หยาดฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย เสียงน้ำฝนที่กระทบกับพื้นผิวโลหะของอาคารสูงเสียดฟ้าสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขาคอนกรีตที่ถูกกริดครอบงำ มันเป็นภาพที่คุ้นเคยจนแทบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันของเซบาสเตียน หรือ เซบ เขากระชับปืนพกคู่ใจในมือ เปลือกตาหนากระพริบถี่ มองลอดช่องว่างระหว่างซอกตึกที่ทอดเงาทะมึนลงมา เขาเพิ่งหนีการตามล่าอันดุเดือดของหน่วยรักษาความปลอดภัยกริดมาหมาดๆ ร่างกายยังคงเหนื่อยล้า แต่สัญชาตญาณนักสู้กลับตื่นตัวเต็มที่
"หึ... ฝนตกแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน" เซบพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าเล็กน้อยจากการกรีดร้องและออกแรงอย่างหนัก เขาแอบอยู่หลังถังขยะโลหะขนาดมหึมาที่ส่งกลิ่นอับชื้นของสารเคมีบางอย่าง กลิ่นที่คุ้นเคยของเมืองแห่งนี้ที่ถูกกริดปรุงแต่งขึ้นมา
ภาพในตอนที่แล้วยังคงติดตา หน่วยรักษาความปลอดภัยกริดนับสิบตน พุ่งเข้าใส่เขาเหมือนฝูงหมาป่ากระหายเลือด เสียงปืนเลเซอร์ดังสนั่นหวั่นไหว สะเก็ดไฟกระเด็นวูบวาบไปทั่วบริเวณ เซบใช้ความคล่องแคล่วและความคุ้นเคยกับภูมิประเทศที่สร้างจากเหล็กและคอนกรีต หลบหลีกการโจมตีอย่างฉิวเฉียด เขาไม่ได้สู้เพื่อชัยชนะในตอนนี้ แต่สู้เพื่อเอาชีวิตรอด เพื่อให้ได้เวลาเตรียมตัวสำหรับการเผชิญหน้าครั้งใหญ่ที่รออยู่เบื้องหน้า
"ต้องไปถึงศูนย์บัญชาการให้ได้" เซบกำหมัดแน่น ความมุ่งมั่นฉายชัดในดวงตาของเขา การเข้าถึงหัวใจของกริด คือหนทางเดียวที่จะปลดปล่อยเมืองนี้ให้เป็นอิสระ เขาไม่รู้ว่าใครเป็นคนสร้างกริดขึ้นมา หรือมีเป้าหมายอะไรกันแน่ รู้เพียงแต่มันกำลังกัดกินชีวิตของผู้คน ค่อยๆ เปลี่ยนเมืองที่เคยมีชีวิตชีวาให้กลายเป็นเพียงฟันเฟืองในเครื่องจักรขนาดมหึมา
เสียงเครื่องบินไร้คนขับ (โดรน) ดังแว่วมาแต่ไกล เซบก้มตัวลงต่ำลงอีก พยายามกลมกลืนไปกับเงาของอาคาร สัญชาตญาณบอกเขาว่ามันใกล้เข้ามาทุกที โดรนสอดแนมของกริด ถูกออกแบบมาให้ตรวจจับความเคลื่อนไหวและความผิดปกติได้อย่างแม่นยำ ไม่ว่าจะเป็นความร้อน เสียง หรือแม้แต่ความเปลี่ยนแปลงของคลื่นสนามแม่เหล็ก
"โชคดีที่วันนี้ฝนตกหนัก" เขาคิดในใจ ความชื้นในอากาศอาจช่วยลดทอนความร้อนที่แผ่ออกจากร่างกายเขาได้บ้าง อีกทั้งเสียงฝนยังช่วยกลบเสียงฝีเท้าที่อาจดังเล็ดลอดออกไป
โดรนดวงหนึ่งบินวนเวียนอยู่เหนือศีรษะของเขา แสงสีฟ้าเย็นเยียบส่องลงมาเป็นระยะๆ เซบกลั้นหายใจ จ้องมองมันด้วยความระแวดระวัง เขาเคยเจอพวกมันมานับครั้งไม่ถ้วน บางครั้งก็แค่บินผ่านไปเฉยๆ แต่บางครั้ง... บางครั้งมันก็ส่งสัญญาณเตือนภัย และไม่นาน หน่วยรักษาความปลอดภัยก็จะตามมา
"ไม่... อย่าเพิ่งเจอ"
โดรนค่อยๆ เคลื่อนตัวห่างออกไป เซบถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ก็รู้ดีว่านี่เป็นเพียงการพักหายใจชั่วขณะ การเดินทางยังอีกยาวไกล และอันตรายก็อยู่รายล้อม
เขาค่อยๆ ขยับตัวออกจากที่ซ่อน มองซ้ายมองขวา ถนนที่ทอดเป็นแนวยาวถูกปกคลุมด้วยหยาดฝนและแสงไฟนีออนหลากสีจากป้ายโฆษณาขนาดใหญ่ที่แสดงภาพกราฟิกไร้ความหมาย ป้ายเหล่านั้นคือส่วนหนึ่งของกริดเช่นกัน มันคอยหลอกล่อผู้คนด้วยภาพลวงตา ทำให้พวกเขาลืมความจริงที่โหดร้าย
"ต้องหาทางปีนขึ้นไป" เซบมองไปยังอาคารสูงตระหง่านเบื้องหน้า มันคือเส้นชัยที่เขาต้องการไปถึง แต่การขึ้นไปนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย กริดได้สร้างระบบรักษาความปลอดภัยที่แน่นหนาไว้ทั่วทุกมุมเมือง การใช้ลิฟต์หรือบันไดสาธารณะแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย
เขาตัดสินใจเดินเลียบไปตามกำแพงอาคาร พยายามหาจุดที่ดูเหมือนจะมีช่องทางให้ปีนป่ายได้ มือที่สวมถุงมือหนังกระชับกับท่อโลหะที่ยื่นออกมาจากผนัง เขาออกแรงดึงตัวเองขึ้นไปทีละน้อย ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงสาดซัด
"เสียง... แย่มาก" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง เซบสะดุ้งเฮือก เขาหันกลับไปมอง เห็นเงาร่างหนึ่งกำลังเดินออกมาจากซอกตึก ท่าทางคล้ายกับเขา แต่ดูช้ากว่าเล็กน้อย
"ใครน่ะ!" เซบตะโกนถาม เสียงเต็มไปด้วยความระแวง
เงาร่างนั้นเดินเข้ามาใกล้ขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าของหญิงสาว ผมสีดำยาวเปียกชื้นติดแก้ม ดวงตาคมกริบภายใต้คิ้วเข้ม จ้องมองมาที่เขาอย่างพิจารณา
"ใจเย็นๆ ฉันไม่ใช่พวกของกริด" หญิงสาวตอบ เสียงเรียบๆ แต่มีความหนักแน่นแฝงอยู่ "ฉันเห็นนายมาตั้งแต่เมื่อกี้ หลบหนีพวกมันมาสินะ"
เซบมองเธออย่างไม่ไว้วางใจ "แล้วเธอเป็นใคร?"
"ฉันชื่อ ลิลลี่" เธอหยุดเดิน ห่างจากเขาไปไม่กี่เมตร "ฉันก็เหมือนนายแหละ พยายามหาทางทำลายไอ้กริดบ้าๆ นี่"
"ทำไมฉันต้องเชื่อเธอ?" เซบถาม สายตายังคงไม่ละไปจากเธอ
"เพราะตอนนี้เราอาจเป็นพันธมิตรที่ดีที่สุดก็ได้" ลิลลี่พูดพลางยิ้มมุมปากเล็กน้อย "ฉันมีข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับศูนย์บัญชาการของกริดที่นายอาจจะอยากรู้"
เซบชะงัก เขาเพิ่งจะยอมรับกับตัวเองว่ากำลังต้องการข้อมูล แต่ก็ไม่คิดว่าจะมีใครมาเสนอให้เขาถึงที่แบบนี้ "ข้อมูลอะไร?"
"ทางเข้าลับ" ลิลลี่ตอบ "ที่ไม่มีใครรู้ นอกจากคนเก่าๆ ของที่นี่"
"ทางเข้าลับ..." เซบทวนคำ เขาคิดถึงความเป็นไปได้ต่างๆ "เธอแน่ใจนะ?"
"แน่ใจ" ลิลลี่ยกมือขึ้น แสดงให้เห็นถึงอุปกรณ์บางอย่างที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ "ฉันมีเครื่องมือที่จะเปิดมันได้ แต่ฉันต้องการคนที่มีความสามารถในการป้องกันตัว และมีความกล้าพอที่จะเข้าไปข้างใน"
เซบมองเธออย่างประเมิน ใบหน้าของเธอไม่ได้แสดงอาการโกหก สายตาของเธอมีความมุ่งมั่นเหมือนกันกับเขา "แล้วทำไมเธอไม่ไปเอง?"
"เพราะฉันรู้ดีว่า การเผชิญหน้ากับพวกนั้นเพียงลำพัง มันอันตรายเกินไป" ลิลลี่กล่าว "โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อแผนการของเราคือการบุกเข้าไปในใจกลางของมัน"
เซบคิดทบทวน เขาไม่เคยไว้ใจใครได้ง่ายๆ โดยเฉพาะในสถานการณ์แบบนี้ แต่ข้อมูลที่ลิลลี่เสนอมานั้นล่อใจมาก การเข้าถึงศูนย์บัญชาการของกริดโดยไม่ผ่านการป้องกันที่เข้มงวด มันคือโอกาสที่เขาใฝ่ฝัน
"ตกลง" เซบตัดสินใจ "แต่ถ้าเธอคิดจะหักหลังฉัน..."
"ฉันไม่เคยหักหลังใคร" ลิลลี่ขัดขึ้น "โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อความหวังของพวกเราขึ้นอยู่กับการร่วมมือกันครั้งนี้"
"ดี" เซบพยักหน้า "ทีนี้ บอกฉันมา ว่าทางเข้าลับที่ว่านั้นอยู่ที่ไหน"
ลิลลี่พยักหน้า แล้วเริ่มอธิบายแผนการของเธออย่างละเอียด เซบตั้งใจฟังทุกคำ โดยมีเสียงฝนเป็นฉากหลังที่ฟังดูคุ้นเคยแต่ก็แฝงด้วยอันตราย
"ทางเข้าอยู่ที่ชั้นใต้ดินของอาคาร 'เน็กซัส' ที่อยู่ใจกลางเมือง" ลิลลี่ชี้ไปยังอาคารสูงตระหง่านที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากจุดที่พวกเขาอยู่ "อาคารหลังนั้นคือจุดเชื่อมต่อหลักของเครือข่ายกริด มีการรักษาความปลอดภัยหนาแน่นที่สุด แต่ชั้นใต้ดิน... มีทางเดินเก่าแก่ที่ถูกลืมไปแล้ว"
"ชั้นใต้ดิน... ทำไมถึงอยู่ที่นั่น?" เซบถาม
"เพราะมันถูกสร้างขึ้นมาก่อนที่กริดจะเข้ามาครอบงำเมืองนี้" ลิลลี่อธิบาย "เป็นทางเข้าสู่ระบบใต้ดินของเมือง ซึ่งกริดไม่เคยให้ความสำคัญมากนัก"
"แล้วเราจะไปที่นั่นได้อย่างไร?"
"เราต้องใช้เส้นทางลัด" ลิลลี่กล่าว "มีช่องทางระบายน้ำเก่าแก่ที่เชื่อมต่อจากย่านนี้ไปยังอาคารเน็กซัส แต่ต้องผ่านระบบรักษาความปลอดภัยของกริดหลายชั้น"
"ฟังดูไม่ง่ายเลย" เซบกล่าว
"ไม่มีอะไรที่ง่ายในช่วงเวลานี้หรอก" ลิลลี่ตอบ "แต่มันเป็นโอกาสที่ดีที่สุดที่เรามี"
ทั้งสองคนเริ่มเคลื่อนไหว เซบก้าวลงจากกำแพงอย่างรวดเร็ว ลิลลี่เดินตามเขาไป พวกเขาเดินลัดเลาะไปตามซอกซอยที่เต็มไปด้วยเงาและเสียงสะท้อนของน้ำฝน ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
"พวกมันกำลังตามหาเราอยู่" ลิลลี่กระซิบ "ฉันรู้สึกได้ถึงคลื่นพลังงานที่ผิดปกติ"
เซบพยักหน้า เขาก็รู้สึกได้เช่นกัน เสียงฝีเท้าที่ไม่ใช่ของมนุษย์ดังมาจากทิศทางหนึ่ง หน่วยรักษาความปลอดภัยกริดที่ใช้หุ่นยนต์เป็นส่วนใหญ่ มักจะส่งเสียงที่แตกต่างจากมนุษย์
"ต้องไปที่ช่องทางระบายน้ำนั่นแล้ว" เซบเร่งฝีเท้า
พวกเขามาถึงปากท่อระบายน้ำขนาดใหญ่ที่อยู่ริมถนน ท่อเหล็กสีดำสนิทดูน่ากลัวภายใต้แสงไฟที่ริบหรี่
"นี่คือทางเข้า" ลิลลี่บอก "แต่ข้างในอาจจะมีอะไรที่คาดไม่ถึง"
เซบพยักหน้า เขาเตรียมพร้อมรับทุกสถานการณ์ เขาไม่เคยคิดว่าการเดินทางจะมาถึงจุดนี้ การเผชิญหน้ากับศูนย์บัญชาการของกริด ด้วยความช่วยเหลือจากคนแปลกหน้าที่เพิ่งพบเจอ
"พร้อมนะ?" เซบถาม
"พร้อมเสมอ" ลิลลี่ตอบ
เซบก้าวลงไปในท่อระบายน้ำที่มืดมิด ลิลลี่เดินตามเขาไปติดๆ ทันทีที่พวกเขาเข้าไป เสียงฝนที่เคยดังอยู่ภายนอกก็เงียบลง กลายเป็นความอึดอัดและอับชื้น
"เงียบจัง..." เซบพูด
"ใช่... และอันตรายก็กำลังรอเราอยู่ข้างหน้า" ลิลลี่ตอบ เสียงของเธอแฝงไปด้วยความกังวลเล็กน้อย
ขณะที่ทั้งสองคนกำลังเดินลึกเข้าไปในความมืด แสงไฟสีแดงฉายสว่างวาบขึ้นมาจากส่วนลึกของท่อระบายน้ำ เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน
"แย่แล้ว!" ลิลลี่อุทาน "พวกมันรู้แล้ว!"
เซบตั้งท่าพร้อมรบ เขารู้ว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่ง่ายเลยสักนิด แต่เขาก็พร้อมที่จะสู้เพื่ออิสรภาพของเมืองนี้ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม
ทลายกริดมรณะ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก