ตอนที่ 3 — เสียงกระซิบจากเงามืด

หยาดฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย แต่สำหรับเซบาสเตียนแล้ว มันไม่ต่างอะไรกับเสียงเพลงกล่อมที่กำลังพยายามกลบเสียงก้องในหัวที่ดังขึ้นเรื่อยๆ เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าสีเทาอมดำที่ถูกบดบังด้วยโครงข่ายขนาดมหึมาของ "กริด" ที่ทอดตัวแผ่คลุมทั่วทั้งเมือง ราวกับใยแมงมุมยักษ์ที่คอยจับทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้ แสงสีฟ้าอมเขียวที่ส่องสว่างจากเสาอากาศยักษ์กลางเมืองสะท้อนเป็นประกายบนผิวน้ำที่นองอยู่ตามพื้นถนนคอนกรีตอันเย็นเยียบ ‌มันคือภาพที่คุ้นเคย เป็นภาพที่บ่งบอกถึงอำนาจอันไร้เทียมทานของกริดที่แทรกซึมไปทุกอณูของชีวิต

"แกคิดว่าเราจะไปถึงแกนกลางได้จริงๆ น่ะเหรอ เซบ?" เสียงทุ้มแหบพร่าของ "ไค" ดังขึ้นมาข้างหู ทำให้เซบชะงักความคิด

เซบหันไปมองเพื่อนร่วมอุดมการณ์ที่ยืนพิงกำแพงอิฐเปียกชื้นอยู่ไม่ไกล ​ไคคือคนที่เขาไว้วางใจมากที่สุดในกลุ่ม ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ดวงตาคมกริบที่มักจะฉายแววเหนื่อยล้าแต่ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยแผลเป็นเล็กๆ ที่บอกเล่าเรื่องราวของการต่อสู้ที่ผ่านมา

"ฉันไม่รู้สิไค" เซบตอบเสียงแผ่ว "แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนี่ ถ้าเราไม่ลอง ‍ความหวังก็ริบหรี่ลงทุกที"

"ความหวังน่ะ... มันก็เหมือนกับน้ำฝนในเมืองนี้แหละ" ไคพูดพลางปาดน้ำฝนออกจากใบหน้า "มีให้เห็นอยู่ตลอดเวลา แต่ก็ไม่เคยพอที่จะทำให้ผืนดินแห้งได้เลย"

เซบพยักหน้าเห็นด้วย คำพูดของไคมันสะท้อนความรู้สึกของเขาได้ดี การต่อสู้กับกริดไม่ใช่เรื่องง่าย มันเหมือนกับการพยายามจะแหวกว่ายทวนกระแสน้ำอันเชี่ยวกรากที่พร้อมจะดูดกลืนทุกชีวิตให้จมดิ่งลงไป

"แต่ถ้าเรามีข้อมูลที่ได้มาล่ะ" ‌เซบพูดต่อ พลางยก 'หน่วยความจำ' เล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในฝ่ามือขึ้นมา "นี่อาจจะเป็นกุญแจดอกสำคัญก็ได้"

ไคขมวดคิ้ว "ข้อมูลที่ได้มาจาก 'เงา' ‍น่ะเหรอ? ฉันยังไม่ไว้ใจมันเท่าไหร่เลยเซบ"

"ฉันรู้" เซบถอนหายใจ "แต่นายก็เห็นแล้วว่าข้อมูลพวกนี้แม่นยำแค่ไหน มันช่วยให้เราหลบเลี่ยงการตรวจจับของพวกหน่วยรักษาความปลอดภัยของกริดได้หลายครั้ง"

"ก็จริง" ไคยอมรับ "แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีพลาดเลยนะ จำได้ไหมครั้งล่าสุดที่เกือบโดนจับได้ที่เขต ​7 น่ะ ถ้าเราไม่เจอ 'เงา' ตอนนั้น... ป่านนี้เราคงกลายเป็นแค่ข้อมูลในคลังของกริดไปแล้ว"

"นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันคิด" เซบขยับเข้ามาใกล้ไค "เงา... ​มันรู้เรื่องกริดดีเกินไป มันรู้ช่องโหว่ จุดอ่อน หรือบางที... มันอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของกริดมาก่อนก็ได้"

"อย่าคิดมากไปเลยเซบ" ไคตบไหล่เขาเบาๆ "ตอนนี้เรามีเป้าหมาย คือการเข้าถึงศูนย์บัญชาการของกริดให้ได้ ​เราต้องทำตามแผนที่เราวางไว้"

เซบพยักหน้า เขาสูดหายใจลึก พยายามสูดอากาศที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของโลหะและโอโซนเข้าไปให้เต็มปอด เขาต้องสงบสติอารมณ์ ความคิดที่ฟุ้งซ่านมีแต่จะทำให้เขาเสียสมาธิ

"ไปกันเถอะ" เซบเอ่ย "พวกเราที่เหลือรออยู่ที่จุดนัดพบแล้ว"

ทั้งสองเดินออกจากตรอกแคบๆ ที่เต็มไปด้วยถังขยะที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบภายใต้การควบคุมของกริด แสงไฟสีฟ้าอมเขียวสาดส่องลงมาเป็นระยะๆ สร้างเงาที่ยาวเหยียดและบิดเบี้ยวไปตามพื้นถนน พวกเขาเดินปะปนไปกับผู้คนจำนวนมากที่สวมชุดสีเทาเหมือนกันหมด ซึ่งเป็นชุดเครื่องแบบมาตรฐานที่กริดบังคับให้ทุกคนสวมใส่เพื่อ "ความเป็นระเบียบ" และ "การจำแนกตัวตน"

แต่ภายใต้ความเหมือนกันนั้น เซบรู้ดีว่าแต่ละคนมีความคิด ความรู้สึก และความฝันที่แตกต่างกันไป บางคนอาจจะยอมจำนนต่ออำนาจของกริดโดยสิ้นเชิง บางคนอาจจะซ่อนความขบถเอาไว้ในใจอย่างเงียบๆ และบางคน... ก็เหมือนกับเขาและไค กำลังรอคอยวันที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะเปลี่ยนแปลงไป

เมื่อมาถึงอาคารร้างเก่าแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่บริเวณชานเมือง เซบและไคก็พบกับสมาชิกคนอื่นๆ ในทีมที่กำลังยืนรออยู่แล้ว มี "ลิลลี่" หญิงสาวร่างเล็กผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิคของทีม ดวงตาของเธอฉายแววตื่นเต้นและประหม่าในเวลาเดียวกัน "มาร์ค" ชายร่างใหญ่กำยำ อดีตทหารที่ผันตัวมาเป็นหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยของกลุ่ม ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมตามปกติ และ "เอมมี่" นักแม่นปืนสาวผู้เงียบขรึม ที่ยืนนิ่งสงบราวกับรูปปั้น

"เป็นไงบ้าง?" ลิลลี่ถามทันทีที่เห็นเซบ "ข้อมูลใหม่เป็นไงบ้าง?"

"ยังไม่สมบูรณ์" เซบตอบ "แต่เรามีเบาะแสสำคัญที่จะนำเราไปสู่ศูนย์บัญชาการหลักได้"

"เบาะแสจากไหน?" มาร์คถามเสียงห้วน เขามักจะเป็นคนแรกที่ตั้งคำถามถึงความเสี่ยง

"จาก 'เงา'" เซบตอบ "แต่เราก็ต้องระวังตัวให้มากที่สุด"

"แน่นอน" มาร์คพยักหน้า "ครั้งนี้เราจะเข้าไปในเขตอันตรายจริงๆ เราต้องมั่นใจทุกย่างก้าว"

เอมมี่ผู้เงียบขรึมเอ่ยขึ้นมาเป็นครั้งแรก "ฉันได้ยินเสียงวิทยุสื่อสารของหน่วยรักษาความปลอดภัยกริดเมื่อคืนนี้" เธอพูดเสียงเรียบ "พวกมันพูดถึง 'การปรับปรุงระบบความปลอดภัยครั้งใหญ่' ที่ศูนย์บัญชาการกลาง"

"ปรับปรุงระบบความปลอดภัย?" ลิลลี่ทวนคำ "หมายความว่ามันกำลังจะซับซ้อนขึ้นกว่าเดิมงั้นสิ?"

"อาจจะ" เอมมี่ตอบ "หรืออาจจะหมายถึงการเตรียมรับมือกับการโจมตีบางอย่างก็ได้"

เซบรู้สึกได้ถึงความกดดันที่เพิ่มสูงขึ้น การปรับปรุงระบบความปลอดภัยอาจจะเป็นอุปสรรคที่ยิ่งใหญ่กว่าที่พวกเขาคาดคิด

"ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร เราก็ต้องไปอยู่ดี" เซบพูดเสียงหนักแน่น "ภารกิจของเราคือการเข้าถึงแกนกลางของกริด และหยุดยั้งการทำงานของมัน"

"แผนการของเราคืออะไร?" มาร์คถาม

"ลิลลี่จะใช้ข้อมูลจาก 'เงา' เพื่อหาช่องโหว่ในระบบรักษาความปลอดภัยภายนอก" เซบอธิบาย "เมื่อเราเข้าไปได้แล้ว มาร์คจะเป็นคนคอยจัดการกับหน่วยรักษาความปลอดภัยที่ขวางหน้า ส่วนเอมมี่... เราต้องการเธอคอยคุ้มกันจากระยะไกล"

"แล้วนายล่ะ เซบ?" ลิลลี่ถาม

"ฉันกับไค จะพยายามเข้าถึงห้องควบคุมหลักให้เร็วที่สุด" เซบตอบ "เราต้องหาทางปิดระบบให้ได้ก่อนที่การปรับปรุงจะเสร็จสมบูรณ์"

"ฟังดูอันตรายมาก" ไคเอ่ยขึ้น "ถ้าพวกมันรู้ตัว..."

"ก็ต้องสู้" เซบตอบ พลางกำหมัดแน่น "เราสู้มาตลอด สู้มานานพอแล้ว ถึงเวลาที่เราจะจบมันเสียที"

กลุ่มของเซบแยกย้ายกันเพื่อเตรียมตัว เซบและไคเดินไปตามทางเดินที่มืดสลัวของอาคารร้าง ขณะที่ลิลลี่กำลังง่วนอยู่กับการถอดรหัสข้อมูลบนอุปกรณ์ของเธอ

"เซบ" ไคเอ่ยขึ้นในความเงียบ "นายแน่ใจนะว่า 'เงา' ไว้ใจได้จริงๆ?"

"ฉันไม่แน่ใจ" เซบตอบตามตรง "แต่ฉันเชื่อในสัญชาตญาณของฉัน และฉันเชื่อว่า 'เงา' เองก็มีเหตุผลของตัวเองที่อยากจะเห็นกริดล่มสลาย"

"เหตุผลอะไร?"

"ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน" เซบพูด พลางเหลือบมองไปทางช่องระบายอากาศที่อยู่สูงขึ้นไป "บางที... เขาอาจจะเป็นคนที่เคยสร้างกริดขึ้นมาก็ได้"

ไคเงียบไป เขาคงกำลังประมวลผลคำพูดของเซบ เซบเองก็เช่นกัน ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเขาตั้งแต่ตอนที่เขาได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับ 'เงา' ข้อมูลที่ 'เงา' มอบให้มันลึกซึ้งเกินกว่าที่คนภายนอกจะเข้าถึงได้

"เราต้องระวัง" ไคพูดขึ้นมาอีกครั้ง "ถ้า 'เงา' เป็นคนที่สร้างกริด... เขาก็อาจจะรู้ทุกอย่างที่เรากำลังจะทำก็ได้"

"นั่นคือความเสี่ยงที่เราต้องยอมรับ" เซบตอบ "แต่ถ้าเขาเป็นคนที่สร้างมันขึ้นมาจริง เขาก็อาจจะเป็นคนเดียวที่จะช่วยเราทำลายมันได้"

พวกเขาเดินมาถึงจุดซ่อนตัวสุดท้ายก่อนจะมุ่งหน้าสู่ใจกลางเมือง เซบมองไปยังภาพของกริดที่ส่องสว่างอยู่เบื้องหน้า มันคือศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่มนุษยชาติเคยเผชิญมา แต่ในความมืดมิดนั้น เขาก็เห็นประกายความหวังเล็กๆ ที่ส่องประกายผ่านหยาดฝน

"เอาล่ะ" เซบเอ่ย "พร้อมนะ?"

ไคพยักหน้า สายตาของเขามุ่งมั่นแน่วแน่

"พร้อมเสมอ"

ทั้งสองปีนขึ้นไปบนหลังคาอาคารร้าง มองออกไปยังทิวทัศน์ของเมืองที่ถูกปกคลุมด้วยเทคโนโลยีอันเยือกเย็นของกริด เบื้องหน้าคือภารกิจที่เต็มไปด้วยอันตราย แต่ก็คือภารกิจที่จะนำมาซึ่งอิสรภาพ หรือไม่ก็... ความดับสูญ

ทันใดนั้น สัญญาณเตือนภัยของกริดก็ดังขึ้น! แสงไฟสีแดงกะพริบวูบวาบไปทั่วทั้งเมือง เสียงไซเรนโหยหวนดังก้องไปทั่วอากาศ

"เกิดอะไรขึ้น?!" ไคตะโกน

"ฉันไม่รู้!" เซบตะโกนกลับ "แต่ดูเหมือนว่า... เราโดนจับได้แล้ว!"

บนจอภาพขนาดใหญ่ที่ติดตั้งอยู่บนอาคารแห่งหนึ่ง ภาพของใบหน้าเขาปรากฏขึ้นมาพร้อมกับข้อความสีแดงอันน่าสะพรึงกลัว: "ภัยคุกคามระดับสูงสุด ตรวจพบการแทรกซึม"

"ไม่ใช่แค่นี้..." ลิลลี่ตะโกนผ่านวิทยุสื่อสารที่ติดอยู่ที่หูของพวกเขา "มีอะไรบางอย่างกำลังเปิดระบบป้องกันทั้งหมด! มัน... มันกำลังล็อคเราอยู่ข้างนอก!"

เซบมองไปรอบๆ เห็นหน่วยรักษาความปลอดภัยของกริดจำนวนมากกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ พวกมันมาเร็วเกินไป เร็วจนน่าสงสัย

"นี่ไม่ใช่การพลาด" เซบพูดเสียงเย็นยะเยือก "นี่คือการล่อ... ล่อให้เราเข้ามา!"

"ใคร?" ไคถาม

"เงา..." เซบตอบเสียงแผ่ว "หรือบางที... อาจจะเป็นคนที่สร้างกริดขึ้นมาจริงๆ ก็ได้"

ก่อนที่พวกเขาจะได้ประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้น ประตูเหล็กบานใหญ่เบื้องหน้าก็เปิดออก เผยให้เห็นเงาตะคุ่มของใครบางคนยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางแสงไฟสีฟ้าอมเขียว

"ยินดีต้อนรับ... เหล่าผู้กล้า" เสียงทุ้มลึกที่เย็นชาดังก้องมาจากเงาตะคุ่มนั้น "พวกเจ้ามาถึงแล้ว... ในที่สุด"

เซบรู้สึกได้ถึงความหนาวเย็นที่แล่นไปทั่วสันหลัง ไม่ใช่แค่ความหนาวจากสายฝน แต่เป็นความหนาวจากอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา

มันคือการเผชิญหน้าที่แท้จริง... หรือมันคือกับดักที่ซับซ้อนกว่าที่เคยเป็นมา?