาดใหญ่กว่าตัวอื่นอย่างเห็นได้ชัด ร่างกายของมันถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีดำขลับ ดวงตาของมันจ้องเขม็งมาที่อัคราด้วยความแค้นเคือง
"ข้าไม่ยอมให้พวกเจ้าทำร้ายผู้บริสุทธิ์!" อัคราตอบโต้ เขาตั้งสมาธิ รวบรวมพลังทั้งหมดที่มีอยู่ในตัว แสงสีฟ้าที่เคยอ่อนโยน บัดนี้กลับทวีความรุนแรงขึ้น เปล่งประกายเจิดจ้าจนแสบตา
"สู่ขิต... ด้วยแสงดาว!" เขาตะโกนสุดเสียง ยกมือขึ้นเหนือศีรษะ ลำแสงสีฟ้าเข้มพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ราวกับหอกแห่งแสง มันแหวกผ่านม่านฝน สาดส่องไปยังสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาดตัวมหึมา
"ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้!" สิ่งมีชีวิตตัวนั้นร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัว มันพยายามหลบหนี แต่ก็สายเกินไป ลำแสงแห่งดวงดาวพุ่งเข้าปะทะร่างของมันอย่างรุนแรง เกิดการระเบิดที่สว่างไสวไปทั่วทั้งบริเวณ
เมื่อแสงสว่างจางลง สิ่งมีชีวิตตัวมหึมานั้นก็หายไป เหลือเพียงคราบเขม่าสีดำที่ลอยฟุ้งในอากาศ
ความโกลาหลเริ่มคลี่คลาย ผู้คนค่อยๆ ส่งเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีกับชัยชนะที่เกิดขึ้นอย่างปาฏิหาริย์ พวกเขามองมาที่อัคราด้วยสายตาชื่นชม แต่ในขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยความสงสัย
อัคราทรุดตัวลงอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวด แต่เป็นเพราะความอ่อนล้าที่ถาโถมเข้ามา พลังที่ใช้ไปเมื่อครู่ได้สูบพลังชีวิตของเขาไปจนเกือบหมดสิ้น
"เป็นอย่างไรบ้าง?" เสียงของหญิงสาวผมสีม่วงอ่อนดังขึ้น เธอค่อยๆ เดินเข้ามาหาเขา ใบหน้าของเธอยังคงซีดเซียว แต่แววตาฉายแววความเป็นห่วง
"ผม... ไม่เป็นไรครับ" อัคราตอบ เสียงของเขาแหบพร่า เขาพยายามจะยิ้มให้เธอ แต่ก็ทำได้เพียงแค่ขยับมุมปากเล็กน้อย
"เจ้า... เจ้าคือใครกันแน่?" หญิงสาวถาม ดวงตาของเธอจ้องมองมาที่ฝ่ามือของเขา ซึ่งตอนนี้ออร่าสีฟ้าได้จางหายไปแล้ว เหลือเพียงผิวหนังปกติ
"ผม... อัคราครับ" เขาตอบ แต่ในใจกลับรู้สึกว่านั่นไม่ใช่ชื่อที่แท้จริงของเขา
ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าที่มืดครึ้มก็พลันสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะฟ้าผ่า แต่เป็นแสงสีม่วงอมน้ำเงินที่แผ่กระจายออกมาจากจุดหนึ่งบนท้องฟ้า มันสว่างไสวสวยงาม แต่ก็แฝงไปด้วยพลังอันมหาศาล
"นั่นมัน... อะไร?" ผู้คนต่างชี้ไปบนท้องฟ้าด้วยความตกตะลึง
อัคราเงยหน้ามองตาม เขาเห็นบางสิ่งบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นกลางอากาศ เป็นเหมือนประตูมิติที่ค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นภาพของจักรวาลอันไกลโพ้น ที่เต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ
"นี่มัน... มิติอื่น..." เขาพึมพำ ความทรงจำบางอย่างเริ่มผุดขึ้นมาในหัว ภาพของโบราณสถานเก่าแก่ แสงดาวที่ส่องประกายในยามค่ำคืน...
"ข้าต้องไปที่นั่น" ความรู้สึกเร่งด่วนแล่นเข้ามาในใจ ราวกับว่าชะตากรรมของเขากำลังรออยู่ที่นั่น
"เดี๋ยวก่อน! เจ้าจะไปไหน!" หญิงสาวตะโกนถาม
อัคราหันกลับไปมองเธอเป็นครั้งสุดท้าย แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ผม... ต้องไปตามหาความจริงครับ"
พูดจบ เขาก็หันกลับไปมองประตูมิติเบื้องหน้า เขาค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไป ท่ามกลางสายตาของผู้คนจำนวนมากที่กำลังจับจ้อง เหตุการณ์เหนือธรรมชาติครั้งนี้ได้เปลี่ยนแปลงชีวิตของพวกเขาไปตลอดกาล แต่สำหรับอัครา การเดินทางของเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
เมื่อเขาเดินผ่านประตูมิตินั้นเข้าไป ร่างของเขาก็พลันหายลับไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัด และเสียงกระซิบกระซาบของผู้คนที่ยังคงตกตะลึงกับสิ่งที่ได้ประจักษ์
บนท้องฟ้า ประตูมิติสีม่วงอมน้ำเงินค่อยๆ หรี่แสงลง ก่อนจะปิดสนิทไปในที่สุด ทิ้งไว้เพียงท้องฟ้าที่กลับคืนสู่ความมืดมิด และบรรยากาศของเมืองที่ยังคงไม่หายตื่นจากความสยดสยอง แต่ในท่ามกลางนั้น ก็มีความหวังเล็กๆ ที่จุดประกายขึ้นมา...
อัคราในนามของ "ดาวฤกษ์" ได้ก้าวเข้าสู่การผจญภัยครั้งใหม่ สู่ดินแดนแห่งดวงดาว ที่ซึ่งความลับของพลังอันยิ่งใหญ่กำลังรอเขาอยู่...
จอมทัพดารา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก