ตอนที่ 20 — ดาวดับลับฟ้า, มิติหมุนวน

นครทอแสงดาวที่เคยโอ่อ่า บัดนี้เต็มไปด้วยรอยร้าว สาดแสงระยับราวกับบาดแผล แสงดาวที่เคยเป็นประกายแห่งความหวัง บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นห่าลูกดอกพิษที่สาดส่องเข้าใส่ทุกสรรพสิ่ง อัครา ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางพายุพลังราวกับยอดเขาไม่หวั่นไหว ดวงตาคมกริบที่เคยมองเห็นประกายดาวนับพัน ‌บัดนี้กลับฉายแววเจ็บปวดระคนกับความมุ่งมั่น แสงสีฟ้าอ่อนเย็นตาที่เคยไหลเวียนในกายเขา บัดนี้ราวกับจะถูกบดขยี้ด้วยแรงมหาศาลที่กระทำต่อเมืองแห่งนี้

"หยุดได้แล้ว!" เสียงของเขาดังก้องไปทั่วสมรภูมิ แต่กลับถูกกลืนหายไปในเสียงคำรามของพลังที่ปะทะกัน "นี่ไม่ใช่หนทางที่จะนำมาซึ่งสันติสุข!"

ศัตรูที่ปรากฏตัวขึ้นจากมิติที่บิดเบี้ยว มิได้ใส่ใจต่อคำร้องขอของเขา เหล่าผู้รุกรานที่สวมชุดเกราะสีดำทมิฬคล้ายอุกกาบาต ​ประดับด้วยอัญมณีสีแดงฉานที่เปล่งประกายราวกับโลหิต กำลังปลดปล่อยพลังงานอันบ้าคลั่งเข้าทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้า อัคราสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดของดวงดาวที่ถูกทำลาย ราวกับส่วนหนึ่งของตัวตนเขากำลังถูกฉีกกระชาก

"พวกแกไม่เข้าใจ!" อัคราตะโกนอีกครั้ง คราวนี้เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "พวกแกกำลังทำลายแหล่งกำเนิดของทุกสิ่ง!"

แต่เช่นเคย เหล่าผู้รุกรานที่เรียกตนเองว่า ‍"บุตรแห่งความมืด" มิได้ให้คำตอบใดๆ นอกจากการโจมตีที่รุนแรงยิ่งขึ้น พวกมันดูเหมือนจะมุ่งเป้าไปที่แกนกลางของนครทอแสงดาว ที่ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นจุดกำเนิดของพลังดารา

"ข้าต้องปกป้องที่นี่!" อัคราพึมพำ ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังแกนกลางของเมือง ที่ซึ่งแสงสีทองอันอบอุ่นกำลังส่องประกายจางๆ ‌ท่ามกลางความมืดมิดที่คืบคลานเข้ามา

เขาตั้งท่าพร้อม ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยพลังที่พวยพุ่งออกมา ราวกับดวงดาวที่กำลังจะระเบิด แสงสีฟ้าอ่อนเย็นตาที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของพลังดาราในตัวเขา บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มราวกับห้วงอวกาศอันลึกล้ำ แสงนั้นสว่างวาบขึ้น ก่อนจะแผ่กระจายออกไปรอบกายเขา

"ขออภัยที่ต้องทำเช่นนี้" อัครากล่าวกับนครทอแสงดาว ‍"แต่ข้าไม่อาจปล่อยให้พวกแกทำลายทุกสิ่งได้!"

เขาพุ่งตัวออกไปกลางอากาศ ราวกับดาวตกที่พุ่งทะยานเข้าสู่สมรภูมิ ดวงตาของเขาสาดประกายสีน้ำเงินเข้ม รัศมีแห่งพลังอำนาจแผ่กระจายออกมาอย่างน่าเกรงขาม เหล่าบุตรแห่งความมืดที่กำลังจะเข้าถึงแกนกลางของเมือง ชะงักกึก เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังที่มิใช่ของโลกใบนี้

