ตอนที่ 15 — แสงริบหรี่ในหลุมหลบภัย

เถ้าถ่านละเอียดที่เคยเป็นเพียงม่านหมอกในวันวาน บัดนี้กลับลอยฟุ้งหนักขึ้นจนแทบจะจับต้องได้ ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังถูกคลุมทับด้วยผ้าคลุมสีเทาที่ไร้ซึ่งชีวิตชีวา ณัฐพลก้าวเดินอย่างเชื่องช้าในเมืองร้างแห่งนี้ ทุกย่างก้าวมีเสียงเสียดสีของเถ้าถ่านใต้ฝ่าเท้าที่ดังสะท้อนไปทั่วความเงียบงัน อากาศหนักอึ้งจนแทบจะหายใจลำบาก ต้องยกผ้าปิดปากที่ทอด้วยใยสังเคราะห์อย่างดีขึ้นมาปิดจมูกและปากให้แน่นขึ้นอีกครั้ง

แสงสว่างจากตะวันที่เคยเป็นดั่งเครื่องนำทาง บัดนี้ถูกบดบังด้วยชั้นเถ้าถ่านหนาทึบจนแทบมองไม่เห็น ‌เหลือเพียงแสงสีเทาหม่นหมองที่ลอดผ่านลงมาเพียงรำไร มันไม่เพียงพอที่จะให้ความอบอุ่นหรือขับไล่ความหนาวเหน็บที่เกาะกินเข้ามาในกระดูก แต่กลับยิ่งทำให้ภาพเมืองที่พังทลายดูน่ากลัวและสิ้นหวังมากขึ้นไปอีก

พลหรี่ตาลง พยายามสอดส่องมองหาเป้าหมายสุดท้ายของการเดินทางในครั้งนี้ หลุมหลบภัยใต้ดินที่เขาได้ยินข่าวลือจากชาวเมืองที่ยังหลงเหลืออยู่ก่อนจะเกิดภัยพิบัติครั้งใหญ่ สิ่งก่อสร้างลับใต้ผืนดินที่ร่ำลือกันว่ามีอาหาร น้ำ และเทคโนโลยีที่จะช่วยให้รอดพ้นจากยุคมืดนี้ไปได้

"ต้องเจอให้ได้..." ​พลพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าของเขาถูกกลืนหายไปกับเสียงลมพัดที่พัดพาเอาเถ้าถ่านให้ปลิวว่อนราวกับหิมะสีเทา

เขาเดินลัดเลาะไปตามซากอาคารที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเหมือนบ้านของใครสักคน บัดนี้เหลือเพียงโครงสร้างที่บิดเบี้ยว ผนังพังทลาย เฟอร์นิเจอร์ที่ถูกทิ้งร้างเกลื่อนกลาด กลิ่นอับชื้นและกลิ่นเหม็นไหม้ยังคงคละคลุ้งอยู่ในอากาศ มันเป็นกลิ่นของความสูญเสีย กลิ่นของความตาย

พลแวะเข้าไปสำรวจอาคารสำนักงานขนาดใหญ่แห่งหนึ่งที่ดูเหมือนจะยังคงสภาพดีกว่าที่อื่นเล็กน้อย ‍ประตูเหล็กหนาถูกปิดสนิท แต่ก็มีร่องรอยของการพยายามงัดแงะอยู่ไม่น้อย พลใช้แท่งเหล็กที่เตรียมมางัดแงะมันอย่างระมัดระวัง เสียงเหล็กเสียดสีกับเหล็กดังลั่นไปทั่วบริเวณ

"อีกนิดเดียว..." เขาออกแรงเฮือกสุดท้าย ประตูเหล็กค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นภายในที่มืดมิดและเต็มไปด้วยฝุ่นหนา

พลจุดไฟฉายที่ติดอยู่บนศีรษะ ‌แสงสีขาวส่องสว่างไปทั่ว มันส่องกระทบกับโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารกองมหึมา เก้าอี้ที่คว่ำคะมำอยู่บนพื้น และตู้เซฟที่ถูกเจาะจนพรุน

"ไร้ประโยชน์..." พลถอนหายใจอย่างผิดหวัง เขาเดินสำรวจไปเรื่อยๆ พยายามมองหาอะไรก็ตามที่จะเป็นประโยชน์ แต่ดูเหมือนว่าที่นี่จะถูกปล้นสะดมไปหมดแล้ว

ขณะที่เขากำลังจะถอยกลับออกไป ‍สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นแผ่นป้ายเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้กองเอกสาร มันเป็นแผ่นป้ายโลหะที่สลักเป็นสัญลักษณ์บางอย่างที่เขาไม่คุ้นเคย แต่ที่สะดุดตาคือตัวอักษรที่สลักอยู่ใต้สัญลักษณ์นั้น

"ทางเข้าลับ..." พลอ่านข้อความนั้นอย่างช้าๆ หัวใจของเขาเริ่มเต้นแรง นี่อาจจะเป็นสิ่งที่เขากำลังตามหาอยู่ก็ได้

เขาพลิกดูแผ่นป้ายนั้นอย่างละเอียด พยายามมองหาร่องรอยของกลไกหรือสวิตช์ลับ ​แต่ก็ไม่พบอะไรเลย จนกระทั่งเขาไปสัมผัสโดนส่วนหนึ่งของแผ่นป้ายโดยบังเอิญ มันเป็นปุ่มเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่มุมหนึ่ง

พลกดปุ่มนั้นเบาๆ ทันทีที่นิ้วของเขาสัมผัสกับปุ่ม เสียงกลไกดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่งในห้อง เสียงนั้นค่อยๆ ดังขึ้น ​พร้อมกับการสั่นสะเทือนเล็กน้อยของพื้นห้อง

"นี่มัน..." พลผงะถอยหลัง ดวงตาเบิกกว้างมองไปรอบๆ

ผนังด้านหนึ่งของห้องเริ่มเลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นทางเดินแคบๆ ที่ทอดลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง มีบันไดเหล็กที่ดูเก่าแก่ทอดตัวลงไป อากาศเย็นยะเยือกปะทะขึ้นมาปะทะใบหน้าของเขา

"ใช่แล้ว... นี่แหละ..." ​พลยิ้มมุมปาก ความหวังกลับมาจุดประกายในดวงตาของเขาอีกครั้ง

เขาไม่รอช้า รีบก้าวเท้าเข้าไปในทางเดินนั้น ทันทีที่เขาก้าวเข้าไปในทางเดิน ผนังก็ค่อยๆ เลื่อนปิดลงอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงเสียงกลไกปิดตัวที่ดังสะท้อนไปทั่ว

ทางเดินแคบและมืดสนิท พลจุดไฟฉายอีกครั้งเพื่อส่องนำทาง บันไดเหล็กทอดตัวลงไปเรื่อยๆ เขาไม่รู้ว่าต้องลงไปลึกแค่ไหน แต่ความรู้สึกตื่นเต้นปนหวาดหวั่นก็เกาะกินหัวใจเขา

เมื่อเขาลงมาถึงพื้นด้านล่าง มันเป็นโถงเล็กๆ ที่มีประตูเหล็กอีกบานหนึ่งตั้งอยู่ พลเดินเข้าไปสำรวจ มันเป็นประตูที่ดูแข็งแรงกว่าบานแรกมาก และมีแผงควบคุมเล็กๆ อยู่ข้างประตู

"รหัสผ่าน...?" พลพึมพำ เขาจำได้ว่าเคยได้ยินเกี่ยวกับระบบรักษาความปลอดภัยของหลุมหลบภัยใต้ดิน

เขาพยายามเดารหัสผ่านต่างๆ นานา แต่ก็ไม่สำเร็จ จนกระทั่งเขาสังเกตเห็นรอยขีดข่วนเล็กๆ ที่แผงควบคุม มันเป็นรอยที่เกิดจากการกดปุ่มซ้ำๆ

"มีคนเคยอยู่ที่นี่มาก่อน..." พลคิด เขายิ่งตั้งใจที่จะค้นหารหัสผ่านนี้ให้เจอ

เขาใช้เวลาอีกพักใหญ่ในการสังเกตการณ์แผงควบคุม พยายามหาเบาะแส จนกระทั่งสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นสัญลักษณ์เล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้แผงควบคุม มันเป็นสัญลักษณ์ที่เหมือนกับบนแผ่นป้ายที่เขาเจอในอาคารสำนักงาน

"สัญลักษณ์นี้..." พลจำได้ทันที เขารู้สึกเหมือนกับว่ากำลังไขปริศนาที่ซับซ้อน

เขาเริ่มกดปุ่มตามลำดับของสัญลักษณ์นั้น โดยพยายามนึกย้อนไปถึงรายละเอียดที่เขาเห็น

"ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด..." เสียงดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเขากดปุ่มแต่ละปุ่ม

เมื่อเขากดปุ่มสุดท้าย ประตูเหล็กก็ค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นภายในที่สว่างไสวด้วยแสงไฟสีขาวนวล

พลก้าวเข้าไปในห้องด้วยความประหลาดใจ มันเป็นห้องที่กว้างขวาง ผนังบุด้วยวัสดุที่ดูทันสมัย โต๊ะทำงานที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบ และที่สำคัญที่สุด...

"น้ำ... อาหาร... ยา..." พลเอ่ยเสียงสั่นเครือ

บนโต๊ะมีอาหารกระป๋องจำนวนมาก วางเรียงรายอยู่กับขวดน้ำดื่มที่ดูสะอาดสะอ้าน และตู้ยาที่มีเวชภัณฑ์ครบครัน มันเป็นภาพที่ทำให้หัวใจของเขาพองโตด้วยความหวัง

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องอีกครั้ง และสังเกตเห็นว่ามีหลายห้องย่อยที่เชื่อมต่อจากโถงหลักนี้

"นี่มัน... หลุมหลบภัยจริงๆ..." พลรู้สึกเหมือนกับว่าเขาได้ก้าวเข้ามาสู่อีกโลกหนึ่ง โลกที่แตกต่างจากความมืดมิดและสิ้นหวังภายนอกโดยสิ้นเชิง

เขารู้สึกเหนื่อยล้าอย่างมากจากการเดินทางอันยาวนานและอันตราย แต่ความรู้สึกดีใจที่ได้พบสถานที่แห่งนี้ก็ทำให้เขามีกำลังใจ

พลหยิบกระป๋องอาหารขึ้นมาหนึ่งกระป๋อง มันเป็นอาหารสำเร็จรูปที่ดูน่ารับประทาน เขาเปิดมันออก และเริ่มกินอย่างเอร็ดอร่อย มันเป็นอาหารที่อร่อยที่สุดเท่าที่เขาเคยกินมาในชีวิต

ขณะที่เขากำลังกินอาหารอยู่นั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากห้องย่อยที่อยู่ถัดออกไป

"ใครน่ะ...?" เสียงนั้นถามอย่างระแวง

พลเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาสบเข้ากับเงาตะคุ่มที่ยืนอยู่ตรงทางเข้าห้องย่อยนั้น

"ผม... ผมชื่อพล..." พลตอบเสียงเบา

เงาตะคุ่มนั้นค่อยๆ ก้าวออกมาจากห้อง และพลก็เห็นใบหน้าของมันอย่างชัดเจน มันเป็นใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่ง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดระแวง แต่ก็มีความหวังแฝงอยู่เช่นกัน

"คุณ... มาจากข้างบน?" เธอถาม น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ

"ใช่ครับ..." พลตอบ

หญิงสาวคนนั้นจ้องมองมาที่เขาอย่างพิจารณา ก่อนที่รอยยิ้มเล็กๆ จะค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

"ยินดีต้อนรับ... สู่ที่ปลอดภัย" เธอกล่าว

พลรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ มันไม่ใช่เพียงความอบอุ่นจากอาหารหรือแสงไฟ แต่เป็นความอบอุ่นที่มาจากความเป็นมนุษย์

แต่แล้ว ก่อนที่พลจะได้ตอบอะไร รอยยิ้มของหญิงสาวคนนั้นก็พลันเลือนหายไป ดวงตาของเธอเบิกกว้าง มองไปยังบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ด้านหลังของพล

"ระวัง...!" เธอตะโกน

พลหันกลับไปมองตามสายตาของเธอ ทันใดนั้น เขาก็เห็นบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกำลังคืบคลานเข้ามาจากทางเดินที่เขาเพิ่งเดินผ่านมา...