เถ้าถ่านเริ่มบางลงจริง ๆ แต่ความเย็นเยียบกลับกัดกินเข้าสู่กระดูก ณัฐพลชะงักฝีเท้า สูดลมหายใจลึก ๆ อากาศที่เคยหนักอึ้งราวกับมีอะไรมากดทับ บัดนี้เบาบางลงจนพอจะหายใจได้สะดวกขึ้น เขาเห็นราง ๆ ถึงโครงสร้างที่เคยเป็นตึกสูงระฟ้า บัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพังที่ถูกปกคลุมด้วยผืนผ้าสีเทาหนาทึบ
“ดีขึ้นนิดหน่อย” เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าจากความแห้งผากของลำคอ
การมองเห็นเริ่มดีขึ้นทีละน้อย แต่ก็ยังไม่มากพอที่จะทำให้เขาเห็นภาพชัดเจน ราวกับโลกทั้งใบถูกกรองผ่านผ้าม่านหนา ที่สำคัญคือ มันทำให้เขาเห็นสิ่งที่น่ากลัวกว่าเดิม… เงาที่เคลื่อนไหว
เงาเหล่านั้นไม่ได้มีรูปร่างชัดเจนนัก มันเป็นเพียงการบิดเบี้ยวของแสงที่ลอดผ่านม่านเถ้าถ่าน แต่ ณัฐพลรู้ดีว่ามันไม่ใช่ภาพลวงตา
“ต้องรีบหาที่พัก” เขาบอกตัวเอง พลางก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวถูกคำนวณอย่างรอบคอบ เขากระชับมีดสั้นที่เหน็บอยู่ที่เอวแน่นขึ้น มือที่ว่างอีกข้างปัดป่ายไปข้างหน้าเพื่อสัมผัสสิ่งกีดขวางที่อาจปรากฏขึ้น
เขาเดินมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งเห็นแสงสว่างจาง ๆ อยู่เบื้องหน้า ไม่ใช่แสงแดดที่แท้จริง แต่เป็นแสงสีส้มที่ส่องประกายลอดผ่านช่องโหว่ของอาคารที่พังทลายลงมา ณัฐพลรีบสาวเท้าเข้าไปใกล้
เมื่อเขาเข้าใกล้ แสงนั้นก็สว่างชัดเจนขึ้น มันมาจากตะเกียงน้ำมันดวงหนึ่งที่ถูกวางไว้บนพื้น ข้างตะเกียงนั้นมีร่างของใครบางคนนั่งพิงกำแพงอยู่
ณัฐพลหยุดชะงัก หัวใจเต้นแรง เขาไม่แน่ใจว่าควรจะเข้าใกล้หรือไม่ คนที่อยู่ตรงหน้านั้นดูอ่อนแรงเสียจนเกือบจะกลืนหายไปกับเถ้าถ่านรอบตัว
“ใครน่ะ?” เสียงแหบแห้งดังขึ้นจากร่างนั้น
ณัฐพลไม่ตอบในทันที เขาประเมินสถานการณ์ ดวงตาของเขามองไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็วเพื่อหาทางหนีหากจำเป็น
“ฉัน… ณัฐพล” เขาตอบเสียงเบา
ร่างนั้นพยายามขยับตัว ความเคลื่อนไหวของมันดูยากลำบาก “ณัฐพล… ชื่อคุ้น ๆ”
“คุณ… เป็นใคร?” ณัฐพลถาม
ร่างนั้นหัวเราะเบา ๆ อย่างอ่อนแรง “ฉัน? ฉันก็แค่… คนจรจัดคนหนึ่งที่หลงมาที่นี่”
ณัฐพลค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ขึ้น เมื่อเขาเข้ามาใกล้พอที่จะมองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายได้ชัดเจน เขาก็พบว่ามันเป็นหญิงชราคนหนึ่ง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยริ้วรอย ร่างกายผอมบางจนน่าใจหาย เธอมองมาที่เขาด้วยแววตาที่ดูเหมือนจะผ่านอะไรมามากมาย
“คุณ… มีบาดแผล?” ณัฐพลสังเกตเห็นรอยฟกช้ำตามแขนขาของเธอ
“นิดหน่อย… ไม่เป็นไรหรอก” หญิงชราโบกมืออย่างอ่อนแรง “เจ้าหลงมาจากไหน? เมืองนี้… มันไม่ปลอดภัย”
“ผม… มาจากข้างนอก” ณัฐพลกล่าว “ผมกำลังหาทาง… ไปที่ไหนสักแห่ง”
“ที่ไหนสักแห่ง… มันไม่มีแล้วเจ้าหนุ่ม” หญิงชราพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความสิ้นหวัง “มีแต่ที่นี่… กับที่ที่เลวร้ายกว่า”
ณัฐพลรู้สึกหนาวเยือกขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่แน่ใจว่าหญิงชราคนนี้พูดจริงหรือแค่กำลังหลงผิด “คุณ… รู้จักหลุมหลบภัยใต้ดินไหมครับ?”
ดวงตาของหญิงชราเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย “หลุมหลบภัย… เจ้าหมายถึง… ที่ที่พวกนั้นเคยอยู่?”
“ผมได้ยินเรื่องนั้นมา” ณัฐพลตอบ “ผมคิดว่า… มันอาจจะเป็นที่เดียวที่ปลอดภัย”
หญิงชราเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลคำพูดของเขา “ที่นั่น… มันเคยเต็มไปด้วยความหวัง… แต่ตอนนี้… ไม่แน่ใจแล้ว”
“คุณเคยอยู่ที่นั่นเหรอครับ?” ณัฐพลถามอย่างใจจดใจจ่อ
“เคย… เมื่อนานมาแล้ว” หญิงชราตอบ “ตอนที่ทุกอย่างยังไม่เลวร้ายขนาดนี้”
“แล้ว… ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างครับ?”
“มัน… เปลี่ยนไปแล้ว” หญิงชราตอบเสียงแผ่วเบา “มีคนใหม่ ๆ เข้าไป… พวกเขา… ไม่เหมือนพวกเรา”
คำพูดของหญิงชราทำให้ณัฐพลรู้สึกไม่สบายใจ เขาไม่ชอบคำว่า ‘ไม่เหมือนพวกเรา’ เลย มันแฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่น่ากลัว
“คุณ… พอจะบอกทางผมได้ไหมครับ?” ณัฐพลถาม “ผมจำเป็นต้องไปที่นั่น”
หญิงชรามองไปที่ตะเกียงน้ำมันที่ใกล้จะหมด “ตะเกียงของข้า… กำลังจะหมด”
ณัฐพลรีบควักตะเกียงสำรองที่เขาเตรียมมาออกมา “นี่ครับ… ผมมีน้ำมันเหลืออยู่บ้าง”
หญิงชรามองตะเกียงใหม่ด้วยแววตาที่วาววับ “ขอบคุณ… เจ้าหนุ่ม”
“คุณ… จะบอกทางผมได้ไหมครับ?” ณัฐพลย้ำ
หญิงชราหลับตาลงช้า ๆ หายใจเข้าลึก ๆ “ทางไป… มันไม่ง่ายนัก… เจ้าต้องผ่าน… ป่า… ที่นั่น… มีอันตรายกว่า… ที่เจ้าคิด”
“ป่า?” ณัฐพลทวนคำ “ผมคิดว่า… แถวนี้มีแต่เมืองที่ถูกทิ้งร้าง”
“ป่า… อยู่เลยเมืองนี้ไป” หญิงชราอธิบาย “มัน… โตขึ้น… กลืนกินทุกอย่าง… มีสิ่งมีชีวิต… ที่น่ากลัว… อาศัยอยู่”
“สิ่งมีชีวิต?” ณัฐพลรู้สึกขนลุก “คุณหมายถึง… อะไร?”
“ไม่รู้… มัน… เปลี่ยนไป… เหมือนทุกอย่าง… ที่นี่” หญิงชราตอบ “แต่… ถ้าเจ้าอยากไป… หลุมหลบภัย… เจ้าต้องผ่านมันไปให้ได้”
“แล้ว… คุณพอจะบอกได้ไหมครับว่า… ต้องไปทางไหน?” ณัฐพลถามอีกครั้ง
หญิงชราพยายามจะยันตัวขึ้น แต่ก็ทำได้ยากลำบาก “เจ้า… ต้องเดินไปทาง… ทิศตะวันออก… จนกว่าจะเจอ… แม่น้ำที่แห้งแล้ง… แล้วเลาะไปตามนั้น… จนกว่าจะเจอ… ต้นไม้ใหญ่… ที่มีราก… แผ่กว้าง… ป่า… จะเริ่มตรงนั้น”
ณัฐพลจำคำพูดของหญิงชราไว้ในใจ เขาพยายามมองภาพตามที่เธออธิบาย
“แล้ว… มีอะไรอีกไหมครับ?” เขาถาม
“ระวัง… พวกเงา… พวกมัน… ชอบซุ่มโจมตี… ในที่ที่แสงน้อย” หญิงชรากล่าว “แล้วก็… อย่าไว้ใจ… ใคร… ที่เจ้าเจอ… แม้แต่… คนที่ดูเหมือน… อ่อนแอ”
คำเตือนของหญิงชราสะท้อนก้องอยู่ในหัวของณัฐพล เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่ยังคงถูกบดบังด้วยเถ้าถ่านสีเทา
“ขอบคุณมากครับ… คุณยาย” ณัฐพลกล่าวด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างแท้จริง
“ไปเถอะ… เจ้าหนุ่ม” หญิงชรากล่าว “เวลา… ไม่รอใคร… แม้แต่… ในโลกที่… ตายแล้ว”
ณัฐพลพยักหน้า เขาหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นมา ตรวจสอบอุปกรณ์ของเขาอย่างรวดเร็ว แล้วหันหลังเดินจากไป
เขาเดินไปตามทิศทางที่หญิงชราบอก ขณะที่ก้าวเดินออกไปจากบริเวณนั้น เขารู้สึกถึงสายตาของหญิงชราที่มองตามหลังเขามา
เถ้าถ่านยังคงลอยฟุ้ง แต่ความมืดที่เคยปกคลุมก็เริ่มจะจางลงบ้างแล้ว ณัฐพลก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมีความหวังที่ริบหรี่ แต่ก็ยังมีความหวัง เขาต้องไปให้ถึงหลุมหลบภัยให้ได้
เมื่อเขาเดินห่างออกมาเรื่อย ๆ เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากทางด้านหลัง ไม่ใช่ฝีเท้าของเขาแน่ ณัฐพลหันขวับไปมอง
เงาที่เคลื่อนไหว… มันกำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้…
เขาไม่รอช้า รีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก เขาเพิ่งจะได้รับข้อมูลสำคัญมาหมาด ๆ และตอนนี้ก็ดูเหมือนว่าคำเตือนของหญิงชรากำลังจะเป็นจริง
เงาเหล่านั้น… ไม่ได้มีแค่หนึ่งหรือสองเงา… มันมีมากกว่านั้น… และมันกำลังไล่ตามเขามา…
ณัฐพลออกวิ่ง เขาพยายามมองหาที่กำบังท่ามกลางซากอาคารที่พังทลาย แต่ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะกลืนไปกับความมืดและเถ้าถ่าน
เขาวิ่งไปเรื่อย ๆ โดยไม่หันกลับไปมองอีก สองขาของเขาปะทะกับพื้นคอนกรีตที่แตกหัก เสียงฝีเท้าที่ตามมาดังใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ
“พวกแกต้องการอะไร!” เขาตะโกนออกไป แต่ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงและใกล้เข้ามา
ณัฐพลรู้สึกได้ถึงลมเย็นที่ปะทะใบหน้า เขาพยายามวิ่งให้เร็วกว่าเดิม แต่มันก็ยากเหลือเกินเมื่อร่างกายเริ่มอ่อนล้า
เขาเห็นช่องว่างระหว่างอาคารสองหลังที่ดูเหมือนจะพาไปสู่พื้นที่เปิดโล่งกว่าเดิม เขาตัดสินใจพุ่งเข้าไป
เมื่อเขาพุ่งเข้าไปได้ไม่นาน เขาก็ต้องชะงัก เท้าของเขาเหยียบลงบนสิ่งที่นิ่ม ๆ เขาเงยหน้าขึ้นมอง…
มันคือ… มนุษย์… ที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น… สภาพของเขา… เต็มไปด้วยบาดแผล… และ…
เขาเห็น… บางอย่าง… กำลังงอกออกมา… จากร่างนั้น…
มันไม่ใช่… พืช…
ณัฐพลเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขาแทบจะอาเจียนออกมา
เสียงฝีเท้า… ดังเข้ามาใกล้… จนชิด…
เขาต้องตัดสินใจ… เร็วที่สุด…
เศษเสี้ยวแห่งตะวัน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก