ตอนที่ 19 — ม่านมายาแห่งดาวประกายพรึก

นครทอแสงดาวที่ควรจะสงบนิ่งภายใต้ผืนฟ้าอันกว้างใหญ่ บัดนี้กลับกลายเป็นเวทีแห่งสงคราม การปะทะกันของพลังที่มองไม่เห็นแต่รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือน ดวงดาวบนฟากฟ้าที่เคยส่องแสงนวลตาเมื่อคืนก่อน บัดนี้ราวกับกำลังเปล่งประกายด้วยความเดือดดาล สะท้อนถึงการต่อสู้ที่ดำเนินอยู่เบื้องล่าง

อัครา ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางสายฟ้าสีดำที่สาดซัดมาจากเงาดำอันไร้รูปเบื้องหน้า พลังดาราที่ไหลเวียนอยู่ในกายของเขานั้น ‌มิได้เพียงแต่ส่องแสงเป็นประกายสีฟ้าอ่อนอีกต่อไป แต่บัดนี้ได้ก่อตัวเป็นเกราะป้องกันอันแข็งแกร่ง ล้อมรอบตัวเขาไว้ราวกับเป็นฟองสบู่แห่งดวงดาว

"ไม่ว่าจะใช้พลังใดก็ตาม เจ้าไม่อาจหยุดยั้งการมาถึงของพวกข้าได้" เสียงแหบพร่าราวกับลมหายใจของความว่างเปล่าดังขึ้นมาจากเงาดำนั้น มันไร้ซึ่งท่วงทำนอง ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ราวกับเป็นเพียงเสียงสะท้อนจากหลุมดำที่กำลังกลืนกินทุกสิ่ง

อัครากัดฟันกรอด ​"พวกเจ้าคิดจะทำลายโลกนี้อย่างนั้นหรือ! นครทอแสงดาวนี้เป็นของมนุษย์ ไม่ใช่สมรภูมิของพวกเจ้า!"

"มนุษย์? สิ่งมีชีวิตที่เปราะบางและไร้ค่า... พวกเจ้าไม่สมควรอยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไป ภารกิจของเราคือการชำระล้าง" เงาดำตอบกลับ น้ำเสียงนั้นยิ่งทำให้รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ

ทันใดนั้น ‍ประกายแสงสีฟ้าอ่อนที่เคยหลอมรวมเป็นเกราะ ก็เริ่มสั่นไหว รัศมีของมันเข้มข้นขึ้น ราวกับกำลังจะระเบิดออกมา อัคราเพ่งสมาธิไปที่แก่นกลางของพลังตนเอง เขาหลับตาลง สัมผัสถึงสายใยอันละเอียดอ่อนที่เชื่อมโยงเขากับดวงดาวนับล้านบนฟากฟ้า

"ดาวฤกษ์... คือชื่อที่แท้จริงของข้า" ‌เขากระซิบเบาๆ ท่วงทำนองที่แผ่วเบาของชื่อนี้กลับแฝงไว้ด้วยพลังอันมหาศาล "และข้าคือผู้พิทักษ์แสงสว่าง"

เมื่อเขาลืมตาขึ้น แสงสีฟ้าอ่อนรอบกายก็พลันสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง รุนแรงยิ่งกว่าเดิม มันไม่เพียงแต่เป็นเกราะป้องกันอีกต่อไป แต่บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นอาวุธที่พร้อมจะโจมตี

"หากพวกเจ้าต้องการสงคราม ข้าก็จะให้พวกเจ้า!"

อัคราเหวี่ยงแขนออกไป ‍แสงดาวสีฟ้าที่ถูกบีบอัดอย่างหนาแน่นก็พุ่งทะยานออกไปราวกับหอกแห่งแสง มันตัดผ่านอากาศที่เต็มไปด้วยประกายสีดำอย่างง่ายดาย เสียงหวีดหวิวของพลังที่กระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว

เงาดำที่เคยไร้รูปนั้น บัดนี้กลับเริ่มบิดเบี้ยว มันพยายามหลบหลีก แต่หอกแห่งแสงของอัครานั้นเร็วเกินไป ประกายสีดำที่คล้ายจะกลืนกินทุกสิ่ง ถูกฉีกกระชากออกเป็นเสี่ยงๆ ​เผยให้เห็นโครงสร้างอันน่าสะพรึงกลัวภายใต้เงาดำนั้น มันคือสิ่งมีชีวิตที่บิดเบี้ยว รูปร่างผิดเพี้ยนราวกับถูกบีบอัดจากมิติที่บิดเบี้ยว

"เป็นไปไม่ได้!" เสียงที่แหบพร่าเมื่อครู่กลับแฝงไว้ด้วยความตกใจ "พลังของเจ้านั้น... มากเกินไป!"

"ข้ามิได้ต่อสู้ด้วยพลังเพียงอย่างเดียว" อัครากล่าว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ ​"ข้าต่อสู้ด้วยความมุ่งมั่นของผู้ที่ปกป้องสิ่งที่ตนรัก"

ขณะเดียวกัน เสียงระเบิดอีกครั้งก็ดังขึ้นจากอีกฟากหนึ่งของเมือง อัคราหันขวับไปมองด้วยความเป็นห่วง แสงสีดำที่พวยพุ่งขึ้นไปบนฟ้า ชี้ให้เห็นว่ามีจุดอื่นที่กำลังถูกโจมตี

"พวกมันมีหลายกลุ่ม!" เขาพึมพำด้วยความกังวล

เงาดำที่ถูกอัคราโจมตีจนบาดเจ็บ บัดนี้เริ่มรวมตัวกันอีกครั้ง มันไม่ใช่แค่เงาดำเดี่ยวๆ ​อีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นกลุ่มของสิ่งมีชีวิตที่รูปร่างคล้ายกัน พวกมันส่งเสียงคำรามต่ำๆ ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังถูกปลุกให้ตื่น

"เจ้าไม่อาจหยุดพวกเราทั้งหมดได้" เงาดำกลุ่มหนึ่งกล่าวขึ้นมาพร้อมกัน "นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น"

ทันใดนั้น ม่านหมอกสีดำหนาทึบก็เริ่มก่อตัวขึ้นรอบตัวอัครา มันไม่ใช่หมอกธรรมดา แต่เป็นหมอกที่เต็มไปด้วยพลังงานอันมืดมิดที่บิดเบือนทุกสิ่ง

"มายาแห่งความมืด!" อัคราอุทาน เขารู้สึกได้ถึงพลังที่พยายามจะบีบรัดจิตใจของเขา ทำให้รู้สึกถึงความสิ้นหวัง ความกลัว และความสับสน

"เจ้าจะพบว่าโลกแห่งความเป็นจริงนั้น... ช่างโหดร้ายนัก" เสียงกระซิบจากทุกทิศทางดังเข้าหูเขา

อัคราหลับตาลงอีกครั้ง เขาต้องเรียกพลังของดวงดาวมาเพื่อทะลวงผ่านม่านมายานี้ เขาจินตนาการถึงดวงดาวที่เป็นแหล่งพลังของเขา ไม่ใช่แค่ดวงดาวบนฟากฟ้า แต่รวมถึงดวงดาวที่อยู่ภายในตัวเขาด้วย

"ดาวฤกษ์... จงส่องประกาย!"

แสงสีฟ้าอ่อนที่เคยถูกบีบอัดอยู่ในกาย บัดนี้กลับถูกปลดปล่อยออกมาอย่างอิสระ มันแผ่กระจายออกไปรอบตัวอัครา ราวกับเป็นระเบิดแสงดาว แสงนั้นสว่างไสวมากเสียจนม่านหมอกสีดำที่เคยหนาทึบ เริ่มสั่นคลอนและสลายตัวไป

"เป็นไปไม่ได้! มายาของพวกเรา... ถูกทะลวงไปได้อย่างไร!" เสียงของเหล่าเงาดำเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

แต่ก่อนที่อัคราจะทันได้ตอบโต้ สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่าก็ปรากฏขึ้น

บนท้องฟ้าที่เคยเป็นสีดำสนิท บัดนี้กลับมีรอยแยกขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น มันคือรอยแยกที่ทะลุผ่านมิติอื่น เผยให้เห็นภาพของดินแดนที่แปลกประหลาด เต็มไปด้วยแสงสีม่วงและสีแดงที่บิดเบี้ยว

"นี่คือ... มิติแห่งความว่างเปล่า" อัครากล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงความกังวล "พวกมันมาจากที่นี่"

จากรอยแยกนั้น ไม่เพียงแต่มีเพียงเงาดำที่ปรากฏออกมา แต่บัดนี้กลับมีสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาดอีกมากมายที่ค่อยๆ ไหลทะลักออกมา พวกมันมีรูปร่างที่แตกต่างกันออกไป บางตัวมีปีกที่ทำจากเงา บางตัวมีหนวดระยางยาวเหยียด บางตัวมีดวงตาหลายดวงที่ส่องประกายสีแดงฉาน

"ข้าบอกแล้ว... ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น" เงาดำตนหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูราวกับกำลังเยาะเย้ย

นครทอแสงดาวที่เคยเป็นเพียงสมรภูมิแห่งแสงดาวและเงามืด บัดนี้กลับกลายเป็นด่านหน้าของการบุกรุกจากมิติอื่น อัคราสัมผัสได้ถึงพลังที่มหาศาลที่กำลังหลั่งไหลเข้ามา ยิ่งกว่าพลังที่เขาเคยเผชิญมาทั้งหมด

"ข้าต้องไปช่วยคนอื่น" อัคราตัดสินใจ เขาหันไปมองรอยแยกที่น่าสะพรึงกลัวบนท้องฟ้าอีกครั้ง ก่อนจะหันกลับมามองเหล่าเงาดำที่กำลังคุกคามเขา

"ไม่ว่าพวกเจ้าจะมาจากที่ไหน... จงกลับไปซะ!"

เขากระชับหมัด พลังดาราที่หลอมรวมกับความมุ่งมั่นของผู้พิทักษ์ ส่องประกายสีฟ้าอ่อนเจิดจ้าขึ้นมาอีกครั้ง เขาเตรียมพร้อมที่จะรับมือกับภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม

แต่ในขณะที่เขากำลังจะก้าวออกไป การปรากฏตัวของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่สุดก็ทำให้เขานิ่งงัน

มันคือร่างสีดำทะมึนขนาดมหึมา รูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่มีเขาแหลมคมที่บิดเบี้ยว ดวงตาของมันเป็นสีแดงฉานที่ลุกโชนราวกับเปลวไฟ มันไม่ได้ปรากฏออกมาจากรอยแยกบนท้องฟ้า แต่กลับปรากฏขึ้นมาท่ามกลางเงาดำรอบๆ ตัวอัครา ราวกับมันคือศูนย์กลางของพลังอันมืดมิดทั้งหมด

"เจ้า... คือผู้ที่ส่องประกาย" เสียงทุ้มต่ำของร่างมหึมานั้นดังขึ้น ราวกับเสียงของก้อนหินที่กำลังเสียดสีกัน "ข้าคือผู้กลืนกินแสงดาว"

อัคราสัมผัสได้ถึงพลังที่บีบคั้น รุนแรงจนแทบจะทำให้เกราะพลังของเขาแตกสลาย

"ใคร... คือเจ้ากันแน่?" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความหวาดหวั่น

"ข้าคือ... ความมืดที่ไร้จุดสิ้นสุด" ผู้กลืนกินแสงดาวตอบ "และเจ้า... คือเป้าหมายแรกของข้า"

ทันใดนั้น ร่างมหึมานั้นก็ยกแขนขวาขึ้น ปลายแขนของมันแปรเปลี่ยนเป็นคมมีดสีดำขนาดยักษ์ที่ส่องประกายอำมหิต มันพุ่งตรงเข้าใส่…

อัคราเองก็เตรียมพร้อมที่จะใช้พลังดาราขั้นสูงสุดของเขาในการป้องกัน แต่เขาก็รู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังดึงดูดความสนใจของเขาออกไป

"นี่มันอะไรกัน?" เขามองไปยังทิศทางของโบราณสถานลึกลับที่อยู่ห่างออกไป

จากใจกลางของโบราณสถานนั้น แสงสีเขียวมรกตเข้มข้นกำลังส่องประกายขึ้นมา เป็นแสงที่แตกต่างจากพลังดาราของเขาอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่แสงแห่งการสร้างสรรค์หรือการปกป้อง แต่กลับเป็นแสงที่แฝงไว้ด้วยพลังแห่งการทำลายล้างอันเก่าแก่

"มีพลังอื่น... ที่กำลังตื่นขึ้น" อัคราคิดด้วยความสับสน

ในขณะเดียวกัน ผู้กลืนกินแสงดาวก็ดูเหมือนจะสังเกตเห็นแสงสีเขียวมรกตนั้นเช่นกัน ดวงตาสีแดงฉานของมันหรี่ลง ราวกับกำลังพิจารณา

"น่าสนใจ... แสงโบราณนั่น..." มันพึมพำ "บางที... อาจจะมีประโยชน์"

แล้วมันก็หันกลับมามองอัคราอีกครั้ง รอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้นบนใบหน้าของมัน

"แต่ก่อนอื่น... ข้าต้องกำจัดแสงรบกวนเช่นเจ้าให้สิ้นซากก่อน"

คมมีดสีดำขนาดยักษ์ถูกเหวี่ยงลงมาด้วยความเร็วสูง อัคราไม่มีเวลาคิด เขาต้องรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี เพื่อรับมือกับการโจมตีที่น่าสะพรึงกลัวนี้

สงครามกลางนครทอแสงดาวได้ทวีความรุนแรงขึ้นไปอีกขั้น และบัดนี้ ภัยคุกคามที่มาจากมิติอื่น กำลังจะเผชิญหน้ากับพลังที่เก่าแก่ยิ่งกว่า… ที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในโบราณสถานลึกลับแห่งนั้น.