ตอนที่ 2 — ลวงตาใต้แสงกริด

หยดน้ำที่เกาะพราวอยู่บนใบหน้าของเซบาสเตียน หรือที่เพื่อนเรียกขานกันว่า "เซบ" ชะล้างเอาคราบเขม่าและความเหนื่อยล้าที่สั่งสมมาตลอดทั้งคืนออกไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่อาจลบล้างความรู้สึกหนักอึ้งในอกไปได้ ภาพเมืองที่ถูกฉาบด้วยแสงนีออนสีฟ้าอมเขียวอันเย็นยะเยือกจาก "กริด" ปรากฏเด่นชัดอยู่เบื้องหน้า ‌ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังหลับใหลรอวันที่จะขย้ำทุกสิ่งทุกอย่างให้สิ้นสากล

"กริด" ไม่ใช่เพียงแค่เครือข่ายการสื่อสาร หรือระบบบริหารเมือง มันคือทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของผู้คนในนครแห่งนี้ มันคือผู้ควบคุม ทุกการเคลื่อนไหว ทุกการตัดสินใจ ทุกลมหายใจของผู้คน ​ถูกจับตามองและประเมินค่าด้วยอัลกอริทึมอันซับซ้อนของมัน การขัดขืนเท่ากับการสูญสิ้น

เซบสูดลมหายใจลึกๆ กลิ่นอายของฝนและความเย็นยะเยือกแทรกซึมเข้ามาในปอด เขาอยู่ที่นี่ ริมขอบของเขตที่ถูกเรียกว่า "แกน" ใจกลางศูนย์บัญชาการของกริด สถานที่ซึ่งเป็นทั้งสมองและหัวใจของอำนาจมหาศาลนี้

"คิดว่าถึงเวลาแล้วใช่ไหม?" ‍เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากด้านหลัง เซบหันไปมองพบกับร่างเงาของ "มายา" หญิงสาวผู้มาก่อนกาลด้วยทักษะการแฮ็กที่เหนือชั้น และเป็นเพียงไม่กี่คนที่เซบไว้ใจในโลกที่เต็มไปด้วยการหลอกลวง

"อืม" เซบพยักหน้า ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังอาคารทรงสูงเสียดฟ้าที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า มันคือ ‌"พีระมิดแห่งกริด" ศูนย์กลางอำนาจที่ไร้ใบหน้า "การรอคอยมันจะทำให้เราพลาดโอกาส"

มายาก้าวเข้ามาใกล้ ใบหน้าของเธอถูกสาดส่องด้วยแสงสีฟ้าจากเสาอากาศขนาดมหึมาที่แผ่ขยายไปทั่วทุกมุมเมือง ทำให้ดวงตาของเธอดูราวกับมีประกายแห่งความมุ่งมั่น "ฉันสแกนข้อมูลคร่าวๆ แล้ว ระบบรักษาความปลอดภัยตรงนั้นหนาแน่นกว่าที่เราประเมินไว้มาก ‍โดยเฉพาะชั้นใต้ดิน"

"นั่นคือสิ่งที่ฉันคาดหวัง" เซบยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน "ถ้ามันง่ายเกินไป มันก็คงไม่ใช่กริด"

"แต่แผนของเรา..." มายาเริ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงกังวล

"แผนของเรายังคงอยู่" เซบขัดขึ้น "แต่เราต้องปรับเปลี่ยนวิธีการเข้าถึงเล็กน้อย" เขาชี้ไปยังช่องระบายอากาศขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่สิบเมตร ​"เป้าหมายของเราไม่ใช่การบุกเข้าไปตรงๆ แต่เป็นการแทรกซึมเข้าไปทีละเล็กละน้อย"

มายาพิจารณาตามที่เซบชี้ "ช่องระบายอากาศ? มันจะเล็กเกินไปสำหรับเรานะ"

"สำหรับพวกเราใช่ แต่ไม่ใช่สำหรับ...ของขวัญชิ้นพิเศษที่ฉันเตรียมไว้" เซบกล่าวพร้อมกับยักคิ้วอย่างเจ้าเล่ห์

เขาส่งสัญญาณให้มายาตามมา พวกเขาเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบ ซ่อนตัวอยู่ใต้เงาของอาคารที่ปกคลุมด้วยแผงโซลาร์เซลล์สะท้อนแสง ​และสายเคเบิลใยแก้วนำแสงที่ระยิบระยับราวกับเส้นเลือดของสัตว์ประหลาดเทคโนโลยี

"ของขวัญชิ้นพิเศษ?" มายาถามเสียงเบาขณะที่เดินตามหลังเซบอย่างระแวดระวัง

"โดรนขนาดเล็กที่ถูกออกแบบมาเป็นพิเศษ" เซบอธิบาย "มันสามารถแทรกซึมเข้าไปในระบบระบายอากาศได้ มันจะทำหน้าที่เป็นตาและหูของเรา มันจะส่งข้อมูลกลับมาให้เรา แล้วเราค่อยวางแผนขั้นต่อไป"

"แล้วถ้ามันถูกจับได้ล่ะ?"

"นั่นคือเหตุผลที่ฉันไม่ได้ใช้โดรนของกริด" เซบกล่าว ​"มันถูกสร้างขึ้นมาใหม่ทั้งหมด ด้วยเทคโนโลยีที่เราพัฒนาขึ้นเอง มันจะเหมือนผีในระบบ หากมันถูกตรวจจับ มันจะทำลายตัวเอง และลบข้อมูลทั้งหมดทิ้งไป"

พวกเขามาถึงที่ซ่อนของเซบ ซึ่งเป็นช่องว่างเล็กๆ ใต้สะพานลอยยกระดับที่ถูกปกคลุมด้วยสนิมและหยากไย่ มีเพียงแสงไฟสีฟ้าอมเขียวจาก "กริด" ที่ส่องลงมาเป็นครั้งคราว เซบหยิบกระเป๋าเป้สะพายหลังใบเก่าออกมา เปิดมันออก และหยิบเอาวัตถุสีดำสนิทที่มีขนาดเท่าลูกเทนนิสออกมา

"นี่ไง ของขวัญของฉัน" เซบกล่าวพลางยื่นโดรนขนาดเล็กให้มายาดู

มายาหยิบมันขึ้นมาสำรวจด้วยความสนใจ "เล็กและเงียบมาก...ฝีมือไม่เลวเลยนะเซบ"

"เราต้องทำตอนนี้" เซบกล่าว "ทุกนาทีที่ผ่านไป กริดจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น"

พวกเขาเคลื่อนตัวไปยังช่องระบายอากาศที่เซบได้ระบุไว้ มันอยู่ค่อนข้างสูงจากพื้นดิน แต่ไม่สูงจนเกินไปสำหรับเซบที่มีร่างกายที่คล่องแคล่วและฝึกฝนมาอย่างดี เขาปีนป่ายขึ้นไปอย่างรวดเร็วราวกับกิ้งก่า ก่อนจะยื่นมือลงมาช่วยมายา

"พร้อมนะ?" เซบถาม

มายาพยักหน้า สีหน้าของเธอแน่วแน่ "พร้อมเสมอ"

เซบเปิดช่องระบายอากาศออก เสียงเสียดสีของโลหะดังขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ถูกกลืนหายไปกับเสียงหึ่งๆ ของระบบระบายอากาศที่ดังอยู่ตลอดเวลา เขาค่อยๆ ปล่อยโดรนเข้าไปในช่องว่างอันมืดมิด

"ไปเลย เจ้าจิ๋ว" เซบกระซิบบอก "ไปทำให้เราเห็นสิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่"

เขาปิดช่องระบายอากาศลงอย่างเบามือ แล้วทั้งสองก็ถอยกลับไปยังที่ซ่อนของพวกเขา

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ละนาทีเปรียบเสมือนชั่วโมงสำหรับเซบและมายา พวกเขานั่งรออย่างใจจดใจจ่อ สายตาจับจ้องไปยังหน้าจอขนาดเล็กที่เซบถือไว้

"กำลังเข้าสู่เครือข่ายย่อย" เสียงของมายาดังขึ้นหลังจากเงียบไปนาน

"เยี่ยม" เซบกล่าว "ส่งสัญญาณภาพมาเร็ว"

หน้าจอเริ่มมีภาพปรากฏขึ้น มันเป็นภาพจากมุมมองของโดรน ภาพที่มืดมิดและเต็มไปด้วยฝุ่น แต่ก็พอจะมองเห็นโครงสร้างภายในของระบบระบายอากาศที่ซับซ้อน

"กำลังเคลื่อนที่ผ่านท่อหลัก" มายาบรรยาย "ทางเดินกว้างพอสมควร แต่ก็มีเซ็นเซอร์ตรวจจับความเคลื่อนไหวติดตั้งอยู่เป็นระยะๆ"

"หลบเลี่ยงให้ดี" เซบเตือน

ภาพบนหน้าจอเริ่มเปลี่ยนไป พวกเขาเห็นทางแยกมากมาย ราวกับเส้นเลือดดำที่ทอดยาวไปทั่วร่างของ "พีระมิดแห่งกริด"

"นี่มัน...ซับซ้อนกว่าที่คิด" มายาเอ่ยอย่างประหลาดใจ

"แน่นอน" เซบกล่าว "กริดไม่ได้สร้างมาให้ใครเข้าถึงได้ง่ายๆ"

ทันใดนั้น ภาพบนหน้าจอเกิดอาการสั่นไหวเล็กน้อย

"เกิดอะไรขึ้น?" เซบถาม

"เซ็นเซอร์บางตัว...ตรวจจับความผิดปกติได้" มายาตอบด้วยน้ำเสียงตึงเครียด "โดรนกำลังพยายามปรับตัว"

"ปรับตัว? มันหมายถึงอะไร?"

"มันกำลังพยายามปลอมแปลงสัญญาณของตัวเองให้เหมือนกับระบบปกติ" มายาอธิบาย "แต่...ดูเหมือนจะมีระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูงเข้ามาแทรกแซง"

ภาพบนหน้าจอเริ่มพร่ามัว มีเส้นกราฟิกสีแดงปรากฏขึ้นเป็นระยะๆ

"แย่แล้ว!" มายาอุทาน "ระบบกำลังพยายามระบุตำแหน่งของโดรน!"

"ถอนตัว!" เซบสั่งทันที

"ช้าไปแล้ว!"

เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นแผ่วเบาจากหน้าจอของมายา และพร้อมกันนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นกึกก้องไปทั่วบริเวณ พวกเขาถูกค้นพบแล้ว!

"ลุก!" เซบคว้าแขนมายา "เราต้องไปจากที่นี่!"

พวกเขาพุ่งตัวออกจากที่ซ่อน วิ่งไปตามตรอกซอกซอยที่คุ้นเคยราวกับเงาของเมืองที่เต็มไปด้วยอันตราย แสงไฟสีฟ้าอมเขียวของกริดที่เคยสว่างไสว ตอนนี้กลับกลายเป็นเหมือนดวงตาที่จ้องมองมายังพวกเขา

"พวกเขาจะส่งหน่วยลาดตระเวนมา" มายาตะโกนขณะวิ่ง "เราต้องหาที่หลบ"

"รู้แล้ว!" เซบตอบ เสียงหอบหายใจดังระรัว

พวกเขาเลี้ยวเข้าสู่ตรอกแคบๆ ที่เต็มไปด้วยกองขยะและตู้คอนเทนเนอร์เก่าๆ เสียงฝีเท้าของหน่วยรักษาความปลอดภัยของกริดดังไล่ตามมาติดๆ พวกเขาคือหุ่นยนต์ที่ถูกออกแบบมาเพื่อกำจัดสิ่งผิดปกติอย่างมีประสิทธิภาพ

"ตรงไป!" เซบเห็นช่องว่างเล็กๆ ใต้บันไดเหล็กที่ทอดขึ้นไปยังชั้นที่สูงกว่า "เข้าไปในนั้น!"

ทั้งสองเบียดเสียดเข้าไปในช่องว่างอันคับแคบนั้น พวกเขานั่งซุกตัวอยู่ใต้บันไดเหล็ก มองเห็นแสงไฟสีฟ้าที่สาดส่องเข้ามาจากทางเข้าตรอก หน่วยลาดตระเวนของกริดเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว ราวกับไม่พบเห็นอะไรผิดปกติ

เมื่อเสียงฝีเท้าจางหายไป เซบและมายาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

"เกือบไปแล้ว" มายาพึมพำ

"เกือบไปจริงๆ" เซบเห็นภาพของโดรนที่ถูกทำลายลอยเข้ามาในความคิด "แต่เราก็ได้ข้อมูลบางส่วนกลับมา"

"ข้อมูลที่บอกว่าระบบรักษาความปลอดภัยตรงนั้นซับซ้อนกว่าที่เราคิด" มายาเสริม

"ใช่" เซบมองไปยัง "พีระมิดแห่งกริด" ที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางแสงไฟ "แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะผ่านมันไปไม่ได้"

เขาหยิบอุปกรณ์สื่อสารขนาดเล็กออกมา แล้วกดปุ่มบางอย่าง

"มีอะไร?" มายาถาม

"กำลังติดต่อกับ 'ราชา'" เซบกล่าว "ฉันคิดว่าเราต้องการความช่วยเหลือเพิ่มเติม"

"ราชา?" มายาเลิกคิ้ว "เขาจะยอมช่วยเราหรือ?"

"เขาไม่ชอบกริดเท่าเรา" เซบกล่าว "และฉันมีข้อเสนอที่เขาปฏิเสธไม่ได้"

สายฝนยังคงโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย มันชะล้างเอาคราบสกปรกบนพื้นถนนออกไป แต่ก็ไม่อาจชะล้างความมุ่งมั่นที่เต็มเปี่ยมในดวงตาของเซบได้ เขารู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะไม่ง่าย แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน

"ครั้งนี้เราอาจจะล้มเหลว" เซบกล่าว "แต่ครั้งต่อไป...เราจะเจาะเข้าไปถึงหัวใจของมันให้ได้"

เขาเงยหน้ามองไปยัง "พีระมิดแห่งกริด" อีกครั้ง แสงสีฟ้าอมเขียวสาดส่องลงมา ราวกับกำลังเยาะเย้ยเขา แต่ในแววตาของเซบ กลับมีประกายแห่งความท้าทายที่ลุกโชนขึ้นมาอย่างไม่เคยมีมาก่อน

การลวงตาภายใต้แสงกริดกำลังจะจบลง และการเผชิญหน้าครั้งใหม่ที่อันตรายยิ่งกว่ากำลังจะเริ่มต้นขึ้น