ตอนที่ 8 — สัมผัสแห่งเนบิวลา

ประกายแสงสีฟ้าอ่อนเย็นตาที่แผ่ซ่านจากร่างของอัครา มิได้เพียงสะท้อนภาพความอลังการของมหานครยามค่ำคืน หากแต่ดูดซับแสงดาวจำลองจากมหานครอันกว้างใหญ่ให้หลอมรวมเข้ามา ประกายนั้นมิได้แผ่กระจายออกไปอย่างไม่สิ้นสุด กลับถูกดึงดูดกลับสู่ศูนย์กลางแห่งพลังในร่างของเขา ราวกับแม่เหล็กดึงดูดเศษเหล็ก

อัคราสูดหายใจลึก ลมหายใจของเขาไม่ได้พัดพาเพียงอากาศเย็นเฉียบยามรัตติกาล หากแต่มีกลิ่นอายแปลกประหลาดที่ยากจะอธิบาย ‌เหมือนกลิ่นฝุ่นละอองที่ล่องลอยมาจากห้วงอวกาศอันไกลโพ้น ผสมผสานกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ที่บานสะพรั่งในยามราตรี ในขณะที่ประกายแสงสีฟ้าอ่อนค่อยๆ จางหายไปจากร่างของเขา ผิวหนังของเขาก็เริ่มเปล่งปลั่งราวกับต้องแสงจันทร์ ดวงตาคู่คมที่เคยฉายแววเจ็บปวด บัดนี้กลับสุกสกาวราวกับอัญมณีสีน้ำเงินเข้ม

“นี่มัน… ​พลังอะไรกันแน่” เสียงกระซิบแผ่วเบาดังออกมาจากริมฝีปากของเขา เขาเพิ่งสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นภายใน พลังที่เคยร้อนระอุและควบคุมได้ยาก บัดนี้กลับกลายเป็นความเย็นสบายที่ไหลเวียนไปทั่วทุกอณูในร่างกาย ราวกับธารน้ำแข็งที่กำลังหล่อเลี้ยงชีวิต

ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่กำลังพุ่งตรงมายังทิศทางของเขาก็ทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้นมอง เบื้องหน้าของเขา ‍ชายร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำสนิทกำลังยืนตั้งตระหง่าน ดวงตาของเขาเรืองรองด้วยแสงสีแดงเพลิง มือขวาถือดาบยาวที่ปลายดาบกำลังลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงสีส้มเข้ม

“เจ้า! เจ้าคือผู้ที่ข้าตามหา!” เสียงห้าวแหบพร่าของชายชุดเกราะดังขึ้น ราวกับเสียงฟ้าร้องที่กำลังจะกระหน่ำลงมา

อัคราผงะเล็กน้อย ไม่คาดคิดว่าจะมีใครมาปรากฏตัวในเวลานี้ ยิ่งไปกว่านั้น ‌ยังเป็นศัตรูที่ดูราวกับจะออกมาจากนรกอเวจี “ท่านเป็นใคร? แล้วตามหาข้าด้วยเรื่องอันใด?”

“อย่าถามเรื่องที่ไม่ควรถาม! พลังที่เจ้าครอบครอง เป็นพลังที่ข้าต้องการ!” ชายชุดเกราะหัวเราะเสียงดัง ราวกับได้พบสมบัติล้ำค่า “ข้าคือ ‍‘อัครา’ แห่งกองทัพเงา! ผู้ที่จะนำพาความมืดมาสู่โลกใบนี้! และเจ้า… เจ้าคือ ‘ดาวฤกษ์’ ผู้ที่จะเป็นบันไดให้ข้าก้าวไปสู่จุดสูงสุด!”

ชื่อ ‘ดาวฤกษ์’ ​กระทบโสตประสาทของอัคราอย่างรุนแรง ราวกับมีใครบางคนกำลังกรีดร้องในความทรงจำ เขาไม่เคยเปิดเผยชื่อนี้ให้ใครรู้มาก่อน แล้วชายชุดเกราะนี่… รู้ได้อย่างไร?

“ท่าน… รู้ชื่อที่แท้จริงของข้าได้อย่างไร?” อัคราถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“พลังของเจ้ามันแผ่ซ่านออกมา ราวกับเป็นสัญญาณเรียกหา ​‘ผู้รับใช้’ แห่งดวงดาว!” อัคราแห่งกองทัพเงาตอบ ดวงตาสีแดงของเขาจ้องมองมาที่อัคราอย่างไม่วางตา “บอกข้ามา เจ้าจะสวามิภักดิ์ต่อข้า หรือจะขัดขืน?”

อัคราสูดหายใจลึกอีกครั้ง ความเย็นจากพลังที่เพิ่งได้รับการปลุกให้ตื่นขึ้น ​ช่วยให้จิตใจของเขาสงบลง เขาเพ่งมองไปยังชายชุดเกราะเบื้องหน้า ความมืดมิดที่แผ่ซ่านจากร่างของอีกฝ่าย ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง

“ข้า… ไม่ใช่ของใคร!” อัคราตอบเสียงหนักแน่น “และข้าจะไม่ยอมให้ใครมาควบคุม!”

“ดี! ความดื้อรั้นของเจ้า จะทำให้เจ้าต้องเจ็บปวด!” อัคราแห่งกองทัพเงาตะโกนพร้อมกับยกดาบขึ้นสูง เปลวเพลิงที่ปลายดาบสว่างวาบขึ้น ราวกับจะเผาผลาญทุกสรรพสิ่งให้มอดไหม้

ทันใดนั้นเอง ร่างของอัคราก็พุ่งเข้าหาศัตรูด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ เขาได้สัมผัสถึงพลังใหม่ที่หล่อเลี้ยงอยู่ในร่าง มันคือพลังแห่งดวงดาวที่ไหลเวียนไปทั่วทุกอณู เขาไม่เคยรู้สึกแข็งแกร่งเช่นนี้มาก่อน

การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือด กลางมหานครที่กำลังหลับใหล แสงไฟจากตึกระฟ้าสูงเสียดฟ้า ผสมผสานกับแสงสีแดงเพลิงจากดาบของอัคราแห่งกองทัพเงา และประกายแสงสีฟ้าอ่อนเย็นตาที่แผ่ซ่านจากร่างของอัครา การปะทะกันของพลังทั้งสองฝ่าย ทำให้เกิดคลื่นกระแทกที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งบริเวณ

อัคราแห่งกองทัพเงาโจมตีอย่างบ้าคลั่ง เขาปล่อยหมัดที่เต็มไปด้วยพลังแห่งความมืดเข้าใส่ แต่ทุกครั้ง อัคราก็จะใช้พลังแห่งดวงดาวที่ไหลเวียนอยู่ในร่าง ปัดป้องการโจมตีเหล่านั้นออกไปได้อย่างง่ายดาย

“พลังของเจ้า… มันแปลกประหลาดนัก! ไม่เคยมีใครที่ข้าพบเจอ มีพลังที่เย็นสบายเช่นนี้!” อัคราแห่งกองทัพเงาตะโกนขณะที่ถูกอัคราปัดป้องการโจมตี “แต่ความเย็นนั้น… จะต้องถูกเผาผลาญด้วยเปลวเพลิงของข้า!”

เขากระโจนเข้าใส่อัคราอีกครั้ง คราวนี้ดาบของเขาพุ่งตรงเข้าหาลำคอของอัครา อัคราผงะเล็กน้อย พยายามหลบหลีก แต่ความเร็วของอัคราแห่งกองทัพเงา ทำให้เขาตั้งรับได้ไม่ทัน

“ตายซะเถอะ! ดาวฤกษ์!”

วินาทีแห่งความเป็นความตาย อัคราหลับตาลงโดยสัญชาตญาณ พลังแห่งดวงดาวที่หล่อเลี้ยงอยู่ในร่างก็พลันระเบิดออกอย่างรุนแรง แสงสีฟ้าอ่อนเย็นตาแผ่กระจายออกไปในรัศมีกว้าง ราวกับเนบิวลาที่กำลังจะก่อกำเนิดดาวดวงใหม่

เปลวเพลิงจากดาบของอัคราแห่งกองทัพเงา ถูกแสงสีฟ้าอ่อนนั้นดับลงอย่างรวดเร็ว ราวกับน้ำที่สาดใส่กองไฟ

เมื่ออัคราลืมตาขึ้น เขาก็พบว่าอัคราแห่งกองทัพเงาถอยร่นไปหลายสิบเมตร ร่างของเขาถูกห่อหุ้มไปด้วยหมอกสีดำที่กำลังสลายตัวไป

“เป็นไปไม่ได้! พลังนี้… มันคือพลังแห่ง ‘เนบิวลา’! พลังที่ถูกผนึกไว้!” อัคราแห่งกองทัพเงาตะโกนด้วยความตกตะลึง

“เนบิวลา?” อัคราทวนคำด้วยความสงสัย เขาไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน

“เจ้า… เจ้าคือผู้ที่ถูกเลือก! ผู้ที่จะครอบครองพลังแห่งเนบิวลา! ข้า… ข้าจะกลับมา! และข้าจะเอาพลังของเจ้าไปให้ได้!” อัคราแห่งกองทัพเงาพูดทิ้งท้าย ก่อนที่จะหายลับไปในความมืด ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของความมืดมิดที่ค่อยๆ จางหายไป

อัคราทรุดตัวลงนั่งบนพื้นคอนกรีต ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ เมืองที่บัดนี้กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงแสงไฟจากตึกระฟ้าที่ยังคงส่องสว่าง แต่ความรู้สึกของเขา… เปลี่ยนไปแล้ว

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ไร้ซึ่งดวงดาว เพราะถูกบดบังด้วยแสงไฟของเมือง แต่ในจิตใจของเขา เขากลับมองเห็นหมู่ดาวที่กำลังส่องประกายระยิบระยับ เห็นเนบิวลาที่กำลังก่อกำเนิดดาวดวงใหม่

“เนบิวลา…” เขาพึมพำกับตัวเอง “นี่คือพลังที่แท้จริงของข้า?”

ขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่นั้นเอง เขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง ร่างกายของเขาเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง พลังแห่งเนบิวลาที่เพิ่งตื่นขึ้นในตัวเขา กำลังดึงดูดบางสิ่งบางอย่างเข้ามา

เบื้องหน้าของเขา บนพื้นคอนกรีตที่แห้งผาก ปรากฏเป็นวงแหวนแสงสีฟ้าอ่อนที่กำลังหมุนวนอย่างรวดเร็ว ลวดลายที่ซับซ้อนค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนวงแหวนนั้น ราวกับแผนที่ดวงดาวโบราณ

“นี่มัน… อะไรกัน?” อัคราถามอย่างตื่นตะลึง

วงแหวนแสงสีฟ้าอ่อนค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นประตูมิติที่กำลังเปิดออก เบื้องหลังประตูนั้น อัครามองเห็นภาพของสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย… มันคือโบราณสถานลึกลับที่สร้างขึ้นจากหินสีดำสนิท ประดับประดาไปด้วยสัญลักษณ์ดวงดาวที่ส่องแสงสีเงินระยิบระยับ

“มัน… กำลังเรียกหาข้า?” อัคราอุทาน

ความอยากรู้อยากเห็น และความรู้สึกว่านี่คือชะตากรรมที่เขาไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ทำให้เขาตัดสินใจลุกขึ้นยืน

“เอาล่ะ… ไปดูกันว่าข้างในนั้น… มีอะไรซ่อนอยู่”

เขาเดินเข้าไปในประตูมิติที่กำลังส่องประกายสีฟ้าอ่อนเย็นตา โดยไม่รู้เลยว่า… การเดินทางครั้งใหม่ที่เต็มไปด้วยความลึกลับและอันตราย กำลังรอเขาอยู่เบื้องหน้า… การเดินทางที่จะนำพาเขาไปสู่ความจริงของพลังแห่งเนบิวลา และเบื้องหลังการปรากฏตัวของ ‘ดาวฤกษ์’ ที่แท้จริง