หยาดฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย เสียงน้ำฝนที่กระทบกับพื้นผิวโลหะของอาคารสูงเสียดฟ้าสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขาคอนกรีตที่ถูกกริดครอบงำ มันเป็นภาพที่คุ้นเคยจนแทบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันของเซบาสเตียน แต่คืนนี้ ความชื้นเย็นที่เกาะกินอยู่บนผิวหนังกลับไม่ได้มาจากละอองน้ำเพียงอย่างเดียว มันมาจากความหวาดระแวงที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ในอกของเขา
เขากระชับแขนเสื้อหนังให้แนบกับลำแขน สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของโลหะที่เคลือบอยู่ด้านในของชุดปฏิบัติการ แสงนีออนสีฟ้าสลัวจากป้ายโฆษณาของ "กริด" สาดสะท้อนบนพื้นถนนเปียกชื้น สร้างเงามายาที่บิดเบี้ยวราวกับปีศาจร้าย เซบาสเตียนเคลื่อนที่อย่างแผ่วเบาไปตามซอกหลืบของอาคารเก่าแก่ที่ถูกทิ้งร้าง สภาพแวดล้อมที่ชวนอึดอัดยิ่งเพิ่มความตึงเครียดให้กับสถานการณ์
"รายงานหน่อย" เสียงของลีลา ดังขึ้นผ่านหูฟังที่ฝังอยู่ในใบหู เธอคือสมองอีกซีกหนึ่งของภารกิจนี้ ผู้ที่คอยประสานงานและให้ข้อมูลสำคัญแก่เขา
"ทุกอย่างยังเงียบกริบ ลีลา" เซบาสเตียนตอบเสียงเบา พลางชำเลืองมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง "ไม่มีสัญญาณของการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ แต่ความรู้สึกของฉันบอกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล"
"ความรู้สึกของนายมักจะแม่นยำเสมอ" ลีลาตอบรับ "รหัสประจำตัวที่ฉันได้มาเป็นของเจ้าหน้าที่ระดับสูงของกริด ระดับ 'อาร์คานา' เป็นคนที่มีสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลสำคัญ แต่ก็เป็นคนที่ถูกจับตามองมากที่สุดเช่นกัน"
"แสดงว่าเรากำลังเข้าใกล้เป้าหมายหลักแล้วสินะ" เซบาสเตียนพึมพำ เขาเกลือกกลิ้งตัวหลบหลังเสาคอนกรีตที่ผุพัง เมื่อเห็นแสงไฟฉายสีขาวสว่างวาบผ่านช่องว่างระหว่างอาคาร
"ระวัง! มีหน่วยรักษาความปลอดภัยเคลื่อนที่กำลังลาดตระเวนในพื้นที่" ลีลาเตือนเสียงเครียด
เซบาสเตียนชะงักงัน หัวใจเต้นระรัว เขาได้ยินเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของชุดเกราะดังมาจากระยะไม่ไกลนัก เสียงนั้นยิ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนเขาแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจที่ถูกกรองผ่านหน้ากากของเจ้าหน้าที่
"ฉันเห็นพวกมันแล้ว สองนาย" เซบาสเตียนกระซิบบอก "ดูเหมือนจะกำลังเดินสำรวจตามปกติ"
"พวกเขาอาจจะกำลังตรวจสอบความปลอดภัยเป็นพิเศษ คืนนี้ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างที่พวกมันกำลังกังวล" ลีลาวิเคราะห์
เซบาสเตียนรอจนกระทั่งเสียงฝีเท้าของหน่วยรักษาความปลอดภัยดังห่างออกไป เขาจึงค่อยๆ โผล่ออกมาจากที่ซ่อน การเดินในเมืองที่ถูกกริดควบคุมนั้นอันตรายกว่าที่คิด ทุกย่างก้าวต้องอาศัยความระมัดระวังสูงสุด เพราะการผิดพลาดเพียงครั้งเดียว อาจหมายถึงการถูกจับกุม หรือแย่กว่านั้น คือการสูญเสียชีวิต
เขาเดินลึกเข้าไปในตรอกแคบๆ ที่เต็มไปด้วยขยะและน้ำขัง แสงไฟนีออนจากด้านนอกส่องลงมาเพียงเล็กน้อย ทำให้มองเห็นสภาพแวดล้อมได้ลำบาก แต่เซบาสเตียนกลับคุ้นเคยกับความมืดได้ดี
"ลีลา ฉันกำลังจะเข้าสู่โซนที่สามแล้ว" เขาแจ้ง "ตามแผนที่ ข้อมูลของ 'อาร์คานา' ควรจะอยู่ที่อาคารหมายเลข 798"
"รับทราบ" ลีลาตอบ "แต่นายต้องระวังเป็นพิเศษ โซนนี้มีระบบเซ็นเซอร์ความปลอดภัยสูงกว่าโซนอื่นที่ผ่านมา ฉันได้ยินว่ากริดกำลังทดสอบระบบป้องกันรูปแบบใหม่ที่นี่"
"ระบบป้องกันรูปแบบใหม่?" เซบาสเตียนเลิกคิ้ว "หมายถึงอะไร?"
"ยังไม่แน่ใจ แต่คาดว่าเป็นระบบที่สามารถตรวจจับความผิดปกติทางชีวภาพ หรือแม้กระทั่งอารมณ์ของมนุษย์ได้" ลีลาอธิบาย "ถ้าพวกมันจับได้ว่านายกำลังรู้สึกหวาดกลัว หรือคิดจะต่อต้าน ระบบอาจจะตอบสนองทันที"
คำพูดของลีลาทำให้เซบาสเตียนรู้สึกเย็นวาบไปทั่วสันหลัง เขาพยายามสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อควบคุมสติสัมปชัญญะ เขาต้องทำใจให้เป็นกลางที่สุด ไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมา
"ฉันจะพยายามให้เหมือนกับคนที่กำลังเดินผ่านไปมาตามปกติ" เซบาสเตียนตอบ "แต่ถ้าพลาดก็... บอกลาก่อน"
"อย่าพูดแบบนั้น" ลีลาเสียงแข็ง "เราจะผ่านมันไปได้เสมอ นายทำได้"
เซบาสเตียนเดินต่อไปอย่างช้าๆ เขาพยายามปรับการหายใจให้สม่ำเสมอ คล้ายกับผู้คนที่ปกติจะเดินผ่านตรอกนี้เพื่อไปยังที่ใดที่หนึ่ง เขามองเห็นทางเข้าอาคารหมายเลข 798 อยู่ตรงหน้า เป็นประตูเหล็กสีดำสนิทที่ดูแข็งแกร่งและน่าเกรงขาม
"นี่ไง" เขาพึมพำ "ฉันถึงแล้ว"
"รอเดี๋ยวนะ" ลีลาว่า "ฉันกำลังพยายามเจาะระบบรักษาความปลอดภัยตรงทางเข้า"
ขณะที่ลีลากำลังทำงาน เซบาสเตียนก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติไปจากเดิม เขาเห็นแสงสีแดงกะพริบอยู่ตรงมุมอาคาร เหนือประตูเหล็ก ไม่ใช่ไฟสัญญาณเตือน แต่เป็นลำแสงบางๆ ที่กวาดไปมาอย่างต่อเนื่อง
"ลีลา ฉันเห็นอะไรบางอย่างแปลกๆ" เซบาสเตียนรีบแจ้ง "มีลำแสงสีแดงกะพริบอยู่เหนือประตู"
"อะไรนะ?" ลีลาเสียงตกใจ "นั่นมันไม่ใช่ระบบรักษาความปลอดภัยปกติ... นายถอยออกมาเดี๋ยวนี้!"
แต่ก็สายเกินไป ลำแสงสีแดงนั้นสแกนมาถึงตัวเซบาสเตียน เขารู้สึกเหมือนมีเข็มเล็กๆ นับพันทิ่มแทงเข้าไปในผิวหนังทั่วร่างกาย พลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็นกำลังพุ่งเข้ามาอย่างรุนแรง
"อ๊าก!" เซบาสเตียนร้องเสียงหลง ร่างกายของเขากระตุกอย่างควบคุมไม่ได้ ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว
"เซบ! เกิดอะไรขึ้น!" เสียงลีลาดังขึ้นอย่างตื่นตระหนก
"ฉัน... ฉันโดน... โดนอะไรบางอย่าง!" เซบาสเตียนพยายามรวบรวมสติ แต่ร่างกายกลับไม่ยอมฟัง เขาเห็นเงาร่างสีดำทะมึนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจากมุมมืดของอาคาร
มันคือหุ่นยนต์สังหาร รูปร่างเพรียวบาง แต่เต็มไปด้วยอาวุธร้ายแรง มันมีปืนเลเซอร์ติดตั้งอยู่บนแขนทั้งสองข้าง และมีใบมีดคมกริบที่ปลายมือ
"ระบบตรวจจับความผิดปกติทำงานแล้ว" เสียงสังเคราะห์อันเย็นชาดังขึ้นจากหุ่นยนต์ "จับกุมเป้าหมายที่เป็นภัยต่อกริด"
"ถอยออกมา! เซบาสเตียน ถอยออกมาจากตรงนั้น!" ลีลาตะโกนสุดเสียง
แต่เซบาสเตียนขยับตัวไม่ได้ เขาถูกตรึงอยู่กับที่ด้วยพลังงานบางอย่างที่ยังคงพุ่งเข้าใส่ร่างกาย
"ฉัน... ฉันขยับไม่ได้!" เซบาสเตียนกัดฟันพูด "ลีลา... ช่วยด้วย!"
หุ่นยนต์สังหารเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ มันยกแขนขวาขึ้น เล็งปืนเลเซอร์ไปที่เซบาสเตียน
"อย่า!" เซบาสเตียนตะโกนสุดเสียง
ลำแสงสีแดงเพลิงพุ่งเข้าใส่ร่างของเซบาสเตียน เขาหลับตาปี๋ เตรียมรับกับความเจ็บปวด แต่แล้ว...
พลั่ก!
เสียงระเบิดดังขึ้น ร่างของหุ่นยนต์สังหารถูกผลักกระเด็นออกไป เซบาสเตียนสัมผัสได้ถึงแรงลมที่ปะทะเข้าใส่หน้าอก เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น
เขาเห็นหญิงสาวร่างเล็กคนหนึ่ง ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ สวมชุดสีดำสนิทที่กลมกลืนกับความมืด ผมยาวสีดำสนิทถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อย ดวงตาของเธอคมกริบราวกับเหยี่ยว
"ฉัน... ฉันต้องไปแล้ว" หญิงสาวคนนั้นพูดด้วยเสียงที่สงบนิ่ง แต่แฝงไปด้วยพลัง "ส่วนเรื่องของนาย... ก็โชคดีแล้วกัน"
เธอกระโดดขึ้นไปบนหลังคาอาคารข้างเคียงอย่างรวดเร็ว หายลับไปในความมืด ทิ้งให้เซบาสเตียนยืนงงอยู่เพียงลำพัง
"ลีลา! เกิดอะไรขึ้น?" เซบาสเตียนถามอย่างร้อนรน
"ฉันไม่รู้... ระบบรักษาความปลอดภัยมันเกิดขัดข้องไปชั่วขณะ อาจเป็นเพราะการโจมตีจากภายนอก" ลีลาตอบ "แต่จากข้อมูลที่ฉันได้มา... เธอคนนั้นคือ 'ไนท์เชด' นักฆ่าปริศนาที่กริดตามล่าตัวมาตลอด"
"ไนท์เชด..." เซบาสเตียนพึมพำ เขารู้สึกถึงความอันตรายที่แผ่ซ่านออกมาจากหญิงสาวคนนั้น แต่ก็รู้สึกถึงความรู้สึกที่แปลกประหลาด... ราวกับว่าเธอไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อเขา
"เซบ! นายปลอดภัยดีใช่ไหม?" ลีลาถามเสียงเป็นห่วง
"ฉัน... ฉันคิดว่าฉันปลอดภัยแล้ว" เซบาสเตียนตอบ พลางมองไปทางที่ไนท์เชดหายไป "แต่ฉันว่า... ภารกิจของเราอาจจะซับซ้อนกว่าที่คิด"
เขารู้สึกได้ถึงสายตาที่กำลังจับจ้องมาจากที่ไหนสักแห่ง แสงนีออนสีฟ้ายังคงสาดส่องลงมา แต่มันกลับดูมืดมนและอันตรายยิ่งกว่าเดิม ภายใต้ผืนฟ้าสังเคราะห์ของกริด ยังมีเงามรณะที่ซ่อนเร้นอยู่มากมาย และเขาเพิ่งได้เผชิญหน้ากับหนึ่งในนั้น
การต่อสู้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น...
ทลายกริดมรณะ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก