ตอนที่ 4 — พลังดาราผลิบานกลางมหานคร

ความร้อนระอุแผ่ซ่านจากภายในร่างของอัครา มิใช่ความร้อนจากกายที่บ่งบอกถึงอาการป่วยไข้ แต่เป็นความร้อนอันแปลกประหลาด เป็นพลังงานที่กำลังก่อตัว ผลิบาน ราวกับดอกไม้ที่กำลังจะเบ่งบานท่ามกลางแสงดาวที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า เสียงไซเรนรถตำรวจที่เคยดังโหยหวนก่อนหน้านี้ ค่อยๆ ‌จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยเสียงฮือฮาของผู้คน เสียงตะโกนด้วยความตกตะลึง เสียงหวีดร้องด้วยความหวาดกลัว ป้ายโฆษณาสีสันฉูดฉาดที่เคยสะท้อนแสงบนพื้นถนน กลับกลายเป็นเพียงฉากหลังอันจืดชืด เมื่อดวงตาของอัคราเริ่มมองเห็นสิ่งที่เหนือกว่านั้น

เขาเห็นประกายแสงสีทองอันเจิดจรัส ลอยวนเวียนอยู่รอบตัวเขา ​คล้ายกับกลุ่มดาวน้อยๆ ที่กำลังเต้นระบำ ลำแสงเหล่านี้ไม่ได้มาจากแหล่งกำเนิดใดบนโลก หากแต่มาจากภายในตัวเขาเอง เป็นพลังงานอันบริสุทธิ์ที่กำลังหลั่งไหลออกมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ อัคราพยายามลุกขึ้นยืน แต่ขาทั้งสองข้างกลับสั่นเทาอย่างอ่อนแรง เขาพบว่าตัวเองกำลังทรุดตัวลงบนพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบอีกครั้ง ‍แต่คราวนี้ ความหนาวเย็นนั้นถูกกลบด้วยความร้อนผ่าวอันน่าอัศจรรย์

“นี่มันอะไรกัน…” เสียงของเขาแหบแห้ง กระซิบออกมาเบาๆ เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเมฆฝน ภาพที่เคยเห็นเป็นเพียงความมืดมิด กลับกลายเป็นผืนผ้าใบสีดำสนิทที่ประดับประดาไปด้วยจุดแสงสีขาวนับล้าน ราวกับว่าเขาได้หลุดเข้าไปอยู่ในจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาล

“เจ้าตื่นแล้วหรือ ‌ดาวฤกษ์…” เสียงทุ้มลึกดังขึ้นมาจากที่ใดสักแห่ง ไม่ได้ดังมาจากลำคอของใครคนใดคนหนึ่ง แต่ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของเขา ราวกับเสียงกระซิบจากดวงดาวเอง

อัคราเบิกตากว้าง เขาหันซ้ายหันขวาอย่างตื่นตระหนก แต่กลับไม่พบผู้ใด เขามั่นใจว่าเขาอยู่เพียงลำพัง ‍ท่ามกลางฝูงชนที่กำลังแตกตื่น

“ใคร… ใครพูด!” เขาตะโกนถาม พยายามระงับความหวาดกลัวที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอก

“ข้าคือเงาสะท้อนของเจ้า คือเสียงจากอดีตที่เจ้าหลงลืมไป… คือดาวฤกษ์ที่แท้จริงของเจ้า” เสียงนั้นตอบกลับมา ลอยละล่องอยู่รอบตัวเขา

ทันใดนั้น ​แสงสีทองที่ล้อมรอบอัคราก็สว่างวาบขึ้นอย่างรุนแรง ราวกับดวงอาทิตย์ดวงน้อยกำลังจะระเบิดออก เขาต้องยกมือขึ้นป้องดวงตาเพื่อไม่ให้แสบตา แรงดันอันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับว่ากระดูกทุกชิ้น กล้ามเนื้อทุกมัด กำลังถูกหล่อหลอมขึ้นใหม่ด้วยพลังงานอันบริสุทธิ์

“ข้า… ดาวฤกษ์?” ​เขาพึมพำ ชื่อนี้คุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับเสียงเรียกจากความทรงจำที่ลึกล้ำที่สุด

“ใช่… เจ้าคือดาวฤกษ์ ผู้สืบทอดแห่งพลังดารา การรอคอยสิ้นสุดลงแล้ว…” เสียงนั้นกล่าวต่อ

ขณะเดียวกัน ภาพตรงหน้าของอัคราก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป ​แสงสีนีออนของเมืองที่เคยพร่ามัว บัดนี้กลับคมชัดขึ้น แต่กลับถูกแทนที่ด้วยภาพที่เหนือจริง ป้ายโฆษณายักษ์ที่เคยบอกเล่าเรื่องราวของสินค้าต่างๆ กลับกลายเป็นภาพของกลุ่มดาวที่หมุนวน กาแล็กซีที่ทอดยาว สัญลักษณ์โบราณที่ส่องประกายเรืองรอง

“นี่มัน… ภาพลวงตาอะไรกัน?” อัคราถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสับสน

“นี่มิใช่ภาพลวงตา… นี่คือมิติที่แท้จริง ที่พลังของเจ้าสามารถมองเห็นได้… พลังของดาวฤกษ์… กำลังตื่นขึ้น”

ทันใดนั้น ร่างกายของอัคราก็ลอยขึ้นจากพื้นอย่างช้าๆ เขาไม่รู้สึกถึงแรงโน้มถ่วงอีกต่อไป ราวกับว่าเขากำลังแหวกว่ายอยู่ในมหาสมุทรแห่งดวงดาว รอบตัวเขาเต็มไปด้วยละอองดาวสีเงินที่โปรยปรายอย่างนุ่มนวล

“พลัง… ดาวฤกษ์…” อัคราทวนคำ เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นมอง ดูเหมือนว่ามือของเขาจะถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีทองอันอ่อนโยน

“เจ้ากำลังควบคุมมัน… ค่อยๆ สัมผัสมัน… ปลดปล่อยมันออกมา…” เสียงนั้นแนะนำ

อัคราหลับตาลง เขาพยายามรวบรวมสมาธิ สัมผัสถึงกระแสพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ภายในตัวเขา มันร้อนแรง แต่ก็อ่อนโยน มันทรงพลัง แต่ก็สงบนิ่ง เขาจินตนาการถึงดวงดาวที่ส่องแสงบนท้องฟ้า จินตนาการถึงความยิ่งใหญ่ของจักรวาล

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่เขาเห็นทำให้เขาแทบหยุดหายใจ

เบื้องหน้าเขาคือประตูมิติขนาดมหึมา ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ประตูนั้นทำจากแสงสีรุ้งที่บิดเกลียวเป็นลวดลายอันซับซ้อน รอบๆ ประตูมีกลุ่มดาวเล็กๆ นับร้อย ลอยหมุนวนเป็นวงกลม ราวกับกำลังปกป้องทางเข้าสู่มิติอันศักดิ์สิทธิ์

“นั่นคือ… ทางเข้าสู่ดินแดนแห่งดวงดาวหรือ?” อัคราถามด้วยน้ำเสียงตะลึงงัน

“ใช่… แต่การจะเข้าไปได้ เจ้าต้องพิสูจน์ตนเองเสียก่อน” เสียงนั้นตอบกลับมา

ทันใดนั้น ร่างกายที่เคยเบาหวิวของอัคราก็ถูกแรงดึงดูดอันมหาศาลดึงลงมา สู่พื้นดินอีกครั้ง เขาตกลงมาอย่างรวดเร็ว แต่แทนที่จะกระแทกพื้นอย่างแรง เขากลับลงสู่พื้นผิวที่นุ่มนวลราวกับกลีบเมฆ

เมื่อเขาลืมตาขึ้น ภาพรอบตัวของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เมืองหลวงที่เคยเต็มไปด้วยแสงสีนีออน บัดนี้กลับหายไปสิ้น เหลือเพียงทุ่งหญ้าสีเงินอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา เบื้องบนคือท้องฟ้าสีดำสนิทที่ประดับประดาไปด้วยดวงดาวนับล้าน ดวงดาวเหล่านั้นไม่ได้เป็นเพียงจุดแสงเล็กๆ หากแต่มีรูปร่างที่หลากหลาย บางดวงส่องประกายสีฟ้า บางดวงเป็นสีแดง บางดวงเป็นสีเขียวราวกับอัญมณี

“นี่มัน… ที่ไหนกัน?” อัคราถาม

“นี่คือสวนแห่งดวงดาว… ดินแดนที่พลังของเจ้าได้ถือกำเนิดขึ้น… และเป็นที่ที่เจ้าจะต้องเผชิญหน้ากับผู้ที่ต้องการแย่งชิงพลังนี้ไป”

ขณะที่เสียงนั้นพูดจบ ร่างเงาสีดำทะมึนก็ปรากฏขึ้นจากความมืดมิด มันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่มีดวงตาเป็นสีแดงฉานราวกับถ่านเพลิง มันก้าวเดินอย่างเชื่องช้า แต่ทุกย่างก้าวกลับส่งเสียงกึกก้องราวกับฟ้าผ่า

“ดาวฤกษ์… ข้าตามหาเจ้ามานานแสนนาน…” เสียงของเงาสีดำนั้นแหบพร่า แต่เต็มไปด้วยพลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัว “พลังของเจ้า… จะเป็นของข้า!”

อัคราผงะถอยหลัง เขารู้สึกถึงอันตรายอันใหญ่หลวงที่กำลังคืบคลานเข้ามา พลังที่เคยรู้สึกอบอุ่นเมื่อครู่ บัดนี้กลับกลายเป็นความเย็นเยียบที่แทรกซึมเข้าสู่กระดูก

“เจ้าเป็นใคร!” อัคราถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ

“ข้าคือผู้ที่ถูกลืม… คือเงาที่ซ่อนเร้น… คือศัตรูที่เจ้าจะต้องเผชิญหน้า… ผู้ที่ต้องการจะกลืนกินแสงดาวทั้งหมด… และครอบครองจักรวาล…”

เงาสีดำยื่นมืออันผอมเกร็งออกมา แสงสีดำทะมึนก็พวยพุ่งออกมาจากปลายนิ้วของมัน ราวกับลาวาแห่งความมืด อัคราสัมผัสได้ถึงพลังงานอันชั่วร้ายที่กำลังมุ่งตรงมายังเขา

“เจ้ายังอ่อนแอเกินไป… ดาวฤกษ์… แต่ไม่เป็นไร… ข้าจะมอบบทเรียนอันล้ำค่าให้กับเจ้า…”

ก่อนที่อัคราจะทันได้ตอบสนอง แสงสีดำนั้นก็ปะทะเข้าใส่ร่างของเขาอย่างจัง อัครากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ความร้อนระอุที่เคยอยู่ภายในตัวเขา บัดนี้กลับถูกกระแสความเย็นอันมหาศาลกัดกิน

“ข้า… จะไม่ยอมแพ้!” อัคราตะโกนสุดเสียง เขาพยายามรวบรวมพลังที่ยังคงเหลืออยู่ภายในตัวเขา เขาจินตนาการถึงดวงดาวที่สว่างไสวที่สุดในจักรวาล ดวงดาวที่เปี่ยมไปด้วยพลังแห่งชีวิต

ทันใดนั้น ร่างกายของอัคราก็สว่างวาบขึ้นด้วยแสงสีทองอันเจิดจรัส แสงนั้นค่อยๆ แผ่ขยายออกไปรอบตัวเขา ขับไล่ความมืดมิดของเงาดำออกไป

“อะไรกัน… พลังแห่งแสง… เจ้า… เจ้าสามารถปลุกพลังแห่งดาราขึ้นมาได้แล้วอย่างนั้นหรือ?” เงาดำอุทานด้วยความตกใจ

อัคราลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีทองอำพันราวกับดวงดาว เขาสัมผัสได้ถึงพลังที่หลั่งไหลมาอย่างไม่ขาดสาย พลังที่พร้อมจะปลดปล่อยออกมา

“ข้าคือดาวฤกษ์… และข้าจะไม่ยอมให้เจ้ามาย่ำยีแสงดาว… ไม่ยอมให้เจ้ามาย่ำยีแสงแห่งชีวิต…”

อัคราเงื้อกำปั้นขึ้น แสงสีทองรวมตัวกันที่ปลายหมัดของเขา กลายเป็นลำแสงอันเจิดจรัสที่พร้อมจะฟาดฟัน

“ถึงเวลาแล้ว… ที่จะต้องตัดสิน… ใครคือเจ้าของพลังดาราที่แท้จริง!”

เงาดำคำรามด้วยความโกรธแค้น มันรวบรวมพลังความมืดทั้งหมดของมัน เตรียมพร้อมที่จะปะทะกับแสงสว่างของอัครา

การต่อสู้ครั้งยิ่งใหญ่… ระหว่างแสงสว่างและความมืด… ระหว่างอัคราผู้เป็นดาวฤกษ์… และเงาแห่งความสิ้นหวัง… กำลังจะเริ่มต้นขึ้น… ท่ามกลางสวนแห่งดวงดาวอันเวิ้งว้าง.