ตอนที่ 1 — เสียงกระซิบในเงามืด

สายฝนที่โปรยปรายลงมาไม่ขาดสายยิ่งทำให้ภาพเมืองที่ถูกหล่อหลอมด้วยเทคโนโลยีของ "กริด" ดูมืดมนและไร้ชีวิตชีวา แสงไฟสีฟ้าอมเขียวจากเสาอากาศขนาดมหึมาที่แผ่ขยายไปทั่วทุกมุมเมืองสะท้อนบนหยดน้ำที่ไหลลงมาตามกระจกใสของตึกระฟ้าเสียดฟ้า ราวกับว่าน้ำตาของเมืองที่กำลังถูกครอบงำได้หลั่งรินออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน

เซบาสเตียน หรือที่ใครๆ เรียกเขาติดปากว่า "เซบ" ‌นั่งอยู่บนขอบหน้าต่างของอพาร์ตเมนต์ชั้นที่เจ็ดสิบสาม มองออกไปยังทิวทัศน์ที่ชวนหดหู่ เขากำลังสูบบุหรี่มวนสุดท้ายของซอง มือข้างหนึ่งประคองแก้ววิสกี้ที่ใกล้จะหมด เขายังคงสวมเสื้อฮู้ดสีเข้มที่ปกปิดใบหน้าส่วนใหญ่ และกางเกงยีนส์ที่ผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน รูปร่างผอมบางของเขาซ่อนเร้นพลังและความแข็งแกร่งที่ยากจะคาดเดา ดวงตาของเขาเป็นประกายแฝงความเหนื่อยล้า ​แต่ก็ยังคงฉายแววของความมุ่งมั่นที่ไม่เคยยอมแพ้

"กริด" ไม่ใช่แค่เครือข่ายเทคโนโลยี มันคืออำนาจ คือการควบคุม คือสิ่งที่กัดกินอิสรภาพของมนุษย์ไปทีละน้อย ตั้งแต่วันที่ "กริด" เปิดตัว ‍ด้วยคำสัญญาอันสวยหรูที่จะเชื่อมต่อทุกชีวิตเข้าหากัน สร้างโลกที่ไร้พรมแดน และไร้ซึ่งความขัดแย้ง แต่เบื้องหลังคำกล่าวอ้างอันสวยหรูนั้น คือการหล่อหลอมจิตใจ การควบคุมข้อมูล และการสอดแนมทุกการเคลื่อนไหว ทุกความคิด ‌ทุกความรู้สึกของผู้คน

เซบเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ยังคงมองทะลุเปลือกนอกอันสวยงามของ "กริด" ออก เขาเห็นมันเป็นเหมือนอสูรกายที่กำลังกลืนกินโลกนี้ และเขาก็ไม่เคยคิดที่จะปล่อยให้มันทำเช่นนั้น

เสียงข้อความแจ้งเตือนดังขึ้นมาจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆ เซบหยิบมันขึ้นมา หน้าจอแสดงข้อความเข้ารหัสที่เขาคุ้นเคย แหล่งข่าวที่ไม่เคยเปิดเผยตัวตนของเขา

"ภารกิจใหม่... ‍ที่ศูนย์บัญชาการ... กริด... ใกล้ถึงเวลา..."

ข้อความสั้นๆ แต่เพียงพอที่จะทำให้เลือดในกายของเซบสูบฉีด เขาขยี้บุหรี่ในที่เขี่ยก่อนจะลุกขึ้นยืน ความมืดในห้องดูเหมือนจะโอบล้อมเขา แต่ประกายไฟในดวงตาของเขากลับยิ่งสว่างไสว

"ถึงเวลาแล้วสินะ" เขาพึมพำกับตัวเอง

เซบเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าที่ดูเรียบง่าย ​แต่เมื่อเขาแตะที่แผงควบคุมที่ซ่อนอยู่ บานตู้ก็เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นอาวุธและอุปกรณ์ที่ซ่อนอยู่ภายใน แสงไฟสีแดงสลัวๆ จากอุปกรณ์บางชิ้นสาดส่องออกมา เซบเลือกหยิบปืนพกคู่ใจที่ถูกปรับแต่งมาเป็นพิเศษ ปืนไรเฟิลที่ออกแบบมาเพื่อการลอบเร้น และชุดเกราะอ่อนที่ยืดหยุ่นแต่แข็งแกร่ง

เขาไม่ได้ทำงานเพียงลำพัง ​เขามีทีม แต่ทีมของเขาไม่เหมือนใคร พวกเขาคือกลุ่มคนที่ถูก "กริด" ทำลายชีวิต ถูกพรากทุกสิ่งไป และตอนนี้ พวกเขาคือเงาที่กำลังจะลุกขึ้นมาต่อสู้

"เคน... ​เรเน่... พร้อมรึยัง?" เซบส่งข้อความผ่านช่องทางการสื่อสารลับ

ไม่นานนัก เสียงตอบกลับก็ดังขึ้นมาจากอุปกรณ์สื่อสารที่แนบอยู่กับข้อมือของเขา

"พร้อมเสมอ เซบ" เสียงทุ้มของเคน ดังมาจากอีกฝั่งของเมือง

"กำลังเดินทาง... เจอกันที่จุดนัดพบ" เสียงหวานแต่เด็ดเดี่ยวของเรเน่ ตามมา

เซบสวมชุดอุปกรณ์ทั้งหมดอย่างรวดเร็ว เขามีเวลาไม่มากนัก ภารกิจครั้งนี้อันตรายยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เพราะมันคือการเจาะเข้าไปในใจกลางของ "กริด" สถานที่ที่ว่ากันว่าแข็งแกร่งและปลอดภัยที่สุด ยากเกินกว่าใครจะเข้าไปถึง

เขาเดินออกจากอพาร์ตเมนต์ ทิ้งความเงียบและความมืดไว้เบื้องหลัง ถนนด้านล่างเต็มไปด้วยผู้คนที่มีใบหน้าว่างเปล่า พวกเขาเดินตามเส้นทางที่ "กริด" กำหนดไว้ สวมอุปกรณ์ที่เชื่อมต่อกับเครือข่ายตลอดเวลา ราวกับหุ่นยนต์ที่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ เซบเดินแทรกตัวไปตามฝูงชนอย่างแนบเนียน เขาคือผีดิบที่เดินอยู่ในหมู่คนเป็น ร่างกายของเขาเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว หลบเลี่ยงการสอดส่องของเซ็นเซอร์ตรวจจับต่างๆ

เขามาถึงตรอกแคบๆ แห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยกลิ่นขยะและน้ำเสีย มันคือจุดที่เขาจะพบกับเรเน่ เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังมาจากปลายตรอก เงาของหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏขึ้น เธอสวมชุดสีดำที่กลมกลืนไปกับความมืด ใบหน้าสวยคมของเธอซ่อนอยู่ใต้หมวกฮู้ด

"มาแล้วเหรอ เซบ" เรเน่กล่าว น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น

"เรเน่... เคนล่ะ?" เซบถาม

"กำลังจะมา" เคนปรากฏตัวขึ้นจากอีกทางหนึ่ง เขาสวมชุดเกราะที่ดูใหญ่โตกว่าเซบ แต่การเคลื่อนไหวของเขากลับคล่องแคล่วผิดคาด รอยแผลเป็นจางๆ บนใบหน้าของเขาบ่งบอกถึงประสบการณ์การต่อสู้ที่ผ่านมา

"พวกแกพร้อมนะ ภารกิจครั้งนี้... ไม่เหมือนครั้งไหนๆ" เซบเน้นย้ำ

"พร้อมเสมอ" เคนตอบรับอย่างหนักแน่น

"เราต้องทำลายมัน... ให้ได้" เรเน่กล่าวเสริม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยไฟแห่งความแค้น

พวกเขาเริ่มออกเดินทางไปยังจุดหมายปลายทาง ศูนย์บัญชาการของ "กริด" ที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางเมือง อาคารแห่งนั้นดูเหมือนจะสูงเสียดฟ้า สูงจนแทบจะกลืนกินท้องฟ้าทั้งหมด ผิวภายนอกของอาคารเป็นโลหะสีดำมันวาวที่สะท้อนแสงไฟจากรอบๆ ราวกับอุกกาบาตยักษ์ที่ตกลงมาจากอวกาศ

การเดินทางไปยังศูนย์บัญชาการไม่ใช่เรื่องง่าย เมืองนี้ถูกควบคุมอย่างเข้มงวดด้วยระบบรักษาความปลอดภัยของ "กริด" ทั้งกล้องวงจรปิด โดรนตรวจการณ์ และหุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยที่คอยลาดตระเวนอยู่ตลอดเวลา

"เราต้องใช้เส้นทางใต้ดิน" เรเน่กล่าว "มันอันตรายกว่า แต่โอกาสที่จะถูกตรวจจับน้อยกว่า"

พวกเขาเคลื่อนที่ไปตามตรอกซอกซอย หลบหลีกสายตาของกล้องวงจรปิด และใช้ความคล่องแคล่วของเซบในการเจาะระบบล็อคอิเล็กทรอนิกส์ของประตูที่ปิดกั้นทางเข้าอุโมงค์เก่า

เมื่อพวกเขาเข้าไปในอุโมงค์ บรรยากาศก็ยิ่งมืดมิดและอับชื้น กลิ่นอายของความเก่าแก่และความผุพังอบอวลไปทั่ว มีเพียงแสงสลัวๆ จากอุปกรณ์ฉายแสงของพวกเขาเท่านั้นที่ช่วยนำทาง

"ดูเหมือนที่นี่จะถูกทิ้งร้างมานาน" เคนกล่าว

"นั่นแหละคือข้อดี... พวกมันคงไม่คิดว่าจะมีใครกล้าลงมาที่นี่" เซบตอบ

ขณะที่พวกเขาเดินลึกเข้าไปในอุโมงค์ ทันใดนั้น แสงสีแดงสว่างวาบขึ้นมาจากด้านหน้า

"ระวัง!" เคนตะโกน

พื้นอุโมงค์สั่นสะเทือน พร้อมกับเสียงคำรามของเครื่องจักรขนาดใหญ่ที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามา

"พวกมันเจอเราแล้ว!" เรเน่กล่าว

จากความมืดเบื้องหน้า ปรากฏร่างของหุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยขนาดมหึมา มันมีแขนกลที่น่าเกรงขามติดตั้งอาวุธเลเซอร์ที่พร้อมจะยิงทำลายทุกสิ่ง

"เตรียมตัว!" เซบสั่ง

การต่อสู้เริ่มต้นขึ้น เซบใช้ความเร็วและความคล่องแคล่วของเขาในการหลบหลีกการโจมตีของหุ่นยนต์ เคนใช้พละกำลังของเขาในการปะทะโดยตรง ส่วนเรเน่ใช้ความสามารถในการแฮกข้อมูลเพื่อหาจุดอ่อนของมัน

ลำแสงเลเซอร์สีแดงสว่างวาบพุ่งผ่านอากาศ เสียงระเบิดดังขึ้นเป็นระยะๆ เซบพุ่งเข้าประชิดตัวหุ่นยนต์ ใช้มีดสั้นของเขาแทงเข้าไปที่ข้อต่อของมัน ส่วนเคนก็ใช้หมัดเหล็กทุบเข้าไปที่เกราะของหุ่นยนต์อย่างไม่ยั้ง

เรเน่กำลังพยายามเจาะระบบควบคุมของหุ่นยนต์ "อีกนิดเดียว... อีกนิดเดียว..." เธอพึมพำ

ในที่สุด หุ่นยนต์ก็เกิดการช็อตไฟฟ้าขึ้นอย่างรุนแรง มันกระตุกอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้น ส่งเสียงดังสนั่น

"รอดมาได้หวุดหวิด" เคนกล่าว หอบหายใจ

"แต่พวกมันคงรู้แล้วว่าเราอยู่ที่นี่" เซบกล่าว ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้น "เราต้องรีบไปต่อ"

พวกเขาเดินทางต่อไปในอุโมงค์ที่มืดมิดและอันตรายมากขึ้นเรื่อยๆ เสียงฝีเท้าของพวกเขาดังก้องอยู่ในความเงียบ ราวกับว่าเวลาได้หยุดนิ่ง

เมื่อพวกเขามาถึงทางออกของอุโมงค์ที่เชื่อมต่อกับชั้นใต้ดินของศูนย์บัญชาการ "กริด" ทิวทัศน์เบื้องหน้าก็ทำให้พวกเขาตะลึง

มันคือเขาวงกตของสายเคเบิลและแผงวงจรขนาดมหึมา แสงไฟสีฟ้าอ่อนๆ ส่องสว่างไปทั่ว ทำให้ทุกสิ่งดูราวกับอยู่ในโลกอนาคตที่ไม่เคยมีใครจินตนาการมาก่อน

"นี่คือ... ใจกลางของ 'กริด'" เรเน่กล่าว เสียงของเธอเต็มไปด้วยความทึ่ง

"ใช่" เซบตอบ "และมันคือจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง"

แต่ทันใดนั้น เสียงไซเรนสีแดงก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน แสงไฟสีแดงสว่างวาบไปทั่วบริเวณ

"พวกมันรู้แล้ว!" เคนตะโกน

"ทำไม?" เรเน่ถามอย่างตกใจ

"ไม่รู้... แต่เราไม่มีเวลาแล้ว" เซบพูด พลางคว้าปืนพกขึ้นมา

ประตูเหล็กบานใหญ่ตรงหน้าเริ่มเลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นภาพของเหล่าหุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยจำนวนมาก ยืนเรียงราย เตรียมพร้อมที่จะเข้าโจมตี

"ดูเหมือนว่า... จะมีคนไม่ต้อนรับเรานะ" เซบกล่าว พลางยิ้มมุมปาก แม้ในสถานการณ์ที่อันตรายที่สุด

"งั้นก็... แจกการ์ดเชิญให้พวกมัน!" เคนตะโกน กวัดแกว่งหมัดเหล็กของเขา

การต่อสู้ครั้งใหม่กำลังจะอุบัติขึ้น ณ ใจกลางของ "กริด" ที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีและความอันตราย ที่นี่คือสมรภูมิสุดท้ายที่พวกเขาต้องทลายความมืดมิดนี้ให้ได้... หรือไม่ก็ต้องกลายเป็นส่วนหนึ่งของมันไปตลอดกาล.