เถ้าถ่านละเอียดที่เคยเป็นเพียงม่านหมอกในวันวาน บัดนี้กลับลอยฟุ้งหนักขึ้นจนแทบจะจับต้องได้ ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังถูกคลุมทับด้วยผ้าคลุมสีเทาที่ไร้ซึ่งชีวิตชีวา ณัฐพลก้าวเดินอย่างเชื่องช้าในเมืองร้างแห่งนี้ ความเงียบที่เคยเป็นเพียงอากาศรอบกาย กลับถูกแทนที่ด้วยเสียงกระซิบที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ จนน่าขนลุก มันไม่ใช่เสียงลม ไม่ใช่เสียงจากสิ่งมีชีวิตที่เขาเคยรู้จัก และไม่ใช่เสียงสะท้อนจากกำแพงตึกที่ผุพัง
เสียงนั้น… มันเหมือนมาจากทุกทิศทุกทาง และเหมือนมาจากภายในตัวเขาเอง มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความสิ้นหวัง และคำถามที่ไม่มีวันหาคำตอบ “ทำไม… ทำไมถึงเป็นแบบนี้…”
“ใคร… ใครอยู่ตรงนั้น!” ณัฐพลตะโกนสุดเสียง เสียงของเขาแหบพร่า ท่ามกลางความเวิ้งว้างของถนนที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง เขาหยิบมีดพกที่พกติดตัวไว้แน่น เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมไปทั่วแผ่นหลัง
ทันใดนั้น เสียงกระซิบก็หยุดลงอย่างฉับพลัน ความเงียบที่กลับมานั้นกลับน่ากลัวกว่าเดิม มันเหมือนกับว่าทุกสิ่งกำลังกลั้นหายใจ รอคอยบางอย่าง
“อย่า… อย่าทำแบบนี้เลยนะ…” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเบาหวิว ราวกับเสียงของเด็กน้อยที่กำลังหวาดกลัว
ณัฐพลกะพริบตาถี่ พยายามเพ่งมองเข้าไปในกลุ่มเถ้าถ่านที่หนาทึบ เขาเห็นเงาตะคุ่ม ๆ บางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่เบื้องหน้า รูปร่างของมันไม่ชัดเจน บิดเบี้ยวไปมา ราวกับถูกปั้นแต่งขึ้นจากเถ้าถ่านเหล่านั้น
“คุณ… คุณเป็นใคร?” เขาถาม เสียงสั่นเครือ
เงาร่างนั้นค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้ขึ้น มันไม่ได้เดิน มันเหมือนกำลังลอยเลื่อนมาตามพื้น “ฉัน… ฉันจำไม่ได้…” เสียงแหบแห้งตอบกลับมา
“จำไม่ได้? จำอะไรไม่ได้?” ณัฐพลก้าวถอยหลังไปอีกก้าว เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าคืออะไร มันเป็นสิ่งมีชีวิตจริง ๆ หรือเป็นเพียงภาพลวงตาที่เกิดจากความเหนื่อยล้าและจิตใจที่อ่อนแอของเขา
“ความทรงจำ… ทั้งหมด… มันหายไปหมดแล้ว… เหลือแต่ความเจ็บปวด…” เงาร่างนั้นเริ่มเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้น ณัฐพลเริ่มเห็นเค้าลางของใบหน้า ดวงตาที่โบ๋โบ๋ปราศจากแวว จมูกที่แบนราบ และปากที่อ้ากว้างอย่างโหยหวน
“คุณ… คุณเคยอยู่ที่นี่มาก่อนเหรอ?” ณัฐพลถามอย่างระมัดระวัง
“เคย… ที่นี่… เคยเป็นบ้านของฉัน…” เสียงกระซิบนั้นเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย “แต่ตอนนี้… มันกลายเป็น… สุสาน…”
ณัฐพลรู้สึกเหมือนมีน้ำแข็งไหลผ่านเส้นเลือด เขานึกถึงภาพที่เขาเคยเห็นในหลุมหลบภัย ภาพถ่ายเก่า ๆ ที่แสดงให้เห็นผู้คนมากมายที่เคยอาศัยอยู่ในเมืองนี้ ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลง
“คุณ… เป็นหนึ่งในผู้ที่รอดชีวิตจากการโจมตีครั้งนั้นหรือเปล่า?” เขาถาม
เงาร่างนั้นส่ายไปมาอย่างช้า ๆ “รอด… แต่ก็ไม่รอด… ร่างกายยังอยู่… แต่จิตวิญญาณ… มันถูกพรากไป…”
คำพูดนั้นยิ่งทำให้ ณัฐพลรู้สึกหวาดกลัวมากขึ้น เขารู้สึกถึงกระแสพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากเงาร่างนั้น มันเป็นพลังงานที่เต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน และมันกำลังดึงดูดเขาเข้าไป
“ผม… ผมต้องไปแล้ว…” ณัฐพลกล่าว พยายามรักษาสมดุลของตัวเอง เขาหันหลังกลับ เตรียมพร้อมที่จะวิ่งหนี
“อย่าไป… อย่าทิ้งฉันไป…” เสียงกระซิบนั้นกลับดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันเต็มไปด้วยความอ้อนวอน “ช่วยฉันด้วย… ช่วยให้ฉันจำได้…”
ณัฐพลชะงัก เขาหันกลับไปมองเงาร่างนั้นอีกครั้ง แม้จะกลัว แต่เขาก็รู้สึกสงสารบางอย่างในความโหยหวนนั้น เขาจำได้ว่าตัวเองเคยมีความคิดแบบนี้มาก่อน ความคิดที่จะช่วยเหลือผู้คนที่ยังหลงเหลืออยู่ แม้ว่าพวกเขาจะกลายเป็นอะไรไปแล้วก็ตาม
“ผม… ผมจะพยายาม…” ณัฐพลกล่าว “แต่ผม… ผมก็กำลังหาทางเอาชีวิตรอดเหมือนกัน…”
“ทางรอด… คือที่ไหน?” เงาร่างนั้นถาม ดวงตาที่โบ๋โบ๋เหมือนจะส่องประกายขึ้นมาเล็กน้อย
“ผม… ผมไม่รู้แน่ชัด…” ณัฐพลสารภาพ “แต่ผมเชื่อว่า… ยังมีที่ที่ปลอดภัยอยู่…”
“ที่ปลอดภัย… เป็นอย่างไร?”
“ผม… ผมเคยเห็น… ในรูปถ่าย… มันคือ… หลุมหลบภัย…”
เมื่อได้ยินคำว่า “หลุมหลบภัย” เงาร่างนั้นก็แข็งทื่อไปชั่วขณะ ก่อนจะเริ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรง “หลุม… หลุมหลบภัย… ที่นั่น… มีแสง… มีชีวิต…”
“ใช่ครับ… ผมเคยเห็น… มีผู้คน… มีอาหาร…” ณัฐพลพยายามอธิบาย แต่เขาก็รู้สึกว่าคำพูดของเขาช่างไร้พลัง เมื่อเทียบกับความสิ้นหวังที่แผ่ออกมาจากเงาร่างนั้น
“ฉัน… ฉันอยากไป… ที่นั่น…” เสียงกระซิบนั้นแผ่วเบาลงอีกครั้ง ราวกับว่าการพูดถึงสถานที่นั้นได้ใช้พลังงานทั้งหมดของมันไป
“แต่… ผมไม่แน่ใจว่า… ที่นั่น… ยังอยู่หรือเปล่า…” ณัฐพลบอกตามตรง
“ถ้า… ถ้าคุณ… พบ… โปรด… พาฉันไปด้วย…”
ณัฐพลลังเล เขาไม่แน่ใจว่าควรจะทำอย่างไรดี การช่วยเหลือสิ่งมีชีวิตที่กลายพันธุ์ไปแล้วแบบนี้ มันอาจจะเป็นอันตรายต่อตัวเขาเอง
“ผม… ผมจะลองดู…” เขาตอบอย่างไม่เต็มใจนัก “แต่ตอนนี้… ผมต้องไปหาเสบียงก่อน…”
เขาหันหลังกลับอีกครั้ง และคราวนี้ก็ก้าวเดินออกไปอย่างรวดเร็ว เขาไม่กล้าหันกลับไปมองอีกเลย เขาได้ยินเพียงเสียงกระซิบที่ค่อย ๆ จางหายไปตามแรงลมที่พัดพาเอาเถ้าถ่านไป
ณัฐพลเดินลึกเข้าไปในตรอกเล็ก ๆ ที่แคบและมืดมิด เขาหยุดพักเหนื่อยหอบอยู่หลังกองขยะที่เน่าเปื่อย เขาพยายามสูดอากาศให้เต็มปอด แต่กลิ่นเหม็นสาบและกลิ่นคาวของเถ้าถ่านก็ยังคงติดจมูก
“อะไรกันวะนั่น…” เขาพึมพำกับตัวเอง “หรือว่าฉันจะบ้าไปแล้วจริงๆ?”
เขาสำรวจกระเป๋าเป้ที่สะพายอยู่ มีเพียงขวดน้ำที่เหลืออยู่ครึ่งเดียว และอาหารกระป๋องอีกสองสามกระป๋อง เขาต้องหาแหล่งน้ำและอาหารให้ได้โดยเร็วที่สุด
สายตาของเขาเหลือบไปเห็นบางอย่างที่โผล่พ้นขึ้นมาจากกองขยะ มันเป็นชิ้นส่วนของหนังสือปกแข็ง สีซีดจาง แต่ก็ยังพออ่านออก
เขาหยิบมันขึ้นมา ปัดฝุ่นเถ้าถ่านออกอย่างเบามือ ตัวอักษรที่ปรากฏบนหน้าปกทำให้หัวใจของเขากระตุกวูบ “บันทึก… แห่งการเดินทาง…”
เขารู้สึกถึงความหวังเล็ก ๆ ที่ผุดขึ้นมาในใจ เขาเปิดหนังสือออกอย่างระมัดระวัง หน้ากระดาษเปื่อยยุ่ย แต่เนื้อหาภายในกลับยังคงชัดเจน
“วันที่ 14 เดือน 3… สภาพอากาศเลวร้าย… เถ้าถ่านหนาทึบ… การมองเห็นลดลงอย่างมาก… เรากำลังเดินทางไปยัง… จุดนัดพบ… ที่เคยตกลงกันไว้… ที่ใต้ดิน…”
ณัฐพลอ่านต่อไป ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ บันทึกนี้เหมือนกับเขากำลังเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนที่เมืองนี้จะถูกทิ้งร้างไปเสียอีก
“วันที่ 15 เดือน 3… เราพบสัญญาณ… ที่บ่งชี้ว่า… มีผู้รอดชีวิต… ยังคงอาศัยอยู่… ในหลุมหลบภัย… แห่งหนึ่ง… ใกล้กับ… สถานีรถไฟเก่า…”
สถานีรถไฟเก่า! ณัฐพลจำได้ว่าเคยเห็นภาพถ่ายของสถานีรถไฟแห่งนั้นในหลุมหลบภัย มันเป็นสถานที่สำคัญแห่งหนึ่งในอดีต
“วันที่ 17 เดือน 3… การเดินทางเต็มไปด้วยอุปสรรค… เราสูญเสีย… สมาชิกไป… จำนวนหนึ่ง… จากการโจมตี… ของพวกมัน…”
พวกมัน… ณัฐพลรู้ดีว่า “พวกมัน” หมายถึงอะไร สิ่งมีชีวิตที่เกิดจากเถ้าถ่าน ที่ไร้สติสัมปชัญญะ
“วันที่ 19 เดือน 3… เราเข้าใกล้… เป้าหมาย… มากขึ้น… แต่… เสบียงเริ่มร่อยหรอ… ความหวัง… เริ่มเลือนราง…”
ณัฐพลรู้สึกว่าตัวเองกำลังอ่านเรื่องราวของตัวเอง บทบันทึกนี้สะท้อนถึงความรู้สึกและความคิดที่เขาเคยมี
“วันที่ 20 เดือน 3… สัญญาณ… ที่เคยพบ… ขาดหายไป… เราถูกตัดขาด… จากโลกภายนอก… ความมืด… และความสิ้นหวัง… เข้าครอบงำ… บางคน… เริ่ม… เปลี่ยนแปลง…”
คำว่า “เปลี่ยนแปลง” ทำให้ ณัฐพลรู้สึกหนาวสะท้าน เขาคิดถึงเงาร่างที่เขาเพิ่งพบเจอ
“วันที่ 21 เดือน 3… ฉัน… ฉันเห็น… แสงสว่าง… ที่ปลายทาง… หรือว่า… มันคือ… ความหวัง… ที่แท้จริง…?”
หน้าสุดท้ายของบันทึกนั้นขาดหายไป เหลือเพียงตัวอักษรจาง ๆ ที่อ่านไม่ออก
ณัฐพลปิดหนังสือลงอย่างช้า ๆ หัวใจของเขาเต้นแรง เขาได้รับข้อมูลบางอย่างที่สำคัญมาก สถานที่ที่เขาตามหา อาจจะอยู่ใกล้กว่าที่คิด
แต่… ข้อมูลนี้ก็ทำให้เขาอดกังวลไม่ได้ ถ้าผู้เขียนบันทึกเล่มนี้กำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่ แล้วอะไรคือ “แสงสว่าง” ที่เขาเห็น? และทำไมบันทึกถึงได้จบลงเพียงแค่นี้?
เขารู้สึกว่าเรื่องราวของเขากำลังจะเข้าสู่บทใหม่ที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม เขาจะต้องตัดสินใจว่าจะเดินหน้าต่อไปตามเบาะแสที่ได้มา หรือจะหาทางเอาชีวิตรอดในเส้นทางของตัวเอง
เขามองไปรอบ ๆ อีกครั้ง ท่ามกลางความเงียบและความมืดที่ปกคลุมเมืองนี้ เสียงกระซิบที่เขาได้ยินเมื่อครู่นี้… มันอาจจะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่น่ากลัวกว่านั้นก็ได้.
เศษเสี้ยวแห่งตะวัน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก