ตอนที่ 10 — พันธนาการแห่งแสงดาว

แสงสีฟ้าอ่อนที่เคยเอ่อล้นจากร่างของอัครา บัดนี้ถูกดึงกลับเข้ามาห่อหุ้มเป็นแกนกลางของพลังภายในตัวเขา มันไม่ได้สลายไป หากแต่ก่อตัวเป็นผลึกแห่งแสงที่แข็งแกร่งขึ้นทุกขณะ เขาหลับตาลงอีกครั้ง สัมผัสถึงกระแสพลังที่ไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือด ราวกับดวงดาวนับพันที่กำลังเต้นระบำอยู่ในกายของเขา

“เป็นไปได้อย่างไร…” เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นจากเบื้องหลัง ‌อัคราลืมตาขึ้นช้าๆ พบกับเงาร่างของหญิงสาวผู้หนึ่ง เธอยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ใบหน้าของเธอฉายแววตกตะลึง ผมสีดำขลับยาวสลวยสะท้อนแสงไฟนีออนจากอาคารรอบข้างอย่างงดงาม ชุดเกราะสีเข้มที่สวมใส่บ่งบอกถึงความเป็นนักรบ แต่ดวงตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้

“ชาร่า” อัคราเอ่ยชื่อของเธออย่างแผ่วเบา

“นั่น… ​นั่นคือพลังของ ‘ดาวฤกษ์’ งั้นหรือ” ชาร่าก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น เธอจ้องมองไปยังอัคราด้วยสายตาที่ไม่อาจละไปได้ “ข้าเคยอ่านพบในตำนานโบราณ… พลังที่จะรวมแสงดาวจากทั่วกาแล็กซีมาไว้ในตัวเดียว… ไม่เคยมีผู้ใดทำได้มาก่อน”

“ตำนาน… ‍ของเจ้า” อัคราพยักหน้าเบาๆ ความทรงจำที่เลือนรางเริ่มปรากฏขึ้น เรื่องราวของเผ่าพันธุ์ที่สืบทอดพลังแห่งดวงดาว ผู้ที่สามารถควบคุมแสงดาวได้ แต่ความทรงจำเหล่านั้นก็ยังไม่ชัดเจนนัก

“ไม่ใช่ตำนานของข้า… แต่เป็นตำนานของ ‘ดวงดาว’ ‌ทั้งมวล” ชาร่าตอบ พลางชี้ไปยังท้องฟ้าจำลองเหนือมหานคร “แสงดาวที่เจ้าดูดซับเข้ามา… มันคือแสงดาวที่แท้จริง… จากดวงดาวที่อยู่ห่างไกลออกไป… ไม่ใช่แสงที่สะท้อนจากตึกระฟ้า”

อัคราเงยหน้ามองท้องฟ้าจำลองนั้น ภาพความหรูหราของมหานครยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงไฟสีสันฉูดฉาด ‍ดูราวกับภาพลวงตา เมื่อเทียบกับประกายแสงสีฟ้าอ่อนที่เขารู้สึกได้จากภายใน มันคือแสงที่บริสุทธิ์ เย็นเยียบ และทรงพลัง

“แล้ว… เจ้าคือใคร” อัคราถาม ดวงตาของเขาสังเกตเห็นตราสัญลักษณ์บางอย่างบนชุดเกราะของชาร่า ​มันเป็นรูปดาวห้าแฉกที่เปล่งประกาย

“ข้าคือ ชาร่า สมาชิกของ ‘ผู้พิทักษ์ดวงดาว’ ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เราเฝ้ามองความสมดุลของพลังแห่งดวงดาวมานับพันปี… และเรารู้สึกได้ถึงความผันผวน… ​ถึงพลังที่กำลังถูกปลุกขึ้น”

“พลังที่ถูกปลุก…” อัคราทวนคำ “เจ้าหมายถึงข้า?”

“ใช่… เจ้าคือ ‘ดาวฤกษ์’ ผู้ที่ถูกเลือก” ชาร่ากล่าว “แต่… ​การที่พลังนั้นถูกปลุกขึ้นในยุคนี้… ในสถานที่แห่งนี้… มันอาจนำมาซึ่งภัยพิบัติ”

“ภัยพิบัติ?” อัคราขมวดคิ้ว “ข้าเพียงต้องการเข้าใจพลังของตัวเอง”

“พลังของ ‘ดาวฤกษ์’ ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ทั่วไปจะควบคุมได้โดยง่าย… มันมีความเชื่อมโยงกับพลังอันเก่าแก่… พลังที่จะสร้างสรรค์และทำลายล้าง” ชาร่าอธิบาย “และมีบางสิ่ง… กำลังตามล่าพลังนั้นอยู่”

ทันใดนั้น! เสียงโลหะกระทบกันดังกึกก้องจากมุมตึกเบื้องบน เงาสีดำทมิฬทะยานลงมาอย่างรวดเร็ว ปลายอาวุธแหลมคมสีดำสะท้อนแสงไฟนีออน มันพุ่งตรงเข้าใส่ร่างของอัครา

“ระวัง!” ชาร่าตะโกน พลางชักดาบสีเงินเล่มยาวออกมาจากฝักดาบนั้น

อัคราไม่รอช้า เขากระโจนหลบการโจมตีอย่างฉับไว แสงสีฟ้าอ่อนจากภายในร่างกายเริ่มแผ่รัศมีออกมาอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้ห่อหุ้มอยู่ภายใน แต่กลับแผ่กระจายออกไปรอบตัวเขา ดุจม่านพลังที่มองเห็นเป็นประกายระยิบระยับ

ศัตรูผู้ไม่ประสงค์ออกนามนั้น มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่ผิวหนังของมันเป็นสีดำสนิทราวกับไม่มีแสงสะท้อน ดวงตาของมันเป็นสีแดงก่ำไร้ประกาย สวมชุดเกราะที่ทำจากวัสดุที่ไม่รู้จัก มันว่องไวราวกับสายลม โจมตีด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ

“พวก ‘เงาทมิฬ’!” ชาร่าร้องเสียงหลง “พวกมันตามล่าหาพลังของ ‘ดาวฤกษ์’ มานานแล้ว!”

อัคราสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานอันชั่วร้ายที่แผ่ออกมาจากศัตรูตัวนั้น มันไม่ใช่พลังที่บริสุทธิ์เหมือนพลังของเขา แต่มันคือพลังที่เต็มไปด้วยความมืดมิดและความกระหาย

“เจ้าต้องไม่ปล่อยให้มันได้พลังของเจ้าไป!” ชาร่าตะโกน พลางเข้าปะทะกับเงาทมิฬอย่างดุเดือด เสียงดาบกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว

อัคราไม่เคยต่อสู้มาก่อนในชีวิตนี้ แต่สัญชาตญาณแห่งการเอาตัวรอดและความทรงจำที่ซ่อนเร้นเริ่มทำงาน ร่างกายของเขาเคลื่อนไหวไปเองราวกับถูกนำทาง เขายกแขนขึ้น แสงสีฟ้าอ่อนจากฝ่ามือรวมตัวกันเป็นลำแสงที่ทรงพลัง พุ่งตรงเข้าใส่เงาทมิฬ

เงาทมิฬหลบการโจมตีของอัคราได้อย่างหวุดหวิด แต่ก็ต้องถอยร่นไปเล็กน้อย “พลัง ‘ดาวฤกษ์’… เจ้าไม่ใช่เพียงร่างจำแลง!” เสียงแหบพร่าดังออกมาจากลำคอของเงาทมิฬ

“ร่างจำแลง?” อัคราได้ยินดังนั้น แต่เขาก็ไม่มีเวลาคิด เขาต้องต่อสู้!

ชาร่าเข้าโจมตีเงาทมิฬอีกครั้ง เธอใช้ทักษะการต่อสู้ที่ชำนาญ ดาบสีเงินของเธอฟาดฟันไปมาอย่างรวดเร็ว สร้างประกายไฟเมื่อกระทบกับชุดเกราะของศัตรู

“เจ้ามาที่นี่ทำไม” อัคราถาม ขณะที่เขากำลังพยายามควบคุมพลังของตัวเองให้ได้มากที่สุด

“ข้าถูกส่งมาเพื่อสังเกตการณ์… และช่วยเหลือหากจำเป็น” ชาร่าตอบ พลางปัดป้องการโจมตีของเงาทมิฬ “แต่ตอนนี้… สถานการณ์มันเลวร้ายกว่าที่คาดไว้มาก”

เงาทมิฬเห็นช่องว่าง มันสะบัดอาวุธใส่ชาร่าอย่างรวดเร็ว ชาร่าเสียหลักไปเล็กน้อย อัคราเห็นดังนั้น เขารวบรวมพลังทั้งหมดที่มี ส่งคลื่นพลังงานสีฟ้าอ่อนออกไป ผลักร่างของเงาทมิฬให้กระเด็นไปชนกับกำแพงตึก

“เป็นไปไม่ได้!” เงาทมิฬคำราม มันพยายามลุกขึ้น แต่พลังของอัคราดูเหมือนจะกดทับมันไว้

“ถึงเวลาที่เจ้าจะต้องจากไปแล้ว” อัครากล่าว เสียงของเขาเย็นชาและเด็ดขาด

เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นอีกครั้ง แสงสีฟ้าอ่อนจากฝ่ามือเริ่มเข้มข้นขึ้น สว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ ราวกับดวงดาวที่กำลังจะระเบิด

“เจ้าจะทำอะไร!” เงาทมิฬตะโกนด้วยความหวาดกลัว

“ข้าจะมอบ ‘พันธนาการแห่งแสงดาว’ ให้เจ้า” อัครากล่าว

ทันใดนั้น! แสงสีฟ้าอ่อนได้รวบรวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อนที่หนาแน่น มันพุ่งเข้าใส่ร่างของเงาทมิฬ พันธนาการแห่งแสงดาวโอบล้อมร่างของมันไว้แน่นหนา ปรากฏเป็นเส้นแสงสีฟ้าอ่อนที่พันรอบตัวมันราวกับโซ่ตรวน

“ไม่! ปล่อยข้าไป!” เงาทมิฬดิ้นรนขัดขืน แต่พลังของแสงดาวนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าที่มันจะต้านทานได้

ร่างของเงาทมิฬค่อยๆ จางหายไป พร้อมกับพันธนาการแห่งแสงดาวนั้น มันสลายไปในอากาศ เหลือทิ้งไว้เพียงร่องรอยของพลังงานที่เย็นเยียบ

เมื่อศัตรูจากไป อัคราก็ทรุดตัวลงอย่างอ่อนแรง แสงสีฟ้าอ่อนที่เคยสว่างจ้าก็หรี่ลงไป เขารู้สึกเหนื่อยล้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ชาร่ารีบเข้ามาประคองเขาไว้ “เจ้าทำได้… แข็งแกร่งมาก… ‘ดาวฤกษ์’”

อัครามองไปยังชาร่า ดวงตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความสับสน “ข้า… ข้าไม่เข้าใจ… ทั้งหมดนี้มันคืออะไรกันแน่”

“เจ้าคือ ‘ดาวฤกษ์’… ผู้ที่จะเชื่อมโยงโลกนี้กับพลังแห่งดวงดาว” ชาร่าตอบ “แต่การเดินทางของเจ้าเพิ่งจะเริ่มต้น… และมันจะไม่ง่ายอย่างที่เจ้าคิด”

เธอชี้ไปยังกลุ่มดาวที่ปรากฏอยู่บนท้องฟ้าจำลองเหนือมหานคร “บางที… เจ้าอาจจะต้องไปค้นหาคำตอบในที่ที่ไกลออกไป… ณ ‘โบราณสถานแห่งแสงดาว’… ที่ซึ่งเชื่อมโยงกับพลังอันเก่าแก่ที่สุด”

อัคราเงยหน้ามองไปยังท้องฟ้าอีกครั้ง คำว่า ‘โบราณสถานแห่งแสงดาว’ ดังสะท้อนอยู่ในหัวของเขา ความรู้สึกบางอย่าง… ความผูกพันบางอย่าง… มันกำลังดึงดูดเขาไปที่นั่น

“โบราณสถานแห่งแสงดาว…” อัคราพึมพำ

“มันคือที่ที่เจ้าจะพบความจริง… และอาจพบกับศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าที่เจ้าเคยเจอมา” ชาร่ากล่าว “แต่ก่อนอื่น… เจ้าต้องฝึกฝนพลังของเจ้าให้มากกว่านี้… เพราะ ‘เงาทมิฬ’ อาจจะกลับมาพร้อมกับพวกพ้องของมันอีก… และหากเจ้าไม่แข็งแกร่งพอ… โลกทั้งใบอาจจะตกอยู่ในความมืดมิด”

อัครากำหมัดแน่น รู้สึกได้ถึงพลังที่ยังคงไหลเวียนอยู่ภายในตัวเขา มันคือพลังที่น่าเกรงขาม และเขาจะต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมมันให้ได้

อะไรคือ ‘ร่างจำแลง’ ที่เงาทมิฬกล่าวถึง? และ ‘โบราณสถานแห่งแสงดาว’ ที่ชาร่าพูดถึงนั้นอยู่ที่ไหน? อัคราจะสามารถควบคุมพลัง ‘ดาวฤกษ์’ ของเขาได้หรือไม่? การเดินทางของเขาจะนำพาเขาไปพบกับอะไรอีกบ้าง…

(ติดตามตอนต่อไป…)