"ใครกัน?" หนึ่งในบุตรแห่งความมืดเอ่ยถาม ​เสียงแหบพร่าราวกับเสียงลมในสุสาน

"ข้าคือผู้พิทักษ์" อัคราตอบ เสียงของเขาเย็นเยียบ แต่แฝงไว้ด้วยพลังที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "ผู้พิทักษ์แห่งแสงดาว"

ทันใดนั้น อัคราก็ยกมือขึ้น แสงสีน้ำเงินเข้มพวยพุ่งออกมาจากฝ่ามือของเขา ก่อตัวเป็นดาบแห่งดวงดาวที่ส่องประกายเจิดจ้า ​ดาบเล่มนี้ดูเหมือนจะถูกสร้างขึ้นจากเศษเสี้ยวของดวงดาวที่กำลังจะดับสูญ แต่กลับแฝงไว้ด้วยพลังอันมหาศาล

"ไปสู่สุคติซะ!" อัคราตะโกน พร้อมกับฟาดฟันดาบแห่งดวงดาวออกไป

ลำแสงสีน้ำเงินเข้มพุ่งทะยานออกไปราวกับหางของดาวหาง สาดประกายไปทั่วสมรภูมิ เหล่าบุตรแห่งความมืดที่อยู่เบื้องหน้าพยายามตั้งรับ แต่พลังของดาบแห่งดวงดาวนั้นรุนแรงเกินกว่าจะต้านทานได้ เกราะสีดำทมิฬของพวกมันแตกร้าว ​ก่อนจะถูกพลังงานมหาศาลฉีกกระชากออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

"เป็นไปได้อย่างไร?" เหล่าบุตรแห่งความมืดอุทานด้วยความตกตะลึง "พลังนี่มัน..."

"นี่คือพลังของดาวฤกษ์" อัครากล่าว ขณะที่เขากำลังจะฟาดฟันอีกครั้ง "พลังที่พวกแกไม่มีวันเข้าใจ!"

แต่ก่อนที่เขาจะได้ลงมือโจมตี สมรภูมิกลับเกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน พื้นดินใต้เท้าของเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงดาวที่เคยส่องสว่างทั่วทั้งเมือง บัดนี้กลับเริ่มหรี่แสงลง ราวกับดวงดาวกำลังจะดับสูญ

"เกิดอะไรขึ้น?" อัคราตะลึง เขาไม่เคยสัมผัสถึงปรากฏการณ์เช่นนี้มาก่อน

ท้องฟ้าเหนือหัวของเขากลายเป็นสีดำสนิท ท้องฟ้าที่เคยเต็มไปด้วยหมู่ดาว บัดนี้กลับว่างเปล่า ราวกับดวงดาวทั้งหมดถูกลบเลือนไป

"ไม่จริง!" อัคราอุทาน เขารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ราวกับร่างกายของเขาถูกดึงออกจากแหล่งพลังงาน

"นี่คือพลังของมหาเทพแห่งความมืด" เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่ง "เมื่อดวงดาวดับสูญ นครทอแสงดาวก็จะสิ้นสุดลง"

อัคราหันขวับไปมอง เขาเห็นบุตรแห่งความมืดที่รอดชีวิตจากการโจมตีของเขากำลังยืนอยู่ ห่างออกไปไม่ไกลนัก บนใบหน้าของมันมีรอยยิ้มอันชั่วร้ายปรากฏขึ้น

"เจ้าพยายามปกป้องสิ่งที่กำลังจะดับสูญ" บุตรแห่งความมืดกล่าว "แต่เจ้าไม่มีวันหยุดยั้งสิ่งที่จะเกิดขึ้นได้"

ทันใดนั้น พื้นดินใต้เท้าของอัคราก็เริ่มบิดเบี้ยว พลังงานลึกลับแผ่กระจายออกมาจากรอยแยกบนพื้น ราวกับจะดูดกลืนทุกสรรพสิ่งเข้าไป

"นี่มันอะไรกัน?" อัคราถาม เขาพยายามจะยืนหยัด แต่แรงดึงดูดอันมหาศาลกลับทำให้เขาเสียการทรงตัว

"นี่คือประตูสู่มิติอื่น" บุตรแห่งความมืดกล่าว "ประตูที่จะพาทุกสิ่งไปสู่ความว่างเปล่า"

อัครามองเห็นภาพของจักรวาลที่กำลังจะแตกสลาย ภาพของดวงดาวที่กำลังจะดับสูญ ภาพของทุกสรรพสิ่งกำลังจะถูกกลืนกินโดยความมืด

"ข้าจะไม่มีวันยอมให้เป็นเช่นนั้น!" อัคราตะโกน เขารวบรวมพลังทั้งหมดที่มีอยู่ในตัว พยายามจะต้านทานแรงดึงดูดอันมหาศาล

แสงสีน้ำเงินเข้มที่เคยสว่างวาบในตัวเขา บัดนี้กลับอ่อนแรงลงเรื่อยๆ ราวกับกำลังจะดับสูญไปพร้อมกับดวงดาว

"พลังของข้า..." อัคราพึมพำด้วยความสิ้นหวัง

เขาเห็นร่างของบุตรแห่งความมืดค่อยๆ จมหายไปในมิติที่บิดเบี้ยว ทิ้งไว้เพียงรอยยิ้มอันชั่วร้าย และเสียงหัวเราะที่ก้องกังวานไปทั่ว

"ลาก่อน นักรบแห่งแสงดาว" เสียงของมันดังขึ้น ก่อนจะเงียบหายไป

อัคราพยายามจะยึดมั่น เขามองเห็นภาพของคนที่เขารัก ใบหน้าของเทพธิดาแห่งแสงดาว ใบหน้าของเพื่อนที่เคยร่วมต่อสู้ เคียงข้างกัน

"ข้าต้องรอดไปให้ได้" เขาพึมพำ "เพื่อปกป้องทุกคน"

แต่แรงดึงดูดนั้นรุนแรงเกินกว่าที่เขาจะต้านทานได้ ร่างกายของเขาค่อยๆ ถูกดูดเข้าไปในมิติที่บิดเบี้ยว ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือท้องฟ้าสีดำสนิทที่ไม่มีแม้แต่ดวงดาวสักดวง

"ดาวดับลับฟ้า..." อัคราพึมพำ ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดลง

เขาได้ยินเสียงคล้ายเสียงกระซิบแผ่วเบา ราวกับเสียงของจักรวาลที่กำลังจะแตกสลาย

"ถึงเวลาแล้ว... ดาวฤกษ์"

เมื่ออัคราลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาไม่ได้อยู่บนพื้นดินของนครทอแสงดาวอีกต่อไป สิ่งที่อยู่รอบตัวเขาคือความว่างเปล่าที่ไร้ขอบเขต สีดำสนิทที่ดูเหมือนจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง

"นี่มันที่ไหน?" เขาถามตัวเอง

เขาไม่สัมผัสได้ถึงพลังของดวงดาวอีกต่อไป ราวกับว่าเขาถูกตัดขาดจากแหล่งพลังงานทั้งหมด

"ไม่... นี่ไม่ใช่ความว่างเปล่า" อัคราสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ลอยวนอยู่รอบตัวเขา "นี่คือ... มิติของความฝัน?"

เขาลองยื่นมือออกไปสัมผัส แต่กลับพบว่าไม่มีสิ่งใดให้จับต้องได้

"หากข้าอยู่ที่นี่จริงๆ..." อัคราเริ่มตระหนักถึงความเป็นไปได้ที่น่าสะพรึงกลัว "ข้าจะออกไปได้อย่างไร?"

เขาพยายามรวบรวมพลัง แต่กลับพบว่าพลังของเขามีอยู่น้อยนิด ราวกับเขาเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง

"นี่ไม่ใช่เรื่องตลก" อัครากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือ

เขามองไปรอบๆ อย่างสิ้นหวัง ท่ามกลางความมืดมิด เขาเห็นเงาจางๆ คล้ายรูปร่างของบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหว

"ใครอยู่ตรงนั้น?" อัคราตะโกน

เงาเหล่านั้นค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้น พวกมันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่กลับไม่มีใบหน้า มีเพียงดวงตาที่เปล่งประกายสีแดงฉาน

"ยินดีต้อนรับสู่แดนสนธยา" เสียงหนึ่งดังขึ้น เสียงนั้นมาจากเงาทุกตัว "ที่นี่คือจุดพักระหว่างความเป็นกับความตาย"

"นี่มัน... สถานที่แบบไหนกัน?" อัคราถาม

"นี่คือสถานที่ที่พวกเจ้าที่มาจากมิติอื่นจะมาพักผ่อน" เงาหนึ่งตอบ "ก่อนจะถูกส่งกลับไปยังโลกของตนเอง... หรือไม่ก็... สู่ความว่างเปล่าตลอดกาล"

"ข้าไม่ต้องการอยู่ที่นี่!" อัคราตะโกน "ข้าต้องกลับไป!"

"กลับไป?" เงาเหล่านั้นหัวเราะเบาๆ "เจ้าคิดว่ามันง่ายอย่างนั้นรึ? เจ้าได้ถูกดูดเข้ามาในมิติที่บิดเบี้ยวแล้ว จงยอมรับชะตากรรมของเจ้าเถอะ"

อัคราสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่คุ้นเคย แต่คราวนี้มันกลับแตกต่างออกไป มันคือความรู้สึกของการถูกจองจำ การถูกกักขัง

"ไม่! ข้าคือดาวฤกษ์!" อัคราประกาศก้อง "ข้าจะไม่มีวันยอมแพ้!"

ทันใดนั้น แสงสีฟ้าอ่อนเย็นตาที่เคยหายไปจากตัวเขาก็เริ่มปรากฏขึ้นอีกครั้ง แม้จะริบหรี่ แต่ก็ยังคงอยู่

"พลังของข้า... ยังไม่หมดไป" อัครากล่าวด้วยความหวัง

เขาสัมผัสได้ถึงประกายแห่งดวงดาวที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในตัวเขา ราวกับว่ามันกำลังรอคอยช่วงเวลาที่เหมาะสมที่จะปรากฏตัว

"ข้าจะออกไปจากที่นี่ให้ได้" อัครากล่าวกับตัวเอง "ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม"

เขาหลับตาลง พยายามรวบรวมพลังที่เหลืออยู่ทั้งหมด โฟกัสไปที่ประกายแห่งดวงดาวที่กำลังสว่างวาบขึ้นภายในตัวเขา

"ข้าจะกลับไป!" อัคราประกาศก้อง "และข้าจะกลับไปพร้อมกับพลังที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม!"

แต่ในขณะที่เขากำลังจะปล่อยพลังทั้งหมดออกมา เขากลับสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามา ความรู้สึกที่เย็นยะเยือก ราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังเฝ้ามองเขาอยู่

"ใครกัน?" อัคราถาม

เงาที่ปรากฏขึ้นรอบตัวเขาค่อยๆ สลายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าสีดำสนิท

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?" อัคราสงสัย

ทันใดนั้น เขาก็สัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่แรงดึงดูดที่ดูดกลืน แต่เป็นแรงดึงดูดที่กำลังดึงเขาไปสู่บางสิ่งบางอย่าง

"ข้ากำลังจะไปไหน?" อัคราถาม

ภาพของโบราณสถานลึกลับที่เคยไปสำรวจปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเขา

"ปิรามิดแห่งดวงดาว..." อัคราพึมพำ

เขาคาดเดาว่าบางสิ่งบางอย่างกำลังดึงเขากลับไปยังสถานที่แห่งนั้น

"บางที... คำตอบอาจอยู่ที่นั่น" อัครากล่าว

เขาปล่อยให้แรงดึงดูดนั้นนำพาเขาไป ราวกับว่าเขาไม่มีทางเลือกอื่น

"ข้าจะรอเจ้าอยู่... ดาวฤกษ์" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่ง ทิ้งไว้เพียงปริศนาที่ยังคงค้างคาใจ

อัคราไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เขารู้เพียงสิ่งเดียวว่า เขาจะต้องกลับไป และเขาจะต้องค้นหาความจริงเกี่ยวกับพลังของดาวฤกษ์ให้ได้ ก่อนที่ทุกสิ่งจะสายเกินไป