หยาดฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย เสียงน้ำฝนที่กระทบกับพื้นผิวโลหะของอาคารสูงเสียดฟ้าสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขาคอนกรีตที่ถูกกริดครอบงำ มันเป็นภาพที่คุ้นเคยจนแทบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันของเซบาสเตียน
เซบาสเตียน หรือที่เพื่อนสนิทเรียกติดปากว่า "เซบ" ถอนหายใจยาว เขาขยับตัวเล็กน้อยบนเบาะหนังเทียมที่เย็นชืดภายในยานพาหนะหุ้มเกราะสีดำสนิทที่จอดสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางตรอกแคบๆ ที่เต็มไปด้วยแสงไฟนีออนสีฟ้าอมเขียวสะท้อนเงาของสายฝนที่กำลังตกหนัก กลิ่นอายของโอโซนผสมผสานกับกลิ่นโลหะสนิมจางๆ ลอยเข้ามาปะทะจมูก เป็นกลิ่นที่คุ้นเคยเสียจนเขาแทบจะไม่รู้สึกถึงมันอีกต่อไป
ตลอดสิบสองตอนที่ผ่านมา ชีวิตของเขาวนเวียนอยู่กับภารกิจเดียว คือการแทรกซึมเข้าไปในใจกลางศูนย์บัญชาการของ "กริด" องค์กรลึกลับที่ควบคุมทุกอณูของเมืองแห่งนี้ไว้ภายใต้เทคโนโลยีอันน่าสะพรึงกลัว ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยอันตราย ทุกวินาทีคือการเดิมพัน ชีวิตของเพื่อนร่วมทีม และอนาคตของเมืองขึ้นอยู่กับความสำเร็จของเขา
"เซบ, สัญญาณขาเข้าจากหน่วยสนับสนุน... หวังว่าครั้งนี้จะไม่ใช่ข่าวร้ายอีกนะ" เสียงของ "เมษา" ดังขึ้นในหูฟังบลูทูธ เธอเป็นมันสมองของทีม ผู้เชี่ยวชาญด้านการแฮกและการวิเคราะห์ข้อมูล
เซบเลื่อนนิ้วไปกดปุ่มเปิดหน้าจอแสดงผลขนาดเล็กที่ติดตั้งอยู่บนแผงควบคุมเบื้องหน้า ภาพใบหน้าของเมษาที่ฉายชัดขึ้นมานั้นซีดเซียวเล็กน้อย แม้จะอยู่ภายใต้แสงสลัวของยานพาหนะ แต่เซบก็มองออกว่าเธอกำลังเหนื่อยล้า
"ว่าไงเมษา มีอะไรอัปเดตไหม" เซบถามเสียงเรียบ พยายามซ่อนความกังวลที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ
"ทางหน่วยแจ้งว่า... จุดที่เราคาดว่าจะเป็นทางเข้าลับ สัญญาณหายไปแล้ว" เมษาตอบ ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "เหมือนกับว่ามันถูกปิดผนึกอย่างสมบูรณ์แบบ"
เซบกัดฟันแน่น "ปิดผนึก? เป็นไปไม่ได้ พวกนั้นต้องมีทางเข้าอย่างน้อยก็สักแห่งสิ"
"ไม่เชิงว่าเป็นไปไม่ได้หรอกเซบ" เมษาถอนหายใจ "กริดฉลาดกว่าที่เราคิดไว้มาก การปิดกั้นเส้นทางที่เรารู้ข้อมูลไป มันก็เหมือนกับการปรับเปลี่ยนแผนการเล่นของคู่ต่อสู้นั่นแหละ"
"แล้วเราจะทำยังไงต่อ? รอจนกว่าพวกมันจะเปิดทางให้ หรือเราต้องหาทางอื่น?" เซบถามอย่างร้อนรน
"ตอนนี้เรากำลังประเมินสถานการณ์อยู่" เมษาตอบ "แต่ดูเหมือนว่า... เราอาจจะต้องใช้แผนสำรองที่เสี่ยงกว่าเดิม"
เซบหลับตาลง เขาพยายามรวบรวมสมาธิ ท่ามกลางเสียงฝนที่ดังกลบทุกอย่างรอบกาย เขารู้ดีว่าแผนสำรองที่เมษาพูดถึงนั้นมีความอันตรายเพียงใด "แผนสำรอง... หมายถึงการเจาะเข้าไปโดยตรงใช่ไหม?"
"ใช่" เมษาตอบเสียงเบา "เราพบช่องว่างเล็กๆ ในระบบรักษาความปลอดภัยของชั้นใต้ดินที่สาม แต่การเข้าถึงมันหมายถึงการต้องผ่านด่านตรวจอัตโนมัติจำนวนมาก และที่สำคัญ... มันไม่มีทางถอย"
เซบมองออกไปนอกกระจกรถ ภาพของอาคารสูงระฟ้าที่ถูกปกคลุมด้วยเส้นใยสีเงินเรืองแสงของกริด สะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา เมืองแห่งนี้คือเขาวงกตที่ไร้ทางออก และกริดคือผู้ควบคุมทุกเส้นทาง
"บอกพิกัดมา เมษา" เซบตัดสินใจ "ฉันจะไปที่นั่น"
"แน่ใจนะเซบ? ถ้าพลาด..."
"ฉันแน่ใจ" เซบตัดบท "ถ้าเราไม่ลงมือตอนนี้ เราจะไม่มีโอกาสอีกเลย"
เมษาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "รับทราบ พิกัดคือ... พิกัดจะถูกส่งไปในระบบของคุณภายในห้านาทีนี้ เตรียมตัวให้พร้อมนะเซบ"
"รับทราบ" เซบตอบ พลางหันไปหยิบปืนพลาสม่าที่วางอยู่ข้างตัวอย่างรวดเร็ว เขาตรวจสอบกระสุนอย่างใจเย็น แม้ว่าสถานการณ์จะบีบคั้นเพียงใด สมาธิของเขาก็ยังคงอยู่ที่ภารกิจ
ขณะที่เซบกำลังเตรียมพร้อม เสียงของ "ราม" ดังขึ้นผ่านช่องสื่อสาร "เซบ, ฉันอยู่ที่จุดสังเกตการณ์ด้านบน เห็นกลุ่มหุ่นยนต์ลาดตระเวนจำนวนมากกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาในพื้นที่ของเรา"
"รู้แล้วราม" เซบตอบ "พวกมันคงรู้แล้วว่าเราอยู่ที่นี่"
"ไม่ใช่แค่รู้เซบ" รามเสียงเครียด "มันเหมือนกับว่าพวกมันกำลัง... คาดการณ์การเคลื่อนไหวของเรา"
คำพูดของรามทำให้เซบรู้สึกหนาวสะท้าน กริดกำลังเล่นเกมกับเขา และดูเหมือนว่าคู่ต่อสู้ของเขาจะรู้ความคิดของเขาเสียก่อน
"เมษา! เกิดอะไรขึ้น?" เซบถามเสียงดัง
"ระบบรักษาความปลอดภัยกำลังปรับเปลี่ยนตัวเองอย่างรวดเร็ว เซบ" เมษาตอบด้วยน้ำเสียงตึงเครียด "มันกำลังสร้างกำแพงดิจิทัลขึ้นมารอบตัวเรา"
"กำแพงดิจิทัล?" เซบอดสงสัยไม่ได้ "มันทำได้อย่างไร?"
"กริดกำลังใช้ข้อมูลทั้งหมดที่มีจากเซ็นเซอร์ทั่วเมืองเพื่อวิเคราะห์และคาดการณ์การเคลื่อนไหวของเรา" เมษาอธิบาย "มันกำลังปิดกั้นทุกช่องทางที่เราอาจจะใช้หลบหนี หรือแม้แต่ช่องทางที่เราจะใช้เข้าไป"
เซบมองไปรอบๆ ตัว ตรอกแคบๆ ที่เคยดูเหมือนเป็นทางที่ปลอดภัย ตอนนี้กลับกลายเป็นกับดักที่กำลังจะถูกปิดล้อม เขาได้ยินเสียงเครื่องยนต์ของยานพาหนะหุ้มเกราะของกริดดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
"ฉันกำลังถูกล้อม!" เซบตะโกน
"ใจเย็นๆ เซบ!" เมษาพยายามควบคุมสถานการณ์ "ฉันกำลังหาทางเจาะระบบของพวกมันอยู่ แต่... มันยากกว่าที่คิด"
"ยากแค่ไหนเมษา?" เซบถาม พลางสตาร์ทเครื่องยนต์ของยานพาหนะ
"ยากเท่ากับการพยายามจะขโมยสมองของมันมาวิเคราะห์นั่นแหละเซบ" เมษาตอบ "แต่ฉันจะพยายามให้ถึงที่สุด"
เซบกำพวงมาลัยแน่น เขารู้ว่าเขาไม่สามารถรอให้เมษาเจาะระบบได้นานกว่านี้อีกแล้ว "ราม, มีทางออกอื่นอีกไหม?"
"ทางเดียวที่ฉันเห็นคือ... การพังประตูเหล่านั้นออกไป" รามตอบ "แต่ประตูเหล่านั้นมีความแข็งแรงสูงมากนะเซบ"
"ไม่ใช่ปัญหา" เซบตอบ พลางกดปุ่มเร่งความเร็ว "เมษา, เตรียมพร้อมที่จะสร้างสัญญาณรบกวนในจุดที่ฉันจะเข้าไป"
"รับทราบ!" เมษาตอบ
เซบเหยียบคันเร่งเต็มที่ ยานพาหนะหุ้มเกราะพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกธนูที่ถูกปล่อยจากคันธนู เสียงเครื่องยนต์คำรามดังสนั่น ท่ามกลางเสียงฝนที่ยังคงตกไม่หยุดหย่อน
เขาพุ่งเข้าใส่กลุ่มหุ่นยนต์ลาดตระเวนที่กำลังเข้ามาอย่างรวดเร็ว ปืนพลาสม่าที่ติดตั้งอยู่บนยานพาหนะยิงลำแสงสีฟ้าจ้าเข้าใส่เหล่าหุ่นยนต์ สร้างความเสียหายได้อย่างมีประสิทธิภาพ แต่จำนวนของพวกมันก็มีมากเกินกว่าจะรับมือได้ง่ายๆ
"พวกมันเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ เซบ!" รามเตือน
"ฉันเห็นแล้ว!" เซบตอบ พลางหักเลี้ยวหลบหลีกกระสุนพลาสม่าที่ยิงสวนกลับมาอย่างเฉียดฉิว
"เมษา, พิกัดที่ฉันบอกไป... พร้อมแล้วหรือยัง?" เซบถาม
"กำลังดำเนินการอยู่เซบ! อีกนิดเดียว!" เมษาตอบด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความเหนื่อยล้า
เซบมองไปข้างหน้า ประตูเหล็กขนาดใหญ่สูงตระหง่านตั้งอยู่เบื้องหน้า เป็นทางเข้าสู่ชั้นใต้ดินที่เขาต้องเข้าไปให้ได้
"ราม, เตรียมพร้อมยิงสนับสนุน" เซบสั่ง
"รับทราบ!"
เซบพุ่งรถเข้าหาประตูเหล็กอย่างแรง สร้างแรงกระแทกมหาศาล แต่ประตูเหล็กก็ยังคงทนทาน
"มันไม่พอเซบ!" รามตะโกน "เราต้องใช้ระเบิด!"
"ไม่มีเวลาแล้ว!" เซบตอบ พลางหักพวงมาลัยเลี้ยวรถไปอีกทาง "เมษา, ฉันจะไปทางช่องระบายอากาศขนาดเล็กที่อยู่ทางซ้ายมือ!"
"แต่เซบ! ช่องนั้นเล็กเกินไปสำหรับยานพาหนะ!" เมษาโต้แย้ง
"ฉันจะทิ้งรถไว้ที่นี่!" เซบตอบ "และจะเข้าไปเอง!"
เซบหักเลี้ยวรถพุ่งเข้าชนกับกำแพงด้านข้างของอาคารอย่างจัง สร้างเสียงดังสนั่นหวั่นไหว จนเกิดเป็นช่องว่างเล็กๆ ที่เขาต้องการ
"อะไรนะเซบ!?" เมษาอุทาน
"เตรียมพร้อมที่จะรับสัญญาณจากฉัน! และพยายามสร้างสัญญาณรบกวนรอบตัวฉันให้มากที่สุด!" เซบพูดพลางกระโดดออกจากยานพาหนะที่กำลังพังยับเยิน
เขาวิ่งอย่างรวดเร็วไปยังช่องระบายอากาศที่เขาเพิ่งสร้างขึ้น แสงไฟนีออนสะท้อนเงาของเขาไปมาท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปราย
"โชคดีนะเซบ!" รามกล่าว
"ฉันจะกลับมา!" เซบตอบ พลางมุดตัวเข้าไปในช่องระบายอากาศที่มืดมิด
ภายในช่องระบายอากาศนั้นแคบและอับชื้น กลิ่นอายของโลหะและฝุ่นละอองลอยคละคลุ้ง เสียงฝนที่ตกอยู่ภายนอกถูกกลบด้วยเสียงลมหายใจของเขาที่ดังกระชั้น
"เมษา, ได้ยินฉันไหม?" เซบถาม
"ได้ยินชัดเจนเซบ" เมษาตอบ "ตอนนี้คุณอยู่ในระบบท่อระบายอากาศของกริดแล้ว ฉันกำลังพยายามจะสร้างสัญญาณรบกวนรอบตัวคุณ แต่... ระบบของกริดกำลังตอบโต้กลับมาอย่างรุนแรง"
"ตอบโต้อย่างไร?" เซบถาม
"มันกำลังพยายามจะล็อคตำแหน่งของคุณ และ... ส่งสัญญาณเตือนไปยังหน่วยรักษาความปลอดภัย" เมษาตอบ
"แย่แล้ว!" เซบอุทาน
"เรากำลังจะถูกเปิดโปง!"
เซบรีบวิ่งต่อไปตามท่อระบายอากาศที่คดเคี้ยว แสงไฟฉายที่ติดอยู่บนหมวกกันน็อคส่องนำทางให้เขาในความมืด
"เมษา, มีทางออกอื่นอีกไหม?" เซบถาม
"มี..." เมษาลังเล "แต่... มันอันตรายมาก"
"อันตรายแค่ไหน?"
"มันคือ... เส้นทางที่ผ่านเข้าไปในแกนหลักของระบบกริดโดยตรง" เมษาตอบเสียงแผ่วเบา "เส้นทางนั้นจะพาคุณไปสู่... หัวใจของมัน"
เซบหยุดชะงัก เขาได้ยินเสียงสัญญาณเตือนดังแว่วมาแต่ไกล และรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อยที่ส่งผ่านมาตามท่อ
"หัวใจของมัน..." เซบพึมพำ
"ใช่" เมษาตอบ "แต่ถ้าคุณเข้าไปที่นั่น... คุณอาจจะเจอสิ่งที่คาดไม่ถึง"
"สิ่งที่คาดไม่ถึง... หมายถึงอะไร?" เซบถาม
"ฉันไม่แน่ใจเซบ" เมษาตอบ "แต่ระบบรักษาความปลอดภัยรอบๆ แกนหลักนั้น... แข็งแกร่งกว่าที่ฉันเคยเจอมาทั้งหมด"
เซบมองไปข้างหน้า ความมืดมิดรอคอยเขาอยู่ พร้อมกับอันตรายที่มองไม่เห็น
"ฉันจะไป" เซบตัดสินใจ "เตรียมพร้อมสำหรับทุกสถานการณ์นะเมษา"
"รับทราบเซบ" เมษาตอบ "และ... ขอให้โชคดี"
เซบสูดหายใจเข้าลึกๆ เขาพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งที่จะรอเขาอยู่ในความมืดมิดเบื้องหน้า จุดหมายของเขาคือหัวใจของกริด และเขาจะต้องไปถึงมันให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม
ทลายกริดมรณะ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก