ตอนที่ 5 — แสงดาวนำทาง

ความร้อนระอุที่เคยแผ่ซ่านจากภายในร่างของอัครา บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นประกายแสงสีฟ้าอ่อนเย็นตา ราวกับดวงดาวนับพันที่กำลังรวมตัวกันเป็นหนึ่งเดียว แสงนั้นไม่ได้แผดจ้าจนแสบตา หากแต่มีความนุ่มนวล ชวนให้รู้สึกสงบ แต่ก็แฝงไว้ด้วยพลังอันมหาศาลที่ยากจะหยั่งถึง อัคราค่อยๆ ‌ลุกขึ้นยืน โลกที่เคยหมุนคว้างเมื่อครู่ บัดนี้กลับมั่นคงราวกับผืนดินที่ถูกสร้างขึ้นใหม่

ภาพตรงหน้าเขาคือความโกลาหลที่เลือนรางไป แต่แทนที่ด้วยภาพอันน่าอัศจรรย์ แสงนีออนจากป้ายโฆษณาขนาดมหึมาที่เคยสว่างไสว บัดนี้กลับดูหม่นหมองราวกับถูกกลืนกินด้วยแสงดาวที่กำลังสาดส่องลงมาอย่างไม่ขาดสาย ท้องฟ้ากลางเมืองที่ปกติมืดมิด กลับกลายเป็นผืนผ้ากำมะหยี่สีดำสนิท ​ประดับประดาด้วยดวงดาวที่ส่องประกายเจิดจรัสกว่าที่เคยเป็นมา แสงดาวเหล่านี้ไม่ได้อยู่ห่างไกล หากแต่ดูเหมือนจะอยู่ใกล้แค่เอื้อม ลอยวนเวียนอยู่รอบตัวเขา

"นี่มัน... เกิดอะไรขึ้น?" อัคราพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขายังคงแหบพร่าเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยความประหลาดใจและความพิศวง

เขามองไปรอบตัวอีกครั้ง ‍ผู้คนที่ไม่กี่นาทีที่แล้วยังวิ่งหนีตายด้วยความตื่นตระหนก บัดนี้กลับยืนนิ่งราวกับถูกสาป ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองไปยังท้องฟ้า บ้างก็มองมาที่เขาด้วยความไม่เชื่อสายตา

"ไม่จริง... เขาเป็นใครกัน?"

"พลังนั่น... มาจากไหน?"

เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกทักทายด้วยแสงดาว อัคราสัมผัสได้ถึงพลังอันบริสุทธิ์ที่ไหลเวียนอยู่ในกาย ราวกับว่าเขาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวาลอันกว้างใหญ่

"พลัง... ‌ที่แท้จริงของข้า" เขาเอ่ยออกมาเบาๆ นึกถึงชื่อที่เขาเคยได้ยินมาตั้งแต่เด็ก ชื่อที่ถูกซ่อนเร้นไว้ภายใต้เงาของความทรงจำที่เลือนราง "ดาวฤกษ์..."

ทันใดนั้น เสียงอันทรงพลังดังขึ้นมาจากด้านหลังของเขา

"เจ้า... เจ้าคือผู้ที่ถูกเลือก!"

อัคราหันกลับไปตามเสียง พบกับชายชราคนหนึ่ง ‍เขาสวมชุดคลุมสีดำสนิท ปักลวดลายประหลาดที่ดูคล้ายกลุ่มดาว ดวงตาของชายชราเปล่งประกายสีทอง ราวกับมีดวงดาวเล็กๆ ส่องประกายอยู่ภายใน

"ท่านเป็นใคร?" อัคราถามอย่างระแวดระวัง

"ข้าคือผู้พิทักษ์แห่งดวงดาว" ชายชราตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย "และเจ้า... ​คือ ดาวฤกษ์ ผู้แบกรับภาระอันยิ่งใหญ่"

"ภาระ? ข้าไม่เข้าใจ"

"เมื่อดวงดาวเริ่มดับสูญ พลังแห่งจักรวาลก็เริ่มอ่อนแอลง มิติของเรากำลังถูกรุกรานโดยสิ่งมีชีวิตจากความมืดมิด เจ้าคือความหวังสุดท้ายของเรา ดาวฤกษ์" ​ชายชราก้าวเข้ามาใกล้อัครามากขึ้น "พลังที่เจ้าสัมผัสได้บัดนี้ คือพลังแห่งดาวที่หลับใหล บัดนี้ได้ตื่นขึ้นแล้ว"

อัครานิ่งเงียบไป เขาพยายามประมวลผลเรื่องราวทั้งหมดที่ชายชราคนนี้กำลังบอก มันเหลือเชื่อเกินกว่าที่เขาจะรับได้ แต่ความรู้สึกภายในกาย พลังที่ไหลเวียน ​และแสงดาวที่ส่องสว่างรอบตัว ล้วนยืนยันว่าสิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่ภาพลวงตา

"แล้ว... ข้าต้องทำอะไร?"

"เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมพลังนี้" ชายชราผายมือออกไปทางกลุ่มดาวที่ส่องสว่างบนท้องฟ้า "โบราณสถานแห่งดวงดาวกำลังรอเจ้าอยู่ ที่นั่น เจ้าจะได้พบกับความจริงทั้งหมด และเรียนรู้วิธีที่จะปกป้องโลกของเรา"

ก่อนที่อัคราจะได้เอ่ยคำใดออกไป ทันใดนั้น อากาศรอบตัวก็เริ่มบิดเบี้ยวราวกับมีพายุหมุนเกิดขึ้น กลุ่มดาวที่ส่องสว่างบนท้องฟ้าเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง และแสงสีดำทะมึนก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นกลางอากาศ

"อะไรนั่น!" ผู้คนรอบข้างอุทานด้วยความตกใจ

"พวกมันมาแล้ว!" ชายชราตะโกน "ดาวฤกษ์ จงเตรียมตัว!"

จากม่านแสงสีดำนั้น ร่างกายรูปร่างคล้ายมนุษย์แต่มีผิวหนังเป็นสีดำสนิทราวกับอวกาศ ค่อยๆ ปรากฏขึ้น พวกมันมีดวงตาสีแดงก่ำที่ส่องประกายด้วยความอาฆาตแค้น และถืออาวุธที่ทำจากแสงสีดำ

"สิ่งมีชีวิตจากความมืดมิด..." อัครากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ใช่แล้ว พวกมันคือผู้รุกราน" ชายชรากล่าว "พวกมันต้องการช่วงชิงพลังแห่งดวงดาวไป"

ร่างสีดำที่ปรากฏตัวขึ้นนั้น มีจำนวนนับสิบตัว พวกมันเริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว พุ่งตรงเข้ามายังฝูงชน

"ไม่นะ!" อัคราพุ่งตัวเข้าขวางทันที

"หยุดนะ! อย่าเข้ามา!" เขาตะโกน

ร่างสีดำตนหนึ่งพุ่งเข้าใส่อัคราด้วยความเร็วสูง อัคราหลับตาลง นึกถึงพลังที่กำลังปะทุขึ้นภายในตัวเขา

"แสงดาว จงสว่างไสว!"

พลัน ร่างกายของอัคราก็สว่างวาบขึ้นเป็นประกายแสงสีฟ้าอ่อน ดวงดาวเล็กๆ นับพันที่เคยลอยวนเวียนอยู่รอบตัวเขา ได้พุ่งเข้ามารวมตัวกันที่ฝ่ามือของเขา ก่อตัวเป็นหอกแห่งแสงอันเจิดจรัส

อัคราเหวี่ยงหอกแห่งแสงออกไป พุ่งเข้าปะทะกับร่างสีดำ ร่างนั้นกรีดร้องโหยหวนเมื่อถูกหอกแห่งแสงสัมผัส ก่อนจะสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน

"เป็นไปได้อย่างไร?" ร่างสีดำที่เหลือตกใจ

"นี่คือพลังของดาวฤกษ์!" ชายชราตะโกน "จงใช้มัน! จงปกป้องพวกเขา!"

อัคราไม่รอช้า เขารู้สึกถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ในกายอย่างไม่ขาดสาย เขาสามารถเรียกพลังแห่งดวงดาวออกมาได้ตามต้องการ

เขาหมุนตัวอย่างรวดเร็ว ปล่อยลำแสงสีฟ้าอ่อนจากฝ่ามือออกไปสกัดกั้นร่างสีดำที่กำลังพุ่งเข้ามา ลำแสงนั้นสว่างไสวราวกับหางของดาวตก กวาดล้างร่างสีดำไปหลายตัว

"เก่งกาจมาก ดาวฤกษ์!" ชายชรากล่าวด้วยความชื่นชม

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด อัคราใช้พลังแห่งดวงดาวที่เขาเพิ่งค้นพบใหม่ได้อย่างคล่องแคล่ว เขาหลบหลีกการโจมตีของร่างสีดำได้อย่างง่ายดาย และสวนกลับด้วยลำแสงอันทรงพลัง

แต่ยิ่งสู้ เขาก็ยิ่งรู้สึกเหนื่อยล้า พลังที่เขามีนั้นมหาศาล แต่ก็ดูเหมือนจะค่อยๆ ลดน้อยลงไป

"พลังของข้า..." เขาสังเกตเห็นว่าแสงที่เปล่งประกายจากร่างของเขาเริ่มหรี่ลง

"พลังของเจ้ามิได้ลดลง ดาวฤกษ์" ชายชรากล่าวราวกับอ่านใจเขาได้ "แต่เจ้ายังไม่คุ้นเคยกับการใช้มันอย่างเต็มที่ เจ้าต้องใช้พลังแห่งเจตจำนงของเจ้าด้วย"

"เจตจำนง?"

"ใช่! จงนึกถึงผู้ที่เจ้าต้องการปกป้อง จงนึกถึงความมุ่งมั่นของเจ้า!"

อัคราหลับตาลงอีกครั้ง นึกถึงใบหน้าของผู้คนรอบข้างที่กำลังหวาดกลัว นึกถึงความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะปกป้องพวกเขาจากการรุกรานนี้

"ข้าจะไม่ยอมให้พวกแกทำร้ายใคร!"

ทันใดนั้น ร่างกายของอัคราก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้สว่างไสวและเจิดจ้ากว่าเดิม ดวงดาวรอบตัวเขาหมุนวนอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นเกราะป้องกันแสงดาวที่แข็งแกร่งอยู่รอบร่างของเขา

ร่างสีดำพุ่งเข้าโจมตีเกราะป้องกันด้วยอาวุธแห่งแสงสีดำ แต่ไม่สามารถทะลวงผ่านเข้าไปได้เลย

"เป็นไปไม่ได้!" ร่างสีดำร้องด้วยความโกรธแค้น

อัคราเปิดตาขึ้น ดวงตาของเขาส่องประกายสีทองอำพัน ราวกับมีดวงดาวส่องแสงอยู่ภายใน

"นี่คือพลังที่แท้จริงของข้า" เขาประกาศก้อง "ดาวฤกษ์ จะไม่ยอมให้ความมืดมิดกลืนกินแสงสว่าง!"

เขาปล่อยพลังทั้งหมดที่เขามีออกมา ลำแสงสีฟ้าอ่อนอันเจิดจ้าพุ่งออกไปจากร่างของเขา สาดส่องไปยังร่างสีดำทุกตัว ร่างสีดำเหล่านั้นกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่จะสลายกลายเป็นเพียงผงธุลีที่ลอยไปกับสายลม

เมื่อร่างสีดำทั้งหมดสลายไป แสงดาวบนท้องฟ้าก็กลับมาส่องประกายเจิดจรัสอีกครั้ง ความโกลาหลในเมืองเริ่มคลี่คลาย ผู้คนเริ่มค่อยๆ หายใจได้ทั่วท้อง

"เจ้าทำได้แล้ว ดาวฤกษ์!" ชายชรากล่าวด้วยความยินดี "เจ้าได้พิสูจน์แล้วว่าเจ้าคือผู้ที่คู่ควร"

อัคราทรุดตัวลงกับพื้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้าหากแต่เป็นความโล่งใจและความรู้สึกอันท่วมท้น

"ข้า... ข้าทำได้จริงหรือ?"

"แน่นอน" ชายชราเดินเข้ามาหาเขา "แต่การต่อสู้เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น โบราณสถานแห่งดวงดาวกำลังรอเจ้าอยู่ ที่นั่น เจ้าจะได้เรียนรู้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้าจำเป็นต้องรู้"

ชายชราก้มลงมองอัครา "การเดินทางของเจ้ากำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว ดาวฤกษ์ จงเตรียมตัวให้พร้อม"

ขณะที่ชายชราพูดจบ ท้องฟ้าเบื้องหน้าอัคราก็เริ่มปรากฏภาพของโบราณสถานเก่าแก่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางหมู่ดาว ภาพนั้นดูราวกับเป็นประตูมิติที่เชิญชวนให้เขาเข้าไปสำรวจ

"โบราณสถานแห่งดวงดาว..." อัคราพึมพำ เขารู้สึกถึงแรงดึงดูดอันลึกลับที่ส่งมาจากที่นั่น

"แล้ว... ข้าจะไปที่นั่นได้อย่างไร?"

"เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เจ้าจะรู้เอง" ชายชรากล่าวด้วยรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดา "จงพักผ่อนเสียก่อน ดาวฤกษ์ พรุ่งนี้จะเป็นวันสำคัญของเจ้า"

ชายชราค่อยๆ หายไปในอากาศ ทิ้งให้อัคราอยู่เพียงลำพังท่ามกลางแสงดาวอันงดงาม ผู้คนรอบข้างเริ่มค่อยๆ กลับสู่สภาวะปกติ แต่ในใจของอัครา เรื่องราวทั้งหมดเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าอีกครั้ง ดวงดาวเหล่านั้นกำลังกระพริบตา ราวกับจะบอกใบ้ถึงสิ่งที่จะมาถึง

"โบราณสถานแห่งดวงดาว..." อัครากล่าวซ้ำ "ข้ากำลังจะไปที่นั่น"

เขาหลับตาลงอีกครั้ง ความรู้สึกเหนื่อยล้าค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความตื่นเต้นและความมุ่งมั่นที่จะค้นหาความจริงทั้งหมดที่รอคอยเขาอยู่

แต่เขาก็ยังคงอดสงสัยไม่ได้ว่า นอกจากร่างสีดำที่เขาเพิ่งเผชิญหน้าแล้ว ยังมีภัยคุกคามอื่นใดอีกบ้างที่ซ่อนเร้นอยู่ในความมืดมิดของจักรวาลนี้

การเดินทางของ "ดาวฤกษ์" เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น...