ตอนที่ 6 — เปลวสุริยะกลางมหานคร

ประกายแสงสีฟ้าอ่อนเย็นตาที่แผ่ซ่านจากร่างของอัครา มิได้เพียงส่องสว่างให้เห็นเงาของเขาที่ทอดตัวอยู่บนพื้นคอนกรีตเปียกชื้น หากแต่ยังสะท้อนภาพความอลังการของมหานครยามค่ำคืนที่ถูกแต่งแต้มด้วยแสงดาวจำลองจากป้ายโฆษณานับร้อยนับพัน ดวงดาวเหล่านั้นดูราวกับจะเต้นระบำไปพร้อมกับคลื่นพลังงานที่กำลังขยายตัวออกจากร่างของอัครา ความเย็นเฉียบของสายฝนที่เคยแทรกซึมเข้าสู่ผิวหนัง บัดนี้กลับถูกขับไล่ด้วยความอบอุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ที่แผ่ซ่านออกมาจากภายใน

อัคราพยายามขยับกาย ร่างกายของเขารู้สึกเบาหวิวราวกับไม่ได้สัมผัสพื้นดิน แต่กลับลอยเรี่ยอยู่เหนือพื้นคอนกรีตเพียงไม่กี่เซนติเมตร ‌ดวงตาของเขาพร่ามัวเล็กน้อยจากแสงที่เปล่งประกาย แต่เขาก็ยังมองเห็นสภาพแวดล้อมรอบกายได้ชัดเจน ป้ายโฆษณายักษ์ที่เคยนำเสนอสินค้าหรูหราและบริการต่างๆ บัดนี้ดูไร้ความหมายไปถนัดตา เมื่อเทียบกับความงดงามอันเหนือธรรมชาติที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า

"นี่มัน...อะไรกันแน่" เสียงของอัคราแหบพร่า ทุ้มต่ำกว่าปกติ เขารู้สึกได้ถึงพลังงานที่ไหลเวียนไปทั่วทุกอณูของร่างกาย ​มันไม่ใช่ความเจ็บปวด ไม่ใช่ความเหนื่อยล้า แต่เป็นความรู้สึกถึงความสมบูรณ์ การมีอยู่ของสิ่งที่มีอำนาจมหาศาลภายในตัวเขา

แสงสีฟ้าอ่อนค่อยๆ เข้มขึ้น เปลี่ยนเป็นเฉดสีที่ลุ่มลึกกว่าเดิม ราวกับท้องฟ้ายามพลบค่ำที่กำลังจะแปรเปลี่ยนเป็นราตรีกาลที่เต็มไปด้วยดวงดาวอันเจิดจรัส อัคราสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดที่มองไม่เห็น ‍แต่กลับทรงพลัง มันค่อยๆ รวบรวมประกายแสงรอบกายให้หมุนวนรอบตัวเขาเป็นวงกลม

ในขณะเดียวกัน เสียงหวีดหวิวของไซเรนตำรวจเริ่มดังมาจากระยะไกล ร่างของเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายปรากฏขึ้นท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปราย พวกเขาดูตื่นตระหนกกับภาพที่เห็นตรงหน้า แสงสว่างอันผิดธรรมชาติที่แผ่ปกคลุมพื้นที่ กำลังสร้างความปั่นป่วนให้แก่ระบบไฟฟ้าของเมือง

"ใครนั่น! ‌หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" เสียงตะโกนดังขึ้น แต่ดูเหมือนจะถูกกลืนหายไปกับเสียงไซเรนและเสียงลมที่พัดแรงขึ้น

อัคราเงยหน้ามองไปยังทิศทางที่เสียงนั้นดังมา ดวงตาของเขาฉายแววครุ่นคิด เขายังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับใคร การเปลี่ยนแปลงภายในตัวเขานี้ยังเป็นสิ่งใหม่และน่าหวาดหวั่นเกินกว่าจะอธิบาย

ทันใดนั้นเอง เขาก็รู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่เบื้องบน ท้องฟ้าที่ควรจะมืดมิดบัดนี้กลับปรากฏวัตถุเรืองแสงสีแดงฉานรูปร่างแปลกตา ‍มันหมุนคว้างอย่างรวดเร็ว ก่อให้เกิดกระแสลมอันรุนแรงที่พัดพาเอากระดาษและเศษขยะให้ลอยขึ้นไปบนอากาศ

"นั่นมัน..." อัคราพึมพำด้วยความตกตะลึง

วัตถุเรืองแสงสีแดงนั้นเริ่มปล่อยลำแสงสีแดงเพลิงลงมาสู่พื้นดินตรงบริเวณที่เขาอยู่ อัคราสัมผัสได้ถึงพลังงานอันร้อนแรงแผ่ซ่านมา มันต่างจากพลังงานสีฟ้าอ่อนที่กำลังลุกโชนภายในตัวเขาโดยสิ้นเชิง พลังงานสีแดงนั้นเต็มไปด้วยความก้าวร้าว ความมุ่งร้าย ราวกับเปลวสุริยะที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสรรพสิ่ง

"อัครา! ​หลบไป!" เสียงแหลมเล็กดังขึ้นมาจากด้านข้าง

อัคราหันไปมอง เห็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังวิ่งเข้ามาหาเขาอย่างไม่คิดชีวิต เธอสวมชุดคลุมสีเข้มที่เปียกปอนไปด้วยสายฝน แต่ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความมุ่งมั่นและอันตราย

"ใคร...เธอเป็นใคร?" อัคราถามเสียงตะกุกตะกัก

"ไม่มีเวลาอธิบาย! ฉันคือ 'ดาวประกาย' ​จงเชื่อใจฉัน!" หญิงสาวตอบ ขณะเดียวกันเธอก็ยกมือขึ้นสูง ปลายนิ้วของเธอส่องประกายสีเงินระยับ

ลำแสงสีแดงเพลิงจากวัตถุเบื้องบนกำลังทวีความรุนแรงขึ้น ความร้อนระอุแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ บดบังแสงไฟจากป้ายโฆษณาจนเกือบหมดสิ้น อัคราสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กำลังบีบคั้นร่างกายของเขา

"เธอต้องปลดปล่อยพลังของเธอออกมา!" ดาวประกายตะโกน ​สียงของเธอเต็มไปด้วยความเร่งรีบ

"ปลดปล่อย...พลัง?" อัคราทวนคำ เขาไม่เข้าใจว่าเธอหมายถึงอะไร แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่าเธอไม่ได้โกหก

ทันใดนั้นเอง วัตถุสีแดงเบื้องบนก็ปล่อยลำแสงที่เข้มข้นกว่าเดิมลงมา มันพุ่งตรงมาที่อัคราราวกับจะกลืนกินเขาให้มอดไหม้

"ไม่!" ดาวประกายร้อง พลางยกมือขึ้นรับลำแสงนั้น

แสงสีเงินจากปลายนิ้วของดาวประกายปะทะเข้ากับลำแสงสีแดงเพลิง เกิดเป็นเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แสงสว่างเจิดจ้าจนแทบมองไม่เห็นสิ่งใด โลกทั้งใบของอัคราถูกปกคลุมไปด้วยสีขาวบริสุทธิ์

เมื่อภาพกลับมาเป็นปกติ อัคราเห็นดาวประกายทรุดตัวลงกับพื้น เธอหอบหายใจอย่างหนัก พลังงานสีเงินของเธอดูอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด

"นี่มัน...คืออะไรกันแน่?" อัคราถามอีกครั้ง คราวนี้เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความหวาดกลัว

"มันคือ 'เงาทมิฬ' ผู้ที่ต้องการครอบครองพลังแห่งดวงดาว...และพวกมันกำลังตามล่าแก" ดาวประกายตอบ เสียงของเธออ่อนแรงลงเรื่อยๆ

"ตามล่า...ฉัน? ทำไม?"

"เพราะแกคือ 'ดาวฤกษ์' ผู้ที่มีพลังในการควบคุมจักรราศี...พลังที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่พวกมันจะปล่อยให้แกมีชีวิตอยู่ได้"

คำว่า 'ดาวฤกษ์' ทำให้หัวใจของอัคราเต้นระรัว เขาไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน แต่สัมผัสได้ถึงความคุ้นเคยบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน

วัตถุสีแดงเบื้องบนเริ่มสั่นสะเทือนอีกครั้ง มันกำลังรวบรวมพลังงานเพื่อโจมตีอีกครั้ง

"เราต้องไปจากที่นี่! ตอนนี้!" ดาวประกายพยายามลุกขึ้น

แต่ก็สายเกินไป วัตถุสีแดงปล่อยลำแสงที่รุนแรงกว่าเดิมลงมา คราวนี้มันไม่ได้พุ่งตรงมาที่อัครา แต่กลับสาดกระจายไปทั่วบริเวณ ทำให้เกิดการระเบิดเล็กๆ น้อยๆ จากการปะทะกับพื้นคอนกรีต

เสียงไซเรนของตำรวจดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พวกเขากำลังจะมาถึงจุดเกิดเหตุ

