ตอนที่ 29 — แสงสุดท้ายแห่งดาวประกาย

ลมเย็นยะเยือกยังคงพัดโกรกผ่านซากปรักหักพังของนครทอแสงดาว กลิ่นอายของความตายและความสิ้นหวังยังคงคุกรุ่น แต่บัดนี้กลับมีประกายแห่งความหวังริบหรี่ฉายผ่านเข้ามา อัครา ยืนนิ่งอยู่กลางจัตุรัสที่เคยเป็นศูนย์กลางของมหานครแห่งนี้ ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ภาพความอลังการอันน่าเกรงขามของสิ่งก่อสร้างโบราณที่หลงเหลืออยู่ เป็นเหมือนประจักษ์พยานถึงยุคสมัยอันรุ่งเรืองที่สาบสูญไป ‌เสียงกระซิบแผ่วเบาของลมที่พัดผ่านช่องว่างของผนังที่พังทลาย ราวกับจะเล่าขานเรื่องราวของอดีตกาลที่ถูกลืมเลือน

"เจ้าแน่ใจหรือ ดาวฤกษ์?" เสียงของอัคราดังขึ้น แฝงไปด้วยความกังวลเล็กน้อย เขาหันไปมองร่างโปร่งแสงของดาวฤกษ์ที่ลอยเด่นอยู่ข้างกาย พลังงานสีฟ้าอ่อนที่เปล่งประกายรอบตัวดาวฤกษ์ ยิ่งทำให้เขารู้สึกถึงความแตกต่างระหว่างความเป็นจริงกับโลกแห่งอดีตที่กำลังจะเปิดเผย

ดาวฤกษ์พยักหน้า ​ดวงตาที่เคยสว่างไสวด้วยพลังแห่งดวงดาว บัดนี้กลับฉายแววแห่งความเศร้าสร้อย "ข้าแน่ใจ อัครา นครแห่งนี้คือจุดกำเนิดของพวกเรา คือที่ที่พลังแห่งดวงดาวถูกรวบรวมและปลดปล่อยออกมา แต่ก็เป็นที่ที่ความมืดมิดเข้าครอบงำ"

"ความมืดมิดที่ว่าคือสิ่งใด?" อัคราถามอีกครั้ง ‍การเดินทางมาถึงที่นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย เขาต้องฝ่าฟันอุปสรรคมากมาย เผชิญหน้ากับเหล่าอสูรกายที่ถูกปลุกขึ้นมาจากความลวง และใช้พลังที่เขาเพิ่งจะค้นพบอย่างเต็มกำลัง

"คือความโลภ... ความทะเยอทะยานที่ไร้ขอบเขตของผู้คนในยุคก่อน" ดาวฤกษ์กล่าว น้ำเสียงของเขาหนักอึ้ง "พวกเขาต้องการควบคุมพลังแห่งดวงดาวทั้งหมด ‌ต้องการเป็นผู้กำหนดชะตากรรมของจักรวาล แต่สุดท้าย พลังที่พวกเขาครอบครองกลับกลืนกินพวกเขาเอง"

ขณะที่ดาวฤกษ์พูด ร่างของเขาก็เริ่มสั่นไหว พลังงานสีฟ้าที่เคยสว่างสดใส บัดนี้กลับมีริ้วสีดำทะมึนปรากฏขึ้น "สิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่... คือบทเรียนอันโหดร้าย... ‍สำหรับทุกสรรพสิ่ง"

ทันใดนั้น พื้นดินใต้เท้าของอัคราก็เริ่มสั่นสะเทือน ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายไปทั่ว บรรยากาศรอบตัวพลันหนักอึ้งขึ้น รัศมีสีดำทะมึนเริ่มแผ่กระจายออกมาจากใจกลางจัตุรัส กลิ่นอายของความชั่วร้ายที่รุนแรงกว่าที่เคยสัมผัสมา ปะทะเข้ากับประสาทสัมผัสของอัคราอย่างรุนแรง

"นั่นคือ... พลังแห่งความมืดมิดที่แท้จริง!" ​ดาวฤกษ์ตะโกน พยายามทรงตัวอยู่ท่ามกลางแรงสั่นสะเทือน

"มันกำลังจะออกมา" อัครากล่าว ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นเงาดำทะมึนขนาดมหึมาค่อยๆ ก่อตัวขึ้นกลางอากาศ รูปร่างของมันบิดเบี้ยว ไม่แน่นอน ราวกับถูกสร้างขึ้นจากความเกลียดชังและความสิ้นหวังที่ถูกอัดแน่นมานับพันปี

"ข้าต้องหยุดมัน!" ​อัคราตัดสินใจ เขาประสานมือเข้าหากัน พลังงานสีทองอร่ามเริ่มไหลเวียนไปทั่วร่าง แสงสว่างอันบริสุทธิ์ของดวงดาวที่เขาครอบครอง กำลังต่อต้านพลังแห่งความมืดมิดที่กำลังแผ่ขยาย

"ไม่! อัครา! เจ้ายังเตรียมพร้อมไม่เพียงพอ!" ดาวฤกษ์ร้องเตือน ​พยายามจะดึงรั้งเขาไว้

แต่ไม่ทันเสียแล้ว! เงาดำมหึมานั้นก็แผ่กระจายออกมาอย่างรวดเร็ว กลืนกินแสงดาวที่เคยส่องสว่างของนครแห่งนี้ไปจนหมดสิ้น อัครา รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่ถาโถมเข้ามา ราวกับว่าทั้งจักรวาลกำลังบดขยี้เขา

"พลังแห่งดวงดาว... จงสถิตอยู่กับข้า!" อัคราตะโกนสุดเสียง พลังงานสีทองที่ไหลเวียนในกายเขาพลันรุนแรงขึ้น แสงสว่างที่เปล่งประกายออกมา มิใช่เพียงแค่แสง แต่เป็นพลังที่สามารถชำระล้างทุกสิ่งให้บริสุทธิ์

เงาดำมหึมานั้นเริ่มชะงักงัน มันไม่สามารถกลืนกินแสงสว่างอันเจิดจ้าของอัคราได้ทั้งหมด เศษเสี้ยวแห่งความมืดมิดที่พยายามจะโจมตีเขา กลับถูกแสงดาวเผาไหม้จนสลายไป

"เป็นไปไม่ได้!" เสียงแหบพร่าอันน่าสะพรึงกลัวดังขึ้นมาจากใจกลางเงาดำ "พลังแห่งดวงดาว... ไม่ควรมีอำนาจมากขนาดนี้!"

"นี่คือพลังของดาวฤกษ์... พลังที่แท้จริง!" อัครากล่าวอย่างมั่นคง เขาไม่ยอมแพ้ แม้จะรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่คืบคลานเข้ามา

"พลังแห่งดวงดาว... ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ธรรมดาจะครอบครองได้!" เสียงนั้นกรีดร้องด้วยความโกรธแค้น "เจ้า... คือผู้ทรยศ!"

"ข้าไม่ได้ทรยศ... ข้าเพียงแค่... ใช้พลังที่ถูกมอบหมายให้ข้า" อัคราตอบกลับ เขาค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้า แสงดาวที่เปล่งประกายจากร่างของเขา ยิ่งทำให้เงาดำมหึมานั้นหดตัวเล็กลง

"เจ้าคิดว่าเจ้าจะชนะข้าได้งั้นหรือ! ข้าคือความสิ้นหวัง! ข้าคือความมืดมิดที่ดำรงอยู่เหนือกาลเวลา!" เสียงนั้นคำราม

"และความสิ้นหวัง... ก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งของความสมดุล" อัครากล่าว เขายกมือขึ้น ชี้ไปที่ใจกลางของเงาดำ "แสงสุดท้ายของดาวประกาย... จะนำพาพวกเจ้าสู่การหลับใหลอันนิรันดร์!"

ทันใดนั้น อัคราก็ระเบิดพลังงานสีทองออกมาอย่างเต็มกำลัง แสงสว่างอันเจิดจ้าแผ่กระจายออกไปทั่วทั้งจัตุรัส ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้า แสงดาวนั้นรุนแรงมากเสียจนแม้แต่ดาวฤกษ์เองก็ต้องหรี่ตาลง

เงาดำมหึมานั้นกรีดร้องอย่างเจ็บปวด มันพยายามจะต่อต้าน แต่ก็ไม่สามารถทานทนต่อพลังแห่งดวงดาวที่บริสุทธิ์ได้ แสงดาวค่อยๆ กลืนกินมันทีละน้อย ทีละน้อย... จนกระทั่งร่างอันดำมืดนั้นสลายไปในที่สุด เหลือเพียงแต่ความว่างเปล่า

เมื่อพลังแห่งความมืดมิดสลายไป บรรยากาศรอบตัวก็กลับสู่สภาวะปกติ ลมเย็นยะเยือกยังคงพัดผ่านไป แต่บัดนี้มันไม่สามารถนำพาความรู้สึกของความสิ้นหวังมาด้วยได้อีกต่อไป

อัคราทรุดลงไปนั่งกับพื้น เขาเหนื่อยล้าอย่างแสนสาหัส พลังทั้งหมดถูกใช้ไปกับการต่อสู้ครั้งนี้ ร่างกายของเขาสั่นเทาเล็กน้อย

"เจ้าทำได้... อัครา" ดาวฤกษ์กล่าว เสียงของเขายังคงแผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยความภาคภูมิใจ

"มัน... จบลงแล้วหรือ?" อัคราถามอย่างอ่อนแรง

"ยัง... อัครา" ดาวฤกษ์ตอบ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น "นี่เป็นเพียงการต่อสู้ครั้งแรก... หรืออาจจะเป็นครั้งสุดท้ายของพลังแห่งความมืดมิดในที่แห่งนี้ แต่... ยังมีสิ่งอื่นที่รอเราอยู่"

ดาวฤกษ์ลอยเข้าไปใกล้ร่างของอัครา "นครแห่งนี้... คือจุดเริ่มต้น และจุดจบ... ของหลายสิ่งหลายอย่าง แต่พลังที่เจ้าปลดปล่อยออกมา... ได้ปลุกสิ่งที่มีอำนาจยิ่งกว่า... ให้ตื่นขึ้น"

อัคราเงยหน้ามองดาวฤกษ์ด้วยความสงสัย "พลังที่ยิ่งกว่า... คืออะไร?"

"คือ... พลังแห่งการสร้างสรรค์... และการทำลายล้าง... ในระดับจักรวาล" ดาวฤกษ์กล่าว ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ซากปรักหักพังของนครทอแสงดาว "สิ่งที่เจ้าทำ... ได้ส่งสัญญาณ... ไปยังมิติอื่น... มิติที่... พลังแห่งดวงดาว... ไม่ได้เป็นเพียงแค่พลัง... แต่เป็น... ตัวตน"

ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือซากปรักหักพังก็เริ่มแปรปรวน แสงดาวที่เคยสว่างไสว กลับส่องแสงออกมาเป็นวงกว้าง เกิดเป็นช่องว่างสีรุ้งที่ค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ มันคือประตูมิติ... ที่กำลังเปิดออก

"นั่นคือ... มิติแห่งแก่นดาว" ดาวฤกษ์กระซิบ

อัคราสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดอันรุนแรงจากช่องว่างสีรุ้งนั้น มันไม่ใช่แรงดึงดูดทางกายภาพ แต่เป็นแรงดึงดูดที่ดึงดูดจิตวิญญาณของเขา

"เราต้องเข้าไป" ดาวฤกษ์กล่าว "ที่นั่น... คือที่ที่เราจะได้เผชิญหน้ากับ... ศัตรูที่แท้จริง... และค้นหา... ความจริงทั้งหมด"

อัคราลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก แม้จะเหนื่อยล้าเพียงใด แต่เขาก็รู้สึกถึงพลังที่ลุกโชนขึ้นในตัวอีกครั้ง เขามองไปยังประตูมิติสีรุ้งเบื้องหน้าด้วยความมุ่งมั่น

"ข้าพร้อมแล้ว" อัครากล่าว "พาข้าไป... ดาวฤกษ์"

ร่างของดาวฤกษ์ส่องแสงสว่างเจิดจ้าขึ้นอีกครั้ง เขาประสานมือเข้ากับอัครา และทั้งสองก็ค่อยๆ ลอยเข้าไปในประตูมิติสีรุ้งนั้น ทิ้งไว้เพียงซากปรักหักพังอันเงียบสงัดของนครทอแสงดาว

เมื่อเข้าไปในมิติแห่งแก่นดาว ภาพเบื้องหน้าของอัคราก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาพบว่าตัวเองยืนอยู่ท่ามกลางดวงดาวนับล้านที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ในความว่างเปล่าอันกว้างใหญ่เบื้องหน้าของเขา คือภูเขาที่สร้างขึ้นจากผลึกแห่งแสงดาวอันบริสุทธิ์ ทอประกายระยิบระยับ ราวกับจะเชื้อเชิญให้เข้าไปค้นหา

"ที่นี่... คือมิติแห่งแก่นดาว" ดาวฤกษ์กล่าว ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความประหลาดใจ "ข้า... ไม่เคยคิดว่าข้าจะได้กลับมาที่นี่อีก"

"แล้ว... ศัตรูที่แท้จริง... อยู่ที่ไหน?" อัคราถาม เขากวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวง

"อยู่ที่นั่น..." ดาวฤกษ์ชี้ไปยังใจกลางของภูเขาผลึกแห่งแสงดาว ร่างสูงใหญ่สีดำทะมึนกำลังปรากฏขึ้น แสงสว่างจากดวงดาวรอบตัวมันกลับถูกบดบังจนมืดมิด

"นั่นคือ... ผู้เฝ้ามองแห่งความว่างเปล่า... ตัวตนที่ถูกสร้างขึ้นจาก... การสูญสลายของดวงดาว" ดาวฤกษ์กล่าว น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความหวาดกลัว "มัน... คือผู้ที่ต้องการ... กลืนกินทุกสิ่ง... ให้กลับสู่ความว่างเปล่า"

อัคราสัมผัสได้ถึงพลังที่กดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างสีดำทะมึนนั้น มันไม่ใช่พลังแห่งความมืดมิดที่เคยเจอ แต่มันคือพลังแห่งการสูญสิ้น... พลังที่จะลบล้างทุกสิ่งให้หายไปจากจักรวาล

"ข้า... จะปกป้อง... ทุกสิ่ง" อัครากล่าว ดวงตาของเขาสะท้อนประกายของดวงดาวอันไม่ย่อท้อ "ไม่ว่าศัตรูจะเป็นใคร... หรือแข็งแกร่งเพียงใด..."

แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น ร่างสีดำทะมึนนั้นก็พลันเคลื่อนไหว มันไม่ได้โจมตีด้วยพลัง แต่กลับยื่นมือออกมา... ชี้ไปยังอัครา

"เจ้า... คือตัวแปร... ที่ข้าคาดไม่ถึง..." เสียงทุ้มต่ำดังก้องไปทั่วทั้งมิติ "แต่... เจ้าจะถูกลบล้าง... เหมือนกับ... ดวงดาว... ที่สูญสลาย... ทั้งมวล..."

ทันใดนั้น อัคราก็รู้สึกว่าร่างกายของเขากำลังถูกฉีกกระชากออกเป็นเสี่ยงๆ พลังแห่งการสูญสิ้นนั้นรุนแรงเกินกว่าที่เขาจะทานทนได้ แสงดาวในตัวเขาเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง

"ไม่!" ดาวฤกษ์ตะโกน พยายามจะเข้าไปช่วยเหลือ แต่ก็ถูกพลังของ "ผู้เฝ้ามองแห่งความว่างเปล่า" ผลักกระเด็นออกไป

อัคราเห็นภาพสุดท้ายก่อนที่ทุกสิ่งจะมืดดับลง... คือภาพของดวงดาวที่ค่อยๆ ดับแสงลง... แล้วถูกกลืนกินหายไปในความว่างเปล่า...

การเดินทางของจอมทัพดารา... กำลังจะสิ้นสุดลง... หรือกำลังจะเริ่มต้นใหม่... ในโลกที่ไร้ซึ่งแสงดาว?