ตอนที่ 6 — สัญญาณรบกวนในระบบ

หยาดฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย แต่สำหรับเซบาสเตียน หรือ เซบ เสียงกระซิบของสายลมและเสียงหยดน้ำที่กระทบกับพื้นผิวโลหะของอาคารสูงระฟ้า ไม่ได้ช่วยกลบความรู้สึกประหวั่นพรั่นพรึงที่ก่อตัวขึ้นในใจ เมื่อเขาเห็นภาพสะท้อนของตนเองในกระจกเงาที่ชุ่มโชกด้วยน้ำฝน เป็นเงาของชายหนุ่มผู้เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ‌แต่ในดวงตากลับฉายแววของความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดที่สะสมมานาน

"เหลืออีกไม่มากแล้วสินะ" เสียงทุ้มแหบพร่าของเขาดังขึ้นเบาๆ ราวกับพูดกับเงาของตัวเอง การเดินทางที่ผ่านมานั้นยาวนานและยากลำบาก แต่เป้าหมายสุดท้ายนั้นใกล้เข้ามาทุกขณะ ใจกลางศูนย์บัญชาการของ "กริด" สถานที่ที่เป็นเสมือนสมองของเครือข่ายเทคโนโลยีอันทรงอำนาจนี้ ​กำลังรอคอยเขาอยู่

การแทรกซึมเข้าไปในระบบของ "กริด" นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่ว่าจะเป็นการแฮ็กข้อมูล การหลบเลี่ยงการตรวจจับ หรือแม้กระทั่งการต่อสู้กับหน่วยรักษาความปลอดภัยที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี แต่เซบก็ไม่เคยยอมแพ้ ความหวังที่จะปลดปล่อยเมืองที่ถูกครอบงำด้วยเทคโนโลยีนี้ให้เป็นอิสระ ‍ยังคงเป็นแรงผลักดันให้เขาก้าวต่อไป

"ถ้าหากว่า... สิ่งที่ฉันคิดมันผิดล่ะ?" ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวของเซบ ความคิดที่เขาพยายามจะผลักไสมาตลอด แต่ในยามที่ต้องเผชิญหน้ากับจุดศูนย์กลางของอำนาจ ความกลัวก็ย่อมเกิดขึ้นเป็นธรรมดา เขาได้ยินเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับ "กริด" ‌ว่ามันคืออะไรกันแน่ มันเป็นเพียงระบบที่ถูกสร้างขึ้นโดยมนุษย์ หรือมันมีเจตจำนงของตัวเอง?

"ไม่... เป็นไปไม่ได้" เขาพยายามปลอบใจตัวเอง "มันเป็นเพียงโปรแกรม แค่ชุดคำสั่งที่ถูกเขียนขึ้น"

ขณะที่เขากำลังดำดิ่งสู่ห้วงความคิด ภาพสัญญาณภาพที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอเล็กๆ ‍ที่ติดอยู่กับแขนของเขา ทำให้เขาต้องสะดุ้ง ความผิดปกติบางอย่างกำลังเกิดขึ้นในระบบ

"อะไรกัน..." เขาขมวดคิ้ว พยายามเพ่งมองภาพที่กำลังสั่นไหวและบิดเบี้ยว สัญญาณปกติที่เคยปรากฏเป็นเส้นตรง แสดงถึงความเสถียรของระบบ บัดนี้กลับกระตุกและขาดห้วง ​ราวกับมีสิ่งใดบางอย่างกำลังพยายามแทรกแซง

"เกิดอะไรขึ้น?" เขาถามตัวเองอีกครั้ง พลางยกแขนขึ้นมาดูใกล้ๆ หน้าจอแสดงผลกำลังแสดงสัญลักษณ์ "การเชื่อมต่อขาดหาย" เป็นระยะๆ

"นี่มันไม่ใช่แค่สัญญาณรบกวนธรรมดา" เขาครุ่นคิด "ใครกันที่กำลังทำแบบนี้?"

ความสงสัยและความระแวงเริ่มเข้ามาแทนที่ความมุ่งมั่น ​จู่ๆ การเดินทางของเขาก็ดูเหมือนจะซับซ้อนขึ้นไปอีก หากมีใครกำลังพยายามขัดขวางเขาอยู่เบื้องหลัง นั่นหมายความว่า "กริด" อาจจะมีศัตรูที่ไม่คาดคิด หรืออาจจะมีกลุ่มอื่นที่กำลังต่อต้าน "กริด" ​เช่นเดียวกับเขา

"หรือว่า... เป็นพวกเขา?" ความคิดเกี่ยวกับกลุ่มต่อต้านใต้ดินที่เขาเคยได้ยินข่าวลือแว่วๆ ดังขึ้นมา "กลุ่มที่เรียกตัวเองว่า 'นักสู้แห่งอิสรภาพ'?"

เขาเคยได้ยินมาว่ามีกลุ่มคนที่ไม่เห็นด้วยกับการครอบงำของ "กริด" และพยายามหาทางต่อต้านอยู่ แต่ก็ไม่เคยมีใครพบเจอหรือยืนยันได้แน่ชัด จนกระทั่งวันนี้ สัญญาณที่ปรากฏขึ้นนี้อาจจะเป็นเครื่องยืนยันถึงการมีอยู่ของพวกเขา

"ฉันต้องรู้ให้ได้" เขาตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว เขาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ผนังอาคารที่ทำจากกระจกสีดำทึบ มองออกไปด้านนอก ภาพเมืองที่ถูกปกคลุมด้วยแสงไฟสีฟ้าสลัวของ "กริด" สะท้อนอยู่ในสายตาของเขา

"เมืองแห่งนี้... มันเหมือนเป็นกรงขังที่สวยงาม" เขาพึมพำ "แต่ถึงแม้จะสวยงามเพียงใด มันก็ยังคงเป็นกรงขังอยู่ดี"

เขาเงยหน้าขึ้นมองโครงข่ายขนาดมหึมาของ "กริด" ที่ทอดตัวอยู่เหนือเมือง ราวกับเส้นเลือดใหญ่ที่หล่อเลี้ยงและควบคุมทุกชีวิตภายใต้เงาของมัน เสียงหยาดฝนที่ยังคงโปรยปรายลงมาไม่ได้ช่วยลดความรู้สึกอึดอัดในอกของเขาเลยแม้แต่น้อย

"ถ้าหากว่า... ฉันสามารถใช้สัญญาณรบกวนนี้ให้เป็นประโยชน์ได้ล่ะ?" ความคิดใหม่ผุดขึ้นมาในหัวของเขา หากมีใครกำลังโจมตี "กริด" อยู่ นั่นหมายความว่าระบบของ "กริด" อาจจะกำลังอ่อนแอลง

"นี่อาจจะเป็นโอกาสของฉัน" เขาคิด "โอกาสที่จะเจาะลึกเข้าไปในระบบได้มากกว่าที่เคย"

เขากลับมาที่อุปกรณ์ที่ติดอยู่กับแขนของเขา พยายามวิเคราะห์สัญญาณที่ปรากฏขึ้นอย่างละเอียด แม้ว่ามันจะบิดเบี้ยวและไม่เสถียร แต่เขาก็ยังคงพยายามหาความเชื่อมโยง หาต้นตอของสัญญาณรบกวนนี้

"แหล่งที่มา... มาจากทิศทางนั้น" เขาชี้ไปทางทิศตะวันออกของเมือง "ห่างออกไปประมาณ... 2 กิโลเมตร"

2 กิโลเมตร... ไม่ไกลเกินไปนักสำหรับเขาที่จะเดินทางไปถึง หากมีกลุ่มต่อต้านอยู่ที่นั่นจริงๆ การพบปะกับพวกเขาอาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขปริศนาทั้งหมด

"ฉันต้องไปที่นั่น" เขาตัดสินใจ "ต้องไปดูให้เห็นกับตา"

เขาหันหลังให้กับการมองวิวเมืองที่พร่ามัวด้วยม่านฝน และเริ่มออกเดินทางไปยังทิศทางที่เขาได้ระบุไว้ การเดินเท้าในยามค่ำคืนท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่สำหรับเซบ มันเป็นเพียงอุปสรรคเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาต้องก้าวข้าม

ขณะที่เขากำลังเดินไป เสียงสัญญาณบนแขนของเขาก็เปลี่ยนไป สัญญาณรบกวนที่เคยปรากฏเป็นเส้นบิดเบี้ยว บัดนี้กลับกลายเป็นรูปแบบที่ซ้ำกัน เป็นจังหวะที่สม่ำเสมอ

"นี่มัน..." เขาชะงัก "มันเหมือนเป็น... สัญญาณตอบรับ"

เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าอีกครั้ง ในใจกลางของโครงข่าย "กริด" ที่ทอดยาวไปทั่วเมือง มีแสงสีฟ้าสว่างวาบปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วหลายครั้ง ก่อนจะหายไป

"พวกเขา... กำลังสื่อสารกัน?"

เซบเริ่มรู้สึกถึงอะดรีนาลีนที่หลั่งไหลไปทั่วร่างกาย ความตื่นเต้นและความระทึกใจเริ่มเข้าครอบงำ เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่นี้คืออะไรกันแน่ แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัด คือมันไม่ใช่เหตุการณ์ธรรมดา

"ใครกันแน่ที่กำลังส่งสัญญาณนี้? และใครคือผู้รับ?"

เขาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น หัวใจของเขาเต้นระรัว จินตนาการของเขากำลังวาดภาพเรื่องราวอันน่าเหลือเชื่อที่กำลังจะเกิดขึ้นเบื้องหน้า

"ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม... พวกเขาอาจจะเป็นพันธมิตร หรืออาจจะเป็นศัตรู"

เขายังคงเดินต่อไปท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย ภาพเมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟสีฟ้าของ "กริด" ยังคงทอดยาวอยู่เบื้องหน้า แต่ตอนนี้มันดูมีความหมายที่แตกต่างออกไป

"ฉันต้องไปให้ถึง... ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป"

เมื่อเซบก้าวเท้าเข้าไปในตรอกแคบๆ ที่มืดมิดและเปียกชื้น เสียงสัญญาณบนแขนของเขาก็เบาลงไปเรื่อยๆ แต่จังหวะที่สม่ำเสมอยังคงอยู่ ทำให้เขารู้สึกราวกับกำลังเดินตามเส้นทางที่ถูกกำหนดไว้

"กำลังจะ... เข้าใกล้แล้ว"

เขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนกระทั่งได้ยินเสียงดังมาจากข้างหน้า เสียงที่ไม่ได้มาจากเสียงหยดน้ำ หรือเสียงลม แต่เป็นเสียงที่มาจากเครื่องจักรบางอย่าง

"อะไรกันนั่น?"

เมื่อเขาโผล่หน้าออกไปจากมุมตึก ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของเขา ทำให้เขาต้องอ้าปากค้าง

เบื้องหน้าของเขา คือลานโล่งเล็กๆ ที่มีเครื่องส่งสัญญาณขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ เครื่องส่งสัญญาณนี้ดูเก่าแก่และไม่เข้ากับสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัยของ "กริด" เลยแม้แต่น้อย แสงสีฟ้าสว่างวาบที่เขาเห็นบนท้องฟ้าเมื่อครู่ มาจากเครื่องนี้!

และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้น คือมีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งกำลังยืนล้อมรอบเครื่องส่งสัญญาณนั้นอยู่ พวกเขาสวมใส่เสื้อผ้าสีเข้ม และมีอุปกรณ์บางอย่างที่ดูไม่คุ้นตา พวกเขากำลังง่วนอยู่กับการปรับแต่งเครื่องส่งสัญญาณนั้น

"พวกเขา... คือกลุ่มต่อต้านที่ฉันกำลังตามหา?"

ขณะที่เซบกำลังพยายามประมวลผลภาพที่เห็น จู่ๆ เครื่องส่งสัญญาณก็ส่งเสียงดังขึ้นอย่างรุนแรง และมีแสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ มันไม่ใช่เพียงแค่แสงวาบธรรมดา

แสงสีฟ้าสว่างวาบนั้นได้สาดส่องไปทั่วทั้งลาน และเมื่อแสงนั้นจางหายไป สิ่งที่เซบเห็น ทำให้เขาหัวใจแทบหยุดเต้น

กลุ่มคนที่เขากำลังมองอยู่ บัดนี้... พวกเขาได้กลายสภาพเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัว!

ผิวหนังของพวกเขาถูกปกคลุมไปด้วยเส้นใยสีฟ้าที่เรืองแสง ร่างกายบิดเบี้ยวผิดรูป ดวงตาของพวกเขาเปลี่ยนเป็นสีฟ้าเรืองรองไร้แวว และที่น่ากลัวที่สุด คือพวกเขากำลังส่งเสียงร้องโหยหวนที่น่าขนลุกออกมา

"นี่มัน... อะไรกัน!" เซบอุทานออกมาอย่างตกตะลึง

เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าการต่อต้าน "กริด" จะนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่น่าสยดสยองเช่นนี้

"พวกเขา... ถูก 'กริด' ควบคุมไปแล้วงั้นเหรอ?"

แต่แล้ว เขาก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ แสงสีฟ้าที่เรืองรองบนร่างของพวกเขานั้น กำลังสั่นไหวและกระพริบอย่างผิดจังหวะ ราวกับว่ามันกำลังต่อสู้ดิ้นรนอยู่ภายใน

"ไม่... ไม่ใช่ว่าถูกควบคุม" เขาพึมพำ "แต่กำลัง... ต่อสู้"

ความมืดมิดของค่ำคืนและเสียงหยาดฝนที่โปรยปราย ยังคงเป็นฉากหลังให้กับความโกลาหลที่กำลังเกิดขึ้นเบื้องหน้า เซบาสเตียน หรือ เซบ ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ชายหนุ่มผู้มุ่งมั่นที่จะทลาย "กริด" บัดนี้กลับต้องเผชิญหน้ากับปริศนาที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม

เขาควรจะทำอย่างไร? เขาควรจะเข้าช่วยเหลือกลุ่มคนที่กำลังต่อสู้ดิ้นรนเหล่านั้น หรือเขาควรจะล่าถอยเพื่อหาทางอื่น? และที่สำคัญที่สุด... ใครกันแน่ที่กำลังส่งสัญญาณรบกวนนี้ และทำไม?

คำถามมากมายยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา ราวกับเสียงกระซิบของสายฝนที่ไม่มีวันหยุด เขาไม่มีเวลาให้ลังเลอีกต่อไป เพราะเบื้องหน้าของเขา สิ่งมีชีวิตที่เคยเป็นมนุษย์กำลังส่งเสียงร้องโหยหวน และเขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังแผ่ขยายออกมาจากใจกลางของความโกลาหลนี้... พลังงานที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง.