ความเงียบของเมืองร้างนั้นหนักอึ้งเกินกว่าที่ ณัฐพลจะทนรับได้อีกต่อไป เขายืนอยู่กลางถนนที่เคยพลุกพล่านไปด้วยรถราและผู้คน แต่บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงภาพสะท้อนของความสูญสลาย เศษซากปรักหักพังที่กระจัดกระจาย บ่งบอกถึงพลังทำลายล้างอันมหาศาลที่เคยพ่นพิษใส่เมืองนี้ ดวงตาของเขาไล่สำรวจไปทั่วทุกทิศทาง พยายามหาคำตอบบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้เถ้าถ่านและความมืดมิด
“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” เสียงของเขาแหบพร่า ราวกับจะตะโกนออกไปให้ก้องฟ้าที่ไร้ซึ่งแสงตะวัน แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ นอกเสียจากเสียงลมที่พัดหวีดหวิวผ่านซากอาคารสูงตระหง่านที่บัดนี้เหลือเพียงโครงกระดูกที่ผุพัง
เขาเดินสำรวจต่อไปเรื่อยๆ หัวใจเต้นรัวด้วยความหวังและความกลัวที่ปะปนกันไป หวังว่าจะเจออะไรบางอย่างที่จะนำพาเขากลับไปสู่แสงสว่าง แต่ก็กลัวว่าจะเจอเพียงความว่างเปล่าและความสิ้นหวังที่ไร้จุดสิ้นสุด
ขณะที่เขากำลังจะท้อแท้ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่แตกต่างออกไป มันคือป้ายที่ยังคงปักแน่นอยู่กับที่ แม้ว่าอาคารที่เคยแขวนป้ายนั้นจะพังทลายลงไปส่วนใหญ่แล้วก็ตาม ป้ายนั้นมีอักษรที่เลือนราง แต่เขาก็พอจะอ่านออกได้ว่ามันคือ “ศูนย์วิจัยชีวการแพทย์”
“ศูนย์วิจัย?” เขาพึมพำกับตัวเอง ความหวังเล็กๆ ผุดขึ้นในใจ หากที่นี่เป็นศูนย์วิจัย อาจจะมีข้อมูลบางอย่างที่จะช่วยให้เขาเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น หรืออาจจะ... อาจจะมีทางออก
เขาตัดสินใจมุ่งหน้าไปยังศูนย์วิจัยแห่งนั้น ด้วยความระมัดระวัง เขาค่อยๆ ก้าวผ่านซากปรักหักพังต่างๆ ที่กีดขวางทางเดิน เสียงฝีเท้าของเขาดังสะท้อนไปทั่ว สร้างความรู้สึกโดดเดี่ยวและอ้างว้างยิ่งขึ้น
เมื่อมาถึงหน้าอาคารศูนย์วิจัย เขาเห็นว่าประตูด้านหน้าถูกปิดตายด้วยเหล็กที่บิดเบี้ยว แต่ก็ยังมีช่องว่างเล็กๆ พอที่เขาจะมุดเข้าไปได้ เขาไม่ลังเลที่จะทำเช่นนั้น
ภายในอาคารนั้นมืดมิดกว่าภายนอกมาก กลิ่นอับชื้นและกลิ่นแปลกๆ ลอยคละคลุ้งไปทั่ว ณัฐพลหยิบไฟฉายที่พกติดตัวมาออกมา ส่องนำทางไปในความมืด
“สวัสดีครับ มีใครอยู่ไหมครับ” เขาตะโกนถาม แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ
เขาเดินสำรวจไปเรื่อยๆ ผ่านห้องทำงานที่ข้าวของกระจัดกระจายไปทั่ว มีเอกสารกองทับถมอยู่บนพื้น บางส่วนก็เปื่อยยุ่ยจนอ่านไม่ออก เขาสังเกตเห็นภาพถ่ายบางภาพที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ภาพของนักวิจัยที่กำลังทำงานกันอย่างแข็งขัน ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและรอยยิ้ม
“พวกเขาเคยมีความหวังเหมือนกันสินะ” เขาพูดเบาๆ
เขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนมาถึงส่วนที่น่าจะเป็นห้องทดลอง
“นี่มันอะไรกัน” เขาอุทานออกมาเมื่อเห็นอุปกรณ์ทดลองต่างๆ ที่วางระเกะระกะอยู่เต็มไปหมด หลอดทดลองบีกเกอร์ จานเพาะเชื้อ และเครื่องมือแปลกๆ อีกมากมาย บางชิ้นก็แตกหักเสียหาย บางชิ้นก็ยังคงสภาพดีอยู่
ในมุมหนึ่งของห้อง เขาเห็นแท่นวางบางอย่างที่มีลักษณะคล้ายโลงแก้วขนาดใหญ่ สภาพของมันค่อนข้างสมบูรณ์ เขาเดินเข้าไปใกล้ๆ เพื่อจะมองให้ชัดเจนขึ้น
เมื่อเขาเปิดไฟฉายส่องเข้าไปในโลงแก้วนั้น สายตาของเขาก็แข็งทื่อ
ภายในโลงแก้วนั้น มีร่างของมนุษย์ที่ถูกตรึงไว้ด้วยสายระโยงระยาง และสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือ... ร่างนั้นดูเหมือนจะไม่ใช่คนปกติ
มันมีลักษณะที่ผิดเพี้ยนไปจากมนุษย์ทั่วไป ผิวหนังซีดเซียว เส้นเลือดปูดโปน และดวงตาที่เบิกโพลงราวกับจะกรีดร้องออกมา แต่กลับไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา
“นี่มัน...” ณัฐพลกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน
ทันใดนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงบางอย่าง เสียงที่เบามาก ราวกับเสียงกระซิบที่ลอยมาจากที่ไหนสักแห่ง
“ช่วย... ด้วย...”
เสียงนั้นแหละ! มันดังมาจากทิศทางเดียวกับโลงแก้ว
ณัฐพลหันซ้ายหันขวาอย่างรวดเร็ว พยายามหาต้นเสียง แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ
“ใครน่ะครับ” เขาถามเสียงสั่น
“ข้างใน...” เสียงกระซิบนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนกว่าเดิม “ช่วยฉันที...”
เขาเงยหน้ามองไปยังโลงแก้วอีกครั้ง พยายามเพ่งมองเข้าไปในความมืดมิดภายในนั้น
“คุณ... อยู่ในนั้นเหรอครับ” เขาถามอย่างไม่แน่ใจ
“ใช่... ช่วยเอาฉันออกไปที...” เสียงนั้นอ่อนแรงลงเรื่อยๆ
ณัฐพลรู้สึกถึงความสับสนและความหวาดกลัว เขาไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร คนที่อยู่ในโลงแก้วนั้นคือใคร? ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่? และที่สำคัญ... เขาเป็นอันตรายหรือไม่?
“ผม... ผมจะพยายาม” เขาตัดสินใจ เขาไม่สามารถปล่อยให้ใครต้องทนทุกข์ทรมานอยู่แบบนี้ได้
เขาเริ่มมองหาอุปกรณ์ที่จะช่วยปลดปล่อยร่างที่อยู่ในโลงแก้วนั้น เขาพบชุดเครื่องมือบางอย่างที่วางอยู่ไม่ไกลจากนั้น เขาหยิบมันขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
ขณะที่เขากำลังจะลงมือปลดล็อกกลไกของโลงแก้วนั้นเอง เขาก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้แท่นวางของโลงแก้ว
มันคือสมุดบันทึกเล่มหนึ่ง!
เขาหยิบมันขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เปิดอ่านด้วยความหวังว่ามันอาจจะมีคำอธิบายบางอย่าง
หน้าแรกๆ เป็นเพียงบันทึกการทดลองทั่วไป แต่เมื่อเขาไล่อ่านไปเรื่อยๆ สีหน้าของเขาก็ยิ่งเคร่งเครียดขึ้น
“โครงการ ‘อาร์ค’... การพัฒนาสายพันธุ์มนุษย์ให้ทนทานต่อสภาวะแวดล้อมที่เลวร้าย... การทดลองกับไวรัส... การเปลี่ยนแปลงพันธุกรรม...”
เขาอ่านไปเรื่อยๆ ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวค่อยๆ ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตา
“พวกเรากำลังสร้างสิ่งมีชีวิตใหม่... เพื่อความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์มนุษย์...”
“แต่... การทดลองเริ่มผิดพลาด... ผู้ถูกทดลองมีอาการคลุ้มคลั่ง... การควบคุมเริ่มยากขึ้น...”
“เราต้องหยุดมัน... เราต้องทำลายมัน...”
หน้าสุดท้ายของสมุดบันทึกนั้นเต็มไปด้วยรอยหมึกที่เปรอะเปื้อน ราวกับคนที่เขียนกำลังเขียนด้วยความสิ้นหวัง
“เราไม่สามารถหยุดมันได้... มันแข็งแกร่งเกินไป... มันแพร่กระจายออกไปแล้ว...”
“นี่คือความผิดพลาดของเรา... ความผิดพลาดที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง...”
ณัฐพลปิดสมุดบันทึกด้วยมือที่สั่นเทา เขาเข้าใจแล้ว
ร่างในโลงแก้วนั้น... ไม่ใช่ผู้รอดชีวิตที่ต้องการความช่วยเหลือ แต่เป็น... สิ่งมีชีวิตที่ถูกสร้างขึ้นจากการทดลองที่ผิดพลาด
แล้วเสียงกระซิบที่เขาได้ยินเมื่อครู่เล่า... มันคืออะไร?
“ฉัน... กำลังจะ... หลุดพ้น...”
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มาจากภายในโลงแก้ว และมันไม่ใช่เสียงกระซิบอีกต่อไป แต่มันเป็นเสียงที่ดังกว่าเดิม เต็มไปด้วยความกราดเกรี้ยวและความกระหาย
บานพับของโลงแก้วเริ่มส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ราวกับกำลังจะถูกเปิดออก
ณัฐพลถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว หัวใจของเขาเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมา
เขาไม่เคยคิดเลยว่าการค้นหาความหวังในเมืองร้างแห่งนี้ จะนำพาเขามาสู่จุดที่น่ากลัวที่สุด
เขาเหลือบมองไปยังสมุดบันทึกในมืออีกครั้ง ความหวังที่จะหาทางรอดของเขา... มันกำลังจะถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัว...
“แก... จะไม่... หนีไปไหน... ได้... อีกแล้ว...”
เสียงนั้นดังขึ้น พร้อมกับภาพเงารางๆ ที่กำลังขยับอยู่ภายในโลงแก้ว...
เขาต้องตัดสินใจ... จะหนีไปก่อน หรือจะลองทำอะไรบางอย่าง...
แต่เวลาของเขากำลังจะหมดลง...
เศษเสี้ยวแห่งตะวัน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก