หยาดฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย เสียงน้ำฝนที่กระทบกับพื้นผิวโลหะของอาคารสูงเสียดฟ้าสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขาคอนกรีตที่ถูกกริดครอบงำ มันเป็นภาพที่คุ้นเคยจนแทบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันของเซบาสเตียน แต่ในค่ำคืนนี้ สายฝนที่โปรยปรายราวกับจะชะล้างความหวังของผู้คน กลับยิ่งเพิ่มความอึมครึมและความสิ้นหวังให้กับบรรยากาศที่รายล้อมเขา
เซบาสเตียนก้าวผ่านประตูเหล็กที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังพายุฝน ท่ามกลางแสงสีฟ้าสลัวของหลอดไฟที่ติดอยู่เป็นระยะๆ อากาศภายในเย็นยะเยือกจนผิวหนังของเขารู้สึกชา เขาได้ยินเสียงหึ่งๆ เบาๆ ของเครื่องจักรที่ทำงานอยู่ตลอดเวลา เสียงที่คุ้นเคยแต่ก็แฝงไปด้วยภัยอันตราย เป็นเสียงที่บอกว่าเขาได้ก้าวเข้ามาสู่ใจกลางของ "กริด" ศูนย์บัญชาการที่เปรียบเสมือนสมองของเครือข่ายอันยิ่งใหญ่นี้
"เกือบจะถึงแล้วสินะ" เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาถูกกลืนหายไปในเสียงน้ำฝนที่ดังสาดซัดอยู่ภายนอก การเดินทางที่ยาวนานและเต็มไปด้วยอุปสรรคกำลังจะมาถึงจุดสิ้นสุด แต่เขาก็รู้ดีว่านี่อาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ที่แท้จริง
เขาค่อยๆ ย่องไปตามทางเดินแคบๆ ที่ทอดตัวลึกลงไปเรื่อยๆ ผนังสองข้างเต็มไปด้วยสายไฟระโยงระยางที่ถูกร้อยเรียงอย่างเป็นระเบียบราวกับเส้นเลือดของสิ่งมีชีวิตกลไก แสงไฟสีฟ้าที่สะท้อนจากแผงควบคุมต่างๆ สาดกระทบใบหน้าของเขาเป็นระยะๆ ทำให้เห็นเงาที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วบนใบหน้าของเขา
"ตรวจพบการบุกรุก" เสียงสังเคราะห์ที่แหบแห้งดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำให้เซบาสเตียนต้องหยุดชะงัก เขาหลบเข้าไปหลังเสาคอนกรีตขนาดใหญ่ สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านพื้นเข้ามา
"มันเร็วเกินไป" เขาสบถ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ มีกล้องวงจรปิดขนาดเล็กที่ติดตั้งอยู่ตามมุมต่างๆ แต่ส่วนใหญ่ถูกพรางตาไว้ด้วยแผงควบคุมที่ดูเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของผนัง
"แสดงตัวออกมา ผู้บุกรุก" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้หนักแน่นขึ้นและมีโทนที่น่ากลัวกว่าเดิม
เซบาสเตียนตัดสินใจแล้วว่าการหลบซ่อนอีกต่อไปไม่ใช่วิถีทาง เขาค่อยๆ ก้าวออกมาจากที่ซ่อน มือข้างหนึ่งกำแน่นอยู่บนด้ามปืนพกที่ซ่อนอยู่ในเสื้อคลุม
"ฉันไม่ได้มาทำอะไรผิด" เขาตะโกนตอบ "ฉันมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่กริดพรากไป"
ทันใดนั้น ประตูเหล็กบานหนึ่งที่อยู่ปลายทางเดินก็เปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ที่สวมใส่ชุดเกราะสีดำสนิท มันเป็นหุ่นยนต์รบของกริดที่ถูกออกแบบมาเพื่อการต่อสู้โดยเฉพาะ ดวงตาสีแดงก่ำของมันจ้องมองมาที่เขาอย่างไม่กระพริบ
"คำพูดของมนุษย์ไร้ค่า" เสียงสังเคราะห์ดังออกมาจากลำโพงที่ติดอยู่บนหน้าอกของหุ่นยนต์ "กริดคือความสมบูรณ์แบบ ความไม่สมบูรณ์แบบเช่นเจ้าจึงไม่มีที่ยืนในที่นี้"
หุ่นยนต์รบพุ่งเข้าใส่เซบาสเตียนด้วยความเร็วสูง เขากระโดดหลบไปด้านข้างอย่างฉิวเฉียด แขนกลของหุ่นยนต์ฟาดลงบนพื้นคอนกรีตอย่างแรง เกิดเป็นประกายไฟและเสียงดังสนั่น
เซบาสเตียนไม่รอช้า เขาชักปืนพกออกมาแล้วยิงใส่จุดอ่อนที่ปรากฏอยู่บนแขนของหุ่นยนต์ มันเป็นจุดที่แสดงให้เห็นถึงการเชื่อมต่อของกลไกภายใน
"เป้าหมายถูกทำลาย" เสียงสังเคราะห์ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นการตอบสนองต่อการโจมตีของเซบาสเตียน
"ยังไม่จบแค่นี้หรอก" เซบาสเตียนพูด พลางยิงกระสุนต่อไปไม่ยั้ง เขาต้องใช้ทุกวิถีทางเพื่อบุกทะลวงเข้าไปให้ถึงแกนกลางของกริด
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เซบาสเตียนหลบหลีกการโจมตีของหุ่นยนต์อย่างคล่องแคล่ว เขาใช้ความเร็วและไหวพริบเข้าสู้กับพลังทำลายล้างอันมหาศาลของมัน
"เจ้าคิดว่าเจ้าจะทำอะไรได้" หุ่นยนต์ถาม "กริดคือทุกสิ่ง เจ้าไม่มีวันเข้าใจ"
"ฉันเข้าใจดี" เซบาสเตียนตอบ "กริดพรากอิสรภาพไปจากผู้คน พรากชีวิตจากครอบครัวของฉัน"
เขายิงกระสุนนัดสุดท้ายเข้าใส่แผงควบคุมที่หน้าอกของหุ่นยนต์ จุดอ่อนที่เขาเล็งไว้อย่างแม่นยำ
"ระบบล้มเหลว" เสียงสังเคราะห์ดังขึ้นก่อนที่จะขาดหายไป ร่างของหุ่นยนต์รบทรุดฮวบลงกับพื้น ทำให้เกิดเสียงดังสนั่น
เซบาสเตียนหอบหายใจ ใบหน้าของเขาเปื้อนเหงื่อ แต่เขาก็ยังคงเดินหน้าต่อไป เขาต้องรีบไปให้ถึงเป้าหมายก่อนที่กำลังเสริมของกริดจะมาถึง
เมื่อเขาเดินลึกเข้ามาอีก เขาก็พบกับห้องโถงขนาดใหญ่ เพดานสูงเสียดฟ้าที่เต็มไปด้วยแผงวงจรและหน้าจอแสดงผลนับพันนับหมื่น แสงสีฟ้าอ่อนๆ ที่สาดส่องออกมาจากหน้าจอเหล่านั้น ทำให้ห้องโถงดูราวกับจะล่องลอยอยู่ในอวกาศ
นี่คือหัวใจของกริด หัวใจที่สูบฉีดข้อมูลและควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างในเมืองนี้
"ยินดีต้อนรับ" เสียงที่นุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นดังขึ้นมา "ในที่สุด เจ้าก็มาถึง"
เซบาสเตียนหันไปมองหาต้นเสียง เขาเห็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่กลางห้องโถง เธอสวมชุดสีขาวสะอาดตา ดวงตาของเธอเปล่งประกายสีฟ้าอ่อนๆ ราวกับจะเป็นส่วนหนึ่งของกริด
"เธอคือใคร" เซบาสเตียนถาม
"ฉันคือผู้ดูแล" หญิงสาวตอบ "ผู้ที่ถูกเลือกให้ดูแลสมองของกริด"
"ฉันมาเพื่อทำลายสิ่งนี้" เซบาสเตียนประกาศ
"เจ้าคิดว่าเจ้าทำได้หรือ" ผู้ดูแลหัวเราะเบาๆ "กริดคือความก้าวหน้า คือความสมบูรณ์แบบ เจ้าไม่สามารถทำลายสิ่งที่สมบูรณ์แบบได้"
"ความสมบูรณ์แบบของกริด คือการควบคุม คือการกดขี่" เซบาสเตียนโต้ตอบ "ฉันจะปลดปล่อยผู้คนจากพันธนาการนี้"
"เจ้าหลงผิด" ผู้ดูแลกล่าว "การควบคุมคือความปลอดภัย การไม่มีอิสรภาพคือการไม่มีความเสี่ยง กริดมอบสิ่งนี้ให้มนุษยชาติ"
"แต่มันแลกมาด้วยจิตวิญญาณ" เซบาสเตียนพูด "มนุษย์ไม่ใช่เครื่องจักรที่ถูกโปรแกรมได้"
"เจ้าก็เป็นเพียงมนุษย์ที่เต็มไปด้วยอารมณ์และความอ่อนแอ" ผู้ดูแลกล่าว "นั่นคือสิ่งที่กริดจะกำจัดออกไป"
ขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากัน ทันใดนั้น แสงสีฟ้าจากหน้าจอต่างๆ ก็เริ่มสว่างวาบขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับจะตอบสนองต่อการมาถึงของเซบาสเตียน
"เจ้าไม่สามารถทำลายกริดได้" ผู้ดูแลกล่าว "เพราะกริดคือตัวเจ้าเอง"
คำพูดนั้นทำให้เซบาสเตียนถึงกับอึ้ง เขาไม่เข้าใจว่าหมายความว่าอย่างไร
"กริดไม่ได้มีตัวตนที่แท้จริง" ผู้ดูแลอธิบาย "กริดคือผลรวมของการตัดสินใจของมนุษย์ทุกคน คือความกลัว คือความต้องการที่จะถูกควบคุม"
"เป็นไปไม่ได้" เซบาสเตียนส่ายหน้า
"เจ้าเองก็เป็นส่วนหนึ่งของกริด" ผู้ดูแลยิ้ม "ความปรารถนาที่จะมีระเบียบ ความกลัวที่จะสูญเสีย เจ้าล้วนมีสิ่งเหล่านี้"
เซบาสเตียนรู้สึกสับสน เขาไม่รู้ว่าควรจะเชื่อหรือไม่ แต่สิ่งที่เขารู้แน่ๆ คือเขาต้องทำลายกริดให้ได้ ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม
"ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็น" เซบาสเตียนกล่าว "ว่ามนุษย์มีมากกว่านั้น"
เขากระชับปืนในมืออีกครั้ง ดวงตาจ้องมองไปยังศูนย์กลางของห้องโถง ที่ซึ่งมีแท่นควบคุมขนาดใหญ่วางอยู่ มันคือจุดที่เขาต้องทำลาย
แต่ก่อนที่เขาจะได้ลงมือทำอะไร เสียงเตือนภัยก็ดังขึ้นอย่างกะทันหันทั่วทั้งศูนย์บัญชาการ
"การโจมตีระดับสูงสุด" เสียงสังเคราะห์ดังขึ้น "กำลังเสริมของกริดกำลังเข้ามา"
เซบาสเตียนหันไปมองทางประตู เขาเห็นแสงสีแดงสว่างวาบขึ้นมาหลายจุด บ่งบอกถึงการมาถึงของเหล่าหุ่นยนต์รบชุดใหม่
"เจ้าสายเกินไปแล้ว" ผู้ดูแลกล่าว "กริดจะปกป้องตัวเองเสมอ"
เซบาสเตียนรู้ดีว่าเขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตราย เขาต้องเผชิญหน้ากับศัตรูจำนวนมากที่กำลังถาโถมเข้ามา
เขาจะสามารถทำลายกริดได้หรือไม่? หรือเขาจะกลายเป็นอีกหนึ่งเหยื่อของระบบอันโหดร้ายนี้? การต่อสู้ที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น...
ทลายกริดมรณะ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก