ตอนที่ 24 — เพลงดาวสวดศพ

เสียงลมที่พัดผ่านซากอาคารปรักหักพังของนครทอแสงดาวดังราวกับเสียงกระซิบของวิญญาณผู้สูญเสีย อัครา ยืนนิ่งอยู่กลางจัตุรัสที่เคยเป็นหัวใจสำคัญของมหานครแห่งนี้ บัดนี้เหลือเพียงเศษซากของอดีตกาลที่เคยรุ่งเรือง แสงดาวที่เคยสาดส่องเจิดจรัส บัดนี้หรี่ลงจนแทบมองไม่เห็น ดุจดั่งวิญญาณของนครกำลังจะดับสูญ

ความเงียบที่เข้าปกคลุมนั้น มิใช่ความสงบ ‌หากแต่เป็นเสียงคร่ำครวญของความพินาศที่ถูกกดทับไว้ อัคราสัมผัสได้ถึงความโศกเศร้าที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณู อากาศเย็นยะเยือกจนถึงกระดูก สัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่มิใช่มาจากอุณหภูมิภายนอก แต่มาจากความว่างเปล่าภายในใจของนครแห่งนี้

“นี่คือผลลัพธ์ของความหยิ่งทะนง…ของความเชื่อมั่นที่มากเกินไป” เสียงทุ้มต่ำของอัคราดังขึ้นในความเงียบ ชวนให้นึกถึงเสียงก้องสะท้อนในถ้ำโบราณ เขากวาดสายตามองไปรอบ ​ๆ จัตุรัสที่เคยมีรูปปั้นเทพดาราตั้งตระหง่าน บัดนี้เหลือเพียงฐานที่แตกหัก เศษหินที่กระจัดกระจาย เสมือนประจักษ์พยานของการล่มสลาย

“พวกเขาเชื่อว่าพลังของตนจะไม่มีวันหมดสิ้น เชื่อว่าแสงดาวจะนำพาความรุ่งโรจน์ตลอดไป แต่สุดท้าย…แสงนั้นก็ถูกกลืนกิน” อัคราหลับตาลง ‍สูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมพลังที่ยังคงเหลืออยู่ภายในกาย เขารู้ดีว่าการปะทะกับ "เงาบรรพกาล" นั้นได้พรากอะไรไปจากที่นี่มากเพียงใด มิใช่เพียงแค่ชีวิตของผู้คน แต่รวมถึงจิตวิญญาณแห่งนครแห่งนี้ด้วย

ทันใดนั้นเอง ร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากเงามืดของซากอาคาร ‌เธอยังคงสวมชุดที่ครั้งหนึ่งเคยงดงาม บัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยขาดและคราบเลือด ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาที่เคยเปล่งประกาย บัดนี้กลับฉายแววแห่งความสิ้นหวัง “ท่าน…ท่านคือผู้ที่ถูกเลือกอย่างนั้นหรือ?” เสียงของเธอสั่นเครือ

อัคราลืมตาขึ้น มองตรงไปยังหญิงสาวผู้นั้น ‍เขาจำเธอได้ เธอคือหนึ่งในผู้พิทักษ์ดาราที่รอดชีวิตจากการโจมตีครั้งล่าสุด “ข้าคืออัครา” เขาตอบสั้น ๆ ไม่ได้ปฏิเสธหรือยืนยันในสิ่งที่เธอถาม

“นครทอแสงดาว…มันได้ดับสูญไปแล้ว” หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะเป็นกระซิบ “พลังที่หล่อเลี้ยงที่นี่…มันถูกดูดกลืนไปจนหมดสิ้น” ​เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้น มองไปยังซากปรักหักพังด้วยแววตาว่างเปล่า

“ข้าสัมผัสได้” อัคราตอบ “พลังที่นี่…มันกำลังหลั่งไหลกลับสู่แหล่งกำเนิด…แต่ก็ถูกฉุดรั้งไว้โดยพลังแห่งความมืด”

“พวกมัน…พวกมันจะใช้พลังนั้นทำลายมิติอื่น ๆ อีกเท่าไหร่?” หญิงสาวถามด้วยความหวังที่ริบหรี่ “ท่าน…ท่านจะหยุดพวกมันได้หรือไม่?”

อัคราเดินเข้าไปหาเธอ ​วางมือบนไหล่ของเธอ สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมา “ตราบใดที่ข้ายังหายใจ ตราบใดที่พลังของดาวฤกษ์ยังคงอยู่…ข้าจะต่อสู้”

“แต่…แต่มันได้ทิ้งรอยแผลลึกไว้ในใจของข้า…ในใจของพวกเราทุกคน” หญิงสาวกล่าว พลางยกมือขึ้นกุมอก “ความทรงจำ…ความเจ็บปวด…มันกำลังกลืนกินพวกเรา”

“ความทรงจำและความเจ็บปวด…มันก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต” อัครากล่าว ​“แต่เราจะปล่อยให้มันครอบงำเราตลอดไปไม่ได้ เราต้องเรียนรู้จากมัน…และก้าวต่อไป”

ทันใดนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาก็เริ่มสั่นสะเทือน รอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางจัตุรัส ค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้นราวกับปากปล่องภูเขาไฟ แสงดาวที่ริบหรี่อยู่แล้ว บัดนี้ยิ่งริบหรี่ลงไปอีก ราวกับกำลังถูกดูดกลืนเข้าไปในรอยแยกนั้น

“นั่นมัน…อะไรกัน?” หญิงสาวตกใจ ตาเบิกกว้าง

“พลังที่ถูกฉุดรั้ง…มันกำลังพยายามหลุดพ้น” อัครากล่าว ดวงตาของเขาสาดประกายสีฟ้าอ่อนที่เจิดจ้าขึ้นมา “ข้าต้องไป…ข้าต้องเข้าไปในนั้น”

“ไม่นะ!” หญิงสาวพยายามจะคว้าแขนของเขา “มันอันตรายเกินไป! ท่านจะถูกกลืนกินไปเหมือนกับนครแห่งนี้!”

“หากข้าไม่เข้าไป…นครแห่งนี้ก็จะถูกลืมเลือนไปตลอดกาล” อัครากล่าว “และพลังที่ถูกปลุกขึ้นมานี้…จะนำพาความพินาศไปสู่ทุกมิติ”

เขากระชับมือที่กำแน่นขึ้น สัมผัสได้ถึงพลังดาราที่ไหลเวียนอยู่ในกาย พลังที่ครั้งหนึ่งเคยหล่อเลี้ยงนครทอแสงดาวแห่งนี้ บัดนี้กำลังรอคอยให้เขาปลดปล่อยมันออกมา

“ข้าคือดาวฤกษ์” อัครากล่าวด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยพลัง “และข้าจะนำพาแสงสว่างกลับคืนมา”

ว่าแล้ว เขาก็ไม่รอช้า พุ่งตัวเข้าไปในรอยแยกสีดำสนิทนั้น ร่างของเขาสลายหายไปในความมืดมิด ทิ้งไว้เพียงเสียงร้องด้วยความตกใจของหญิงสาว และความเงียบที่กลับมาปกคลุมอีกครั้ง แต่คราวนี้…เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความลุ้นระทึก

ภายในรอยแยกนั้น อัคราพบว่าตัวเองกำลังล่องลอยอยู่ในห้วงอวกาศที่บิดเบี้ยว แสงดาวรอบตัวเขาหมุนวนราวกับพายุจักรราศี ดาวเคราะห์ต่าง ๆ ลอยเคว้งคว้างอยู่เบื้องหน้าและเบื้องหลัง เขาเห็นภาพของนครทอแสงดาวในอดีตกาล ภาพของแสงดาวที่สาดส่องเจิดจ้า ภาพของเหล่าผู้คนที่มีความสุข ภาพเหล่านั้นฉายซ้ำไปซ้ำมา ราวกับภาพยนตร์ย้อนอดีต

แต่แล้ว ภาพเหล่านั้นก็เริ่มเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยภาพของความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามา เงาขนาดมหึมาที่บิดเบี้ยวราวกับอสุรกายกำลังกลืนกินแสงดาวทีละดวง ทีละดวง อัคราสัมผัสได้ถึงพลังที่มหาศาล ความเกรี้ยวกราดที่ไม่อาจหยั่งถึง

“เจ้า…มนุษย์…” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นในห้วงอวกาศนั้น ราวกับเสียงของเทพเจ้าโบราณที่กำลังพิโรธ “เจ้ากล้าดียังไง…ถึงได้เข้ามาในดินแดนแห่งความมืดของข้า!”

อัคราไม่ได้ตอบคำถาม แต่เขารู้ดีว่านี่คือ "เงาบรรพกาล" ศัตรูที่เขาต้องเผชิญหน้า เขาเพ่งสมาธิไปที่พลังของตนเอง พลังดาราที่ไหลเวียนอยู่ในกาย บัดนี้กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอย่างเต็มที่

“ข้าคือดาวฤกษ์” อัครากล่าวด้วยเสียงที่หนักแน่นและมั่นคง “และข้ามาทวงคืนสิ่งที่เจ้าพรากไป!”

ทันใดนั้นเอง แสงสีฟ้าอ่อนจากตัวของอัคราก็สว่างวาบขึ้นมา ดันความมืดมิดรอบตัวออกไป ขอบเขตของแสงสว่างที่เปล่งประกายออกมานั้นกำลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ เผยให้เห็นถึงรูปร่างของเขาที่กำลังแปรเปลี่ยนไป

แขนของเขาเริ่มเปล่งแสงราวกับกลุ่มดาว หางตาของเขามองเห็นระยางค์แห่งแสงที่กำลังทอประกาย บ่งบอกถึงพลังที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในกาย เขาไม่ใช่แค่อัคราอีกต่อไป แต่เขากำลังจะกลายเป็น "ดาวฤกษ์" ที่แท้จริง

“เจ้า…เจ้ามีพลังของดวงดาว!” เสียงของเงาบรรพกาลเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “แต่…เจ้ายังอ่อนแอเกินไป!”

เงาบรรพกาลเริ่มเคลื่อนไหว แขนขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยความมืดมิดพุ่งเข้าโจมตีอัครา อัคราตอบโต้ด้วยการยกมือขึ้น แสงดาวจากฝ่ามือของเขากลายเป็นลำแสงสีฟ้าเจิดจ้า พุ่งเข้าปะทะกับเงาบรรพกาล

การปะทะกันของพลังทั้งสองฝ่ายก่อให้เกิดคลื่นพลังที่รุนแรง บิดเบือนห้วงอวกาศรอบตัวพวกเขา ดวงดาวที่อยู่ใกล้เคียงเริ่มสั่นไหว ราวกับจะแตกสลาย

อัคราสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นผ่านร่างกาย เขาไม่เคยรู้สึกถึงพลังที่มหาศาลถึงเพียงนี้มาก่อน พลังของเงาบรรพกาลนั้นเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้

แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ เขารวบรวมพลังทั้งหมดที่มี พลังแห่งดวงดาวที่ไหลเวียนอยู่ในตัว เขาหลับตาลง นึกถึงใบหน้าของคนที่เขารัก นึกถึงนครทอแสงดาวที่กำลังรอคอยความหวัง

“ข้า…จะปกป้องทุกสิ่ง!” อัคราตะโกน เสียงของเขาดังกึกก้องไปทั่วห้วงอวกาศ

ร่างของเขาเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นมาอีกครั้ง แสงดาวจากตัวเขาขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ กลืนกินเงาบรรพกาลที่อยู่ตรงหน้า

นี่คือการต่อสู้ครั้งสำคัญ การต่อสู้ที่จะตัดสินชะตากรรมของทุกมิติ อัครา หรือ ดาวฤกษ์ จะสามารถเอาชนะความมืดมิดที่คุกคามนี้ได้หรือไม่? และเมื่อเขากลับออกมาจากห้วงอวกาศแห่งนี้…นครทอแสงดาวจะยังคงอยู่หรือไม่? หรือจะกลายเป็นเพียงตำนานที่เลือนหายไปตามกาลเวลา?