"แกต้องรีบตัดสินใจ อัครา! ปลดปล่อยพลังของแกออกมา! หรือเราจะถูกพวกมันจับได้!" ดาวประกายตะโกน

อัคราหลับตาลง เขาพยายามนึกถึงความรู้สึกของพลังงานสีฟ้าอ่อนที่เคยแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา มันเป็นความรู้สึกที่สงบ แต่ก็ทรงพลัง

เขาจินตนาการถึงดวงดาวนับพันที่กำลังรวมตัวกันเป็นหนึ่งเดียว เขาต้องการปกป้องตัวเอง ต้องการปกป้องดาวประกาย

พลันนั้นเอง แสงสีฟ้าอ่อนก็ระเบิดออกมาจากร่างของอัคราอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้แผ่ซ่านออกไปอย่างนุ่มนวล หากแต่พุ่งทะลุทะลวงขึ้นไปบนท้องฟ้าราวกับสายฟ้าสีฟ้าอันทรงพลัง

แสงสีฟ้าของอัคราปะทะเข้ากับลำแสงสีแดงเพลิงของวัตถุเบื้องบน เกิดเป็นพายุแสงที่รุนแรง เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งเมือง

วัตถุสีแดงเบื้องบนเริ่มสั่นคลอนอย่างหนัก มันไม่สามารถต้านทานพลังของอัคราได้

"เป็นไปไม่ได้!" เสียงแหบแห้งดังมาจากภายในวัตถุสีแดง

แสงสีฟ้าของอัคราค่อยๆ กลืนกินแสงสีแดงเข้าไปเรื่อยๆ ราวกับคลื่นแห่งดวงดาวที่กำลังโอบล้อมทำลายล้าง

ในที่สุด วัตถุสีแดงก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ แสงสว่างเจิดจ้าชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะสลายไปกับความมืดมิดของท้องฟ้า

เมื่อแสงสว่างจางหายไป อัคราก็พบว่าเขากำลังยืนอยู่เพียงลำพัง ดาวประกายได้หายไปแล้ว เหลือเพียงเขาและสายฝนที่ยังคงโปรยปราย

"ดาวประกาย..." อัคราพึมพำด้วยความกังวล

เขารู้สึกได้ถึงพลังที่เพิ่มขึ้นภายในตัวเขา พลังที่แข็งแกร่งกว่าเดิม ราวกับว่าเขาได้ปลดปล่อยศักยภาพที่แท้จริงของตัวเองออกมา

เขาหันไปมองรอบๆ บริเวณ เห็นร่องรอยความเสียหายจากการปะทะของพลังงาน แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจคือ ป้ายโฆษณายักษ์รอบๆ ตัวเขาไม่ได้เสียหายอะไรเลย ราวกับว่าพลังงานของเขามีเป้าหมายที่ชัดเจน

"นี่มัน...คือจุดเริ่มต้นของอะไรกัน?" อัคราถามตัวเอง

เขาเดินไปข้างหน้าท่ามกลางสายฝนที่เริ่มซาลงเรื่อยๆ ความคิดของเขาเต็มไปด้วยคำถามเกี่ยวกับตัวตนของเขา เกี่ยวกับ 'ดาวฤกษ์' และเกี่ยวกับ 'เงาทมิฬ' ที่กำลังตามล่าเขา

ในขณะที่เขาเดินไป เขาก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้พื้นคอนกรีต ราวกับว่ามีประตูมิติบางอย่างที่กำลังเปิดออก

เมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้มากขึ้น เขาก็เห็นรอยแยกเล็กๆ บนพื้นคอนกรีต ปรากฏแสงสีม่วงอ่อนๆ ส่องออกมาจากรอยแยกนั้น

อัคราลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจยื่นมือออกไปสัมผัสแสงสีม่วงนั้น

ทันใดนั้นเอง รอยแยกบนพื้นคอนกรีตก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นช่องทางสู่มิติที่เต็มไปด้วยดวงดาวอันลึกลับ

"นี่มัน...โบราณสถานในมิติอื่นงั้นหรือ?" อัคราอุทานด้วยความตื่นเต้น

เขารู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดอันทรงพลังที่เชื้อเชิญให้เขาเข้าไปสำรวจ

อัคราก้าวเท้าเข้าไปในช่องทางนั้น ร่างของเขาค่อยๆ จมหายไปในแสงสีม่วง ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและเสียงฝนที่ยังคงดังแผ่วเบา

เขาไม่รู้ว่าเบื้องหน้าของเขาจะมีอะไรบ้าง แต่เขารู้เพียงอย่างเดียวว่า การเดินทางของ 'ดาวฤกษ์' ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว