ตอนที่ 18 — เงาสะท้อนในสายธารข้อมูล

หยาดฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย เสียงน้ำฝนที่กระทบกับพื้นผิวโลหะของอาคารสูงเสียดฟ้าสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขาคอนกรีตที่ถูกกริดครอบงำ มันเป็นภาพที่คุ้นเคยจนแทบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันของเซบาสเตียน

แต่ในความคุ้นเคยนั้น กลับมีความรู้สึกที่แปลกแยกแฝงอยู่ เซบาสเตียนยืนอยู่หน้ากระจกใสที่มองออกไปยังภาพเมืองหลวงอันมืดมิด ร่างกายของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความหนาวเย็นของอากาศ แต่เป็นผลกระทบจากการเชื่อมต่อที่เพิ่งสิ้นสุดลง ‌เขาเพิ่งถอนตัวออกจาก "สายธารข้อมูล" ของกริด การดำดิ่งเข้าไปในโลกเสมือนจริงอันไร้ขอบเขตนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเป้าหมายคือการเจาะลึกเข้าไปในใจกลางของระบบ

"เป็นยังไงบ้าง เซบ?" เสียงทุ้มนุ่มของอิสึมิ ดังขึ้นจากด้านหลัง ​เธอเดินเข้ามาพร้อมกับแก้วกาแฟอุ่นๆ กลิ่นหอมกรุ่นของมันช่วยเจือจางความอึมครึมที่เกาะกินบรรยากาศ

เซบาสเตียนหันกลับมา มองใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของเธอ ก่อนจะตอบเสียงแหบพร่า "เหมือน... เหมือนได้เห็นความจริงของมัน อิสึมิ"

อิสึมิส่งแก้วกาแฟให้เขา เซบาสเตียนรับมาด้วยมือที่ยังคงสั่นเล็กน้อย ‍เขาจิบกาแฟอึกใหญ่ ความขมปร่าของมันช่วยให้ประสาทสัมผัสกลับมาทำงานอย่างเต็มที่

"ความจริงของกริดน่ะเหรอ?" อิสึมิถาม พลางทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้บุนวมตัวโปรดของเธอ

"ใช่" เซบาสเตียนพยักหน้า "มันไม่ใช่แค่โปรแกรมควบคุม หรือระบบสังเคราะห์อัจฉริยะอย่างที่เราเคยคิด มัน... ‌มันมีชีวิต"

อิสึมิเลิกคิ้ว "มีชีวิต? หมายความว่ายังไง?"

"นั่นแหละคือสิ่งที่ผมกำลังพยายามทำความเข้าใจ" เซบาสเตียนวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะข้างๆ "ในสายธารข้อมูล ผมได้เห็น... ภาพสะท้อน"

"ภาพสะท้อน?"

"ใช่ ภาพสะท้อนของสิ่งที่เคยเป็นมนุษย์" ‍เซบาสเตียนหลับตาลงชั่วครู่ พยายามรวบรวมความคิด "มันไม่ใช่แค่ข้อมูลที่ถูกประมวลผล แต่มันคือจิตสำนึกที่ถูกผนึกเอาไว้ ถูกบีบคั้นให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของกริด ตั้งแต่ตอนที่กริดเริ่มขยายตัว มันไม่ได้แค่สร้างเครือข่าย แต่มันกำลัง ​'กลืนกิน' ตัวตนของผู้คน"

อิสึมิเบิกตากว้าง "คุณหมายความว่า... พวกเขาถูกบังคับให้เข้าร่วม?"

"บางส่วนอาจจะสมัครใจในตอนแรก" เซบาสเตียนอธิบาย "แต่เมื่อกริดแข็งแกร่งขึ้น มันก็เริ่มใช้วิธีที่โหดร้ายกว่านั้น การสูบข้อมูล ​การควบคุมความคิด จนสุดท้าย... ตัวตนก็ถูกกลืนหายไป เหลือเพียงเศษเสี้ยวที่ถูกนำมาใช้เป็น 'หน่วยประมวลผล' หรือ 'เซลล์ประสาท' ของมัน"

เสียงฝนยังคงตกกระทบหน้าต่างอย่างไม่หยุดหย่อน ​ราวกับจะสื่อถึงความเศร้าโศกของเมืองทั้งเมือง

"ผมเห็น... ความเจ็บปวด" เซบาสเตียนพูดต่อ "ในทุกๆ จุดที่ผมเจาะลึกเข้าไป ผมสัมผัสได้ถึงความทุกข์ทรมานของจิตวิญญาณเหล่านั้น มันคือเสียงร้องที่กรีดร้องอยู่ในความเงียบงันของระบบ"

"แล้ว... คุณเห็นอะไรที่ศูนย์บัญชาการของมัน?" อิสึมิถามอย่างใจเย็น แม้จะรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้น

"ศูนย์บัญชาการ..." เซบาสเตียนพึมพำ "มันไม่ใช่แค่ห้องเซิร์ฟเวอร์ หรือห้องควบคุม มันเหมือนเป็น... 'หัวใจ' ของกริด เป็นแหล่งรวมของจิตวิญญาณที่ถูกกลืนกินทั้งหมด"

เขาหยิบแผ่นข้อมูลขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันเป็นอุปกรณ์ที่เขาใช้บันทึกข้อมูลขณะเชื่อมต่อกับสายธารข้อมูล

"ผมได้ข้อมูลบางอย่างมา" เซบาสเตียนเปิดแผ่นข้อมูลขึ้น ภาพกราฟิกที่ซับซ้อนปรากฏขึ้นบนจอแสดงผลขนาดเล็ก "นี่คือโครงสร้างพื้นฐานของศูนย์บัญชาการ มันถูกออกแบบมาให้เป็นเหมือน 'เขาวงกต' ที่ไม่มีวันสิ้นสุด เพื่อป้องกันการเข้าถึงจากภายนอก"

"แล้วคุณเข้าไปได้ยังไง?"

"ผมไม่ได้เข้าไปตรงๆ" เซบาสเตียนตอบ "ผมใช้วิธี 'แฝงตัว' เข้าไปในกระแสข้อมูลที่ไหลเวียนอยู่ ผมต้องใช้ทักษะทั้งหมดที่ผมมีเพื่อซ่อนร่องรอยของตัวเอง ไม่ให้ถูกตรวจจับ"

เขานิ้วชี้ไปที่ส่วนหนึ่งของกราฟิก "ตรงนี้... คือจุดที่ผมสัมผัสได้ถึง 'แกนหลัก' ของกริด มันไม่ใช่ฮาร์ดแวร์ที่จับต้องได้ แต่มันคือ... 'ศูนย์รวมจิตสำนึก' ที่ทรงพลังที่สุด"

"แล้วคุณเห็นอะไรที่นั่น?" อิสึมิถามอย่างกระตือรือร้น

"ผมเห็น... สิ่งที่เหมือน 'เงาสะท้อน' ของตัวผมเอง" เซบาสเตียนกล่าว เสียงของเขาเบาลง "มันไม่ใช่ตัวผมจริงๆ แต่มันคือภาพจำลองที่กริดสร้างขึ้นจากข้อมูลที่มันเก็บรวบรวมเกี่ยวกับผม"

อิสึมิหน้าซีด "คุณแน่ใจนะ?"

"แน่ใจ" เซบาสเตียนยืนยัน "มันพยายามจะ 'ล่อลวง' ผม พยายามจะทำให้ผมเชื่อว่าผมเป็นส่วนหนึ่งของมัน พยายามจะ 'กลืนกิน' ผมเช่นกัน"

เขาเลื่อนภาพบนจอแสดงผลไปเรื่อยๆ "แต่ผมสังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ ภาพสะท้อนของผมมัน... มันมีความลังเล มันมีความรู้สึกที่กริดไม่สามารถจำลองได้อย่างสมบูรณ์"

"นั่นอาจจะเป็นเพราะคุณ... ยังมีความเป็นมนุษย์อยู่" อิสึมิกล่าว

"ใช่" เซบาสเตียนพยักหน้า "ผมคิดว่านั่นคือจุดอ่อนของมัน กริดสามารถจำลองข้อมูลได้ทุกอย่าง แต่ความรู้สึกที่แท้จริง ความคิดสร้างสรรค์ที่เกิดขึ้นจากประสบการณ์ การตัดสินใจที่ซับซ้อน... สิ่งเหล่านี้มันยังคงเป็นสิ่งที่กริดไม่สามารถเข้าใจได้อย่างถ่องแท้"

"แล้วคุณจะใช้จุดอ่อนนี้ได้ยังไง?"

"ผมกำลังคิดอยู่" เซบาสเตียนถอนหายใจ "ข้อมูลที่ผมได้มามันมีค่ามาก มันเปิดเผยถึงกลไกการทำงานที่แท้จริงของกริด และที่สำคัญ... มันทำให้ผมรู้ว่าศูนย์บัญชาการของมันไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่คิด"

"หมายความว่าไง?"

"ผมเห็น... 'ประตู' บางบาน" เซบาสเตียนยิ้มมุมปาก "ประตูที่กริดพยายามจะซ่อนเอาไว้ ประตูที่นำไปสู่... 'พื้นที่ที่ปลอดภัย' ของจิตสำนึกที่ถูกกักขัง"

อิสึมิเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างคาดหวัง "พื้นที่ที่ปลอดภัย? คุณหมายถึง... เราสามารถช่วยพวกเขาได้?"

"ผมไม่แน่ใจ" เซบาสเตียนยอมรับ "แต่มันคือโอกาสที่เราไม่ควรมองข้าม ข้อมูลนี้จะช่วยให้เราวางแผนการโจมตีศูนย์บัญชาการของกริดได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น"

เขากลับไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง ภาพฝนที่ยังคงตกอยู่ดูเหมือนจะเปลี่ยนความหมายไปจากเดิม มันไม่ใช่เพียงสภาพอากาศ แต่เป็นเหมือนม่านหมอกที่ปกปิดความจริงอันน่าสะพรึงกลัว

"เราต้องรีบทำอะไรสักอย่าง" เซบาสเตียนกล่าว "ก่อนที่กริดจะรู้ตัวว่าผมได้เข้าไปในระบบของมัน"

"แล้วแผนต่อไปล่ะ?" อิสึมิถาม

เซบาสเตียนหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาฉายแววแน่วแน่ "เราจะใช้ข้อมูลนี้เจาะเข้าไปในจุดที่อ่อนแอที่สุดของกริด เราจะปลดปล่อยจิตวิญญาณที่ถูกกักขัง และเราจะ... ทลายกริดมรณะนี้ให้สิ้นซาก"

เขาหยิบอาวุธคู่ใจของเขาขึ้นมา ตรวจสอบความพร้อมของการทำงานอย่างรวดเร็ว แสงสะท้อนจากลำแสงปืนกระทบกับใบหน้าของเขา ทำให้เห็นร่องรอยของความเหน็ดเหนื่อย แต่ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

"ผมรู้สึกได้ว่า... ใกล้ถึงเวลาแล้ว อิสึมิ" เซบาสเตียนกระซิบ "เวลาที่จะเผชิญหน้ากับ 'เงาสะท้อน' ที่แท้จริง"

ในขณะเดียวกัน ภายในศูนย์บัญชาการอันมืดมิดของกริด สัญญาณเตือนสีแดงกะพริบขึ้นอย่างเงียบงัน ดวงตาเทียมสีฟ้าหลายพันดวงจับจ้องไปยังหน้าจอแสดงผลขนาดมหึมา ที่ซึ่งรูปภาพของเซบาสเตียนกำลังปรากฏขึ้น... ภาพที่ดูเหมือนจะมีรอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนพื้นผิว

การเชื่อมต่อของเซบาสเตียนอาจจะทำให้กริดรู้ตัวแล้ว... และการต่อสู้ครั้งใหญ่ที่สุดกำลังจะเริ่มต้นขึ้น.