เถ้าถ่านที่โปรยปรายลงมาไม่เคยหยุดพัก มันเกาะกินทุกสิ่งทุกอย่าง ปิดบังทัศนียภาพจนกลายเป็นสีเทาหม่นหมอง ณัฐพลก้าวเดินอย่างระแวดระวังภายใต้ร่มเงาของความมืดมิดที่คืบคลานเข้ามาทุกขณะ อากาศหนักอึ้งไปด้วยฝุ่นผงอันไม่รู้ที่มา ทำให้ทุกการหายใจกลายเป็นภาระ ลิ้นแห้งผาก และดวงตาพร่ามัวจนแทบจะมองเห็นเงาตะคุ่มของตึกร้างตรงหน้าได้อย่างเลือนราง
เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือที่สวมอยู่ เข็มนาฬิกาหมุนติ้วไปตามกาลเวลาที่ไร้ความหมายในโลกใบนี้ แต่สำหรับพล มันคือเครื่องเตือนใจว่าเวลาของเขาเหลือน้อยลงทุกที โอกาสในการค้นหา "บางสิ่ง" ที่หลุมหลบภัยของเขาต้องการ ยิ่งหรอมแหรมลงไปทุกขณะ
"ให้ตายสิ..." พลพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบแห้งของเขาถูกกลืนกินไปกับเสียงกระซิบของลมที่พัดผ่านช่องว่างของอาคารที่ผุพัง "ยิ่งเข้ามาในเมืองยิ่งหนาแน่นขึ้นทุกที แสบตาไปหมด"
เขาปรับหน้ากากกรองอากาศให้แน่นขึ้นอีกครั้ง รู้สึกได้ถึงกลิ่นอับชื้นของความเสื่อมโทรมที่แทรกซึมเข้ามาทุกอณู กลิ่นของโลหะที่ขึ้นสนิม กลิ่นของคอนกรีตที่แตกสลาย และกลิ่นที่อธิบายไม่ได้... กลิ่นที่ชวนให้รู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก
พลหยุดยืนอยู่หน้าปากซอยแคบๆ ระหว่างตึกสูงสองหลังที่เอียงกะเท่เร่จนน่าหวาดเสียว ผนังคอนกรีตด้านหนึ่งมีรอยร้าวใหญ่ที่เผยให้เห็นโครงเหล็กที่บิดเบี้ยวราวกับกระดูกหัก ส่วนอีกด้านหนึ่งถูกปกคลุมไปด้วยตะไคร่สีเขียวเข้มที่ดูเหมือนจะงอกงามได้ดีกว่าสิ่งมีชีวิตอื่นใดในโลกที่ตายไปแล้ว
"ตรงนี้... น่าจะเป็นทางลัด" พลพึมพำ เขาเคยเห็นแผนที่เก่าๆ ที่หลุมหลบภัย ทว่ามันเก่าเกินไปจนแทบจะอ่านไม่ออก แต่ภาพของซอยแคบๆ นี้กลับติดตาเขามาตลอด "ถ้าเดินอ้อมคงเสียเวลาไปอีกนาน"
หัวใจของพลเต้นระรัวด้วยความไม่แน่ใจ แต่ความจำเป็นเร่งด่วนผลักดันให้เขาตัดสินใจ เขาสูดลมหายใจลึกๆ อากาศที่กรองเข้ามายังคงแสบจมูกเล็กน้อย แต่ก็ดีกว่าการสูดเอาฝุ่นผงที่มองเห็นเป็นเม็ดเข้าไปโดยตรง
ก้าวแรกที่ย่างเข้าไปในซอยแคบๆ นั้น ร่มเงาของอาคารทั้งสองยิ่งทึบขึ้นจนความมืดมิดเกือบจะสมบูรณ์ แสงจากท้องฟ้าที่เคยส่องผ่านม่านเถ้าถ่านเข้ามาได้บ้าง ก็ถูกบดบังจนแทบจะมองไม่เห็นอีกต่อไป เสียงลมที่เคยได้ยินก็แผ่วเบาลง ราวกับว่าซอยนี้เป็นที่หลบภัยของความเงียบอันน่าขนลุก
พลยกไฟฉายคู่ใจขึ้นมา แสงสีขาวสาดส่องไปข้างหน้า เผยให้เห็นผนังที่เต็มไปด้วยกราฟฟิตี้สีสันฉูดฉาดที่ซีดจางไปตามกาลเวลา เศษขยะที่กองสุมกันอยู่ตามมุมต่างๆ ส่งกลิ่นเน่าเหม็นจนพลต้องยกมือปิดจมูกข้างที่ไม่ได้สวมหน้ากาก
"ไม่น่าเข้ามาเลย..." เขาบ่นพึมพำ
ขณะที่เขากำลังจะเดินต่อไปตามทางแคบๆนั้น แสงไฟฉายของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ตรงมุมกำแพง แสงไฟส่องกระทบกับพื้นผิวที่มันวาว... และดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่
พลชะงักกึก หัวใจหล่นวูบ เขาค่อยๆ ยกไฟฉายขึ้น เล็งไปยังจุดที่เห็นแสงสะท้อนนั้น
มันคือ... เศษแก้ว? ไม่สิ... มันดูหนาเกินไป และมีรูปร่างที่แปลกประหลาด
พลค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ขึ้น ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระแวดระวัง เขาได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองที่ดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อเข้าใกล้พอ เขาก็ได้เห็นชัดเจนขึ้น... สิ่งนั้นไม่ใช่เศษแก้ว แต่มันคือ...
"แมลง?"
มันเป็นแมลงตัวใหญ่ สีดำขลับ มีปีกบางๆ โปร่งแสงที่ดูเหมือนจะสั่นไหวเบาๆ มันกำลังเกาะอยู่บนผนัง กำลังขัดถูอะไรบางอย่างด้วยขาหน้าคู่เล็กๆ ของมัน
พลถอนหายใจอย่างโล่งอก... เกือบจะไปแล้ว
แต่แล้ว... เขาก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ
แมลงตัวนั้น... มันใหญ่เกินไป ใหญ่กว่าแมลงที่เขาเคยเห็นมาตลอดชีวิตหลายเท่าตัว ตัวของมันยาวเกือบหนึ่งคืบ และปีกของมันก็กางออกได้กว้างเท่าฝ่ามือ
และที่น่าขนลุกยิ่งกว่านั้น... คือดวงตาของมัน
ดวงตากลมโตสีดำสนิทสองดวงที่สะท้อนแสงไฟฉายของเขา ราวกับว่ามันกำลังจ้องมองกลับมาที่เขา... ด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย
พลรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นผ่านสันหลัง เขาไม่เคยเห็นแมลงชนิดนี้มาก่อน และไม่เคยคิดว่าจะมีแมลงที่ใหญ่ขนาดนี้อยู่บนโลก
"นี่มันอะไรกัน..." เขาพึมพำอีกครั้ง
ขณะที่เขากำลังจะถอยห่างออกมาอย่างช้าๆ เสียง "แกรก" เบาๆ ก็ดังขึ้นจากด้านบน
พลเงยหน้าขึ้นมองทันที แสงไฟฉายของเขาจับไปที่เพดานของซอย...
และเขาก็เห็นมัน...
แมลงอีกตัวหนึ่ง... และไม่ใช่แค่ตัวเดียว
พวกมันมีอยู่ทั่วไป... เกาะกลุ่มกันอยู่ตามรอยร้าวของผนัง ตามคานเหล็กที่ยื่นออกมา และตามเพดานของซอย
พวกมันมีรูปร่างคล้ายคลึงกัน แต่บางตัวก็ใหญ่กว่า บางตัวก็มีสีสันที่แตกต่างออกไปเล็กน้อย บางตัวก็มีหนวดที่ยาวกว่า
และทั้งหมด... กำลังค่อยๆ หันหัวเข้ามาหาเขา...
พลรู้สึกถึงเลือดที่สูบฉีดไปทั่วร่าง เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมซอยนี้ถึงดูเงียบสงบผิดปกติ
"พวกมัน... คงจะออกหากินตอนกลางวันสินะ" พลคิดอย่างหวาดผวา
เขาไม่รอช้าอีกต่อไป เขาก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็ว พยายามที่จะไม่สบตากับแมลงตัวใดตัวหนึ่ง เขาได้ยินเสียงขยับตัวของพวกมันมากขึ้นเรื่อยๆ เสียงเสียดสีของปีกที่บางเบากระทบกับผนัง... เสียงที่ดังราวกับกระดาษทรายที่ขูดไปมา
พลหันหลังกลับและวิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต เขาไม่ได้สนใจเศษขยะที่กองอยู่ หรือสิ่งกีดขวางที่อาจจะทำให้เขาล้ม เขาวิ่งด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่ร่างกายจะพาไปได้
เสียง "ฟู่" ดังขึ้นจากด้านหลัง... และรู้สึกได้ถึงลมที่พัดแรงกว่าปกติ
พลหันกลับไปมองเพียงเสี้ยววินาที...
เขาสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่บินผ่านหน้าเขาไปอย่างหวุดหวิด... มันคือแมลงตัวหนึ่งที่พุ่งเข้าใส่เขาอย่างรวดเร็ว
"เวรเอ๊ย!" พลอุทาน เขาต้องหลบ!
เขาเอี้ยวตัวหลบอย่างฉับพลัน ทำให้ตัวเองเสียหลักเล็กน้อย แต่ก็สามารถหลบการโจมตีของแมลงไปได้
แมลงตัวนั้นเสียการทรงตัวไปเล็กน้อย และตกลงไปบนพื้น ส่งเสียง "ตุ้บ" เบาๆ
พลไม่รอให้มันมีโอกาสตั้งตัว เขาพุ่งทะยานต่อไปข้างหน้า
เสียงขยับตัวของแมลงดังขึ้นรอบทิศทาง ราวกับว่าทั้งซอยนี้เต็มไปด้วยพวกมันที่กำลังตื่นตัว
พลรู้สึกได้ถึงความอึดอัดในอากาศ... พวกมันกำลังจะเข้ามา!
เขาเร่งฝีเท้าขึ้นไปอีก พยายามมองหาทางออกที่ปลายซอย
แสงสว่างที่ปลายซอยดูเหมือนจะอยู่ไกลออกไปเรื่อยๆ ราวกับว่ามันกำลังหนีเขาไป
พลรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่รัดเข้าที่ข้อเท้าของเขา!
"อ๊าก!" เขาอุทาน พลเซไปข้างหน้า และเกือบจะล้มลง
เขาชะงักเท้า และมองลงไปที่ข้อเท้าของตัวเอง
เป็นขาของแมลงตัวหนึ่ง... มันใช้ขาของมันเกาะที่กางเกงของเขาแน่น
พลรีบสะบัดขาอย่างแรง เพื่อที่จะแกะมันออก
แมลงตัวนั้นไม่ยอมปล่อย มันพยายามจะปีนขึ้นมาที่ขาของเขา
พลตะโกนอย่างลึกๆ และเตะขาออกไปอย่างแรง
แมลงตัวนั้นหลุดออกไป และกระเด็นไปติดผนัง
พลไม่รอช้า เขากระโดดข้ามเศษขยะกองใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า และพุ่งตรงไปยังปลายซอย
ในที่สุด... เขาก็เห็นทางออก
แสงสว่างที่ปลายซอย... มันดูเหมือนจะใกล้เข้ามาแล้ว
พลวิ่งสุดแรงเกิด
เสียง "ฉวัดเฉวียน" ดังขึ้นมาอีกครั้ง... แต่คราวนี้ไม่ใช่แค่หนึ่งตัว
มันคือหลายๆ ตัว... ที่กำลังบินเข้ามาหาเขา
พลรู้สึกได้ถึงลมที่ปะทะกับใบหน้าของเขา
เขาหันกลับไปมอง...
แมลงจำนวนนับไม่ถ้วน กำลังบินไล่หลังเขามา... ปีกบางๆ ของพวกมันสั่นไหวเป็นระลอกคลื่นสีดำที่ดูน่าสะพรึงกลัว
"ไม่! ไม่นะ!" พลตะโกน
เขาต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้!
พลเร่งฝีเท้าขึ้นไปอีก เขาเห็นแสงสว่างที่ปลายซอยสว่างชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
เขาไม่รู้ว่าข้างนอกนั้นจะมีอะไรอันตรายรออยู่หรือไม่ แต่ที่แน่ๆ คือ... ข้างในนี้อันตรายกว่า!
พลวิ่งทะลุออกไปจากซอยแคบๆ นั้นอย่างสุดแรงเกิด
เขาออกมาสู่พื้นที่เปิดโล่ง... ท้องฟ้ายังคงถูกปกคลุมไปด้วยเถ้าถ่านสีเทา แต่ก็ยังมีแสงสว่างของตะวันส่องผ่านลงมาบ้าง
พลหอบหายใจอย่างหนัก เขาหันกลับไปมองที่ปากซอย...
แมลงเหล่านั้น... พวกมันหยุดอยู่แค่ปากซอย
พวกมันไม่ยอมออกมา...
พลรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ยังคงหวาดระแวง
"ทำไมพวกมันถึงไม่ตามออกมา..." พลพึมพำ
เขามองไปรอบๆ ตัว... เขาอยู่ที่ไหน?
นี่คือถนนสายหลักของเมือง... แต่เป็นส่วนที่ยังไม่เคยเห็นมาก่อน
อาคารรอบข้างดูยิ่งใหญ่กว่า และยังคงมีร่องรอยความเจริญหลงเหลืออยู่มากกว่าที่เคยเห็นในย่านอื่น
แต่ที่สำคัญ... คือสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขา...
กลางถนนสายหลักนี้... ตั้งตระหง่านอยู่คือ...
"หอคอย..." พลอุทาน
มันเป็นหอคอยที่สูงเสียดฟ้า... ทำจากโลหะสีดำเงาที่ดูแข็งแกร่ง และประดับประดาไปด้วยแสงไฟสีฟ้าอ่อนๆ ที่กะพริบเป็นจังหวะ
มันดูเหมือนจะเป็นสถานที่ที่แปลกแยกจากเมืองที่เสื่อมโทรมรอบข้างอย่างสิ้นเชิง
"ที่นี่... คือที่ที่ฉันกำลังตามหาอยู่หรือเปล่า..." พลคิด
หัวใจของเขาสั่นไหวด้วยความหวัง... และความกังวล
เขาจะเข้าไปที่นั่นได้อย่างไร? และอะไรคือสิ่งที่รอเขาอยู่ภายในนั้น?
พลก้าวเดินไปข้างหน้า... สู่หอคอยลึกลับแห่งนี้... โดยไม่รู้เลยว่า เบื้องหลังประตูบานใหญ่ที่กำลังจะเปิดออกนั้น... จะนำพาเขาไปพบกับสิ่งใด...
เศษเสี้ยวแห่งตะวัน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก