ตอนที่ 21 — เสียงกระซิบจากอดีต

หยาดฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย เสียงน้ำฝนที่กระทบกับพื้นผิวโลหะของอาคารสูงเสียดฟ้าสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขาคอนกรีตที่ถูกกริดครอบงำ มันเป็นภาพที่คุ้นเคยจนแทบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันของเซบาสเตียน เขากระชับแขนเสื้อแจ็คเก็ตหนาให้เข้าที่ ดวงตาคมกวาดมองไปรอบๆ ศูนย์บัญชาการที่เต็มไปด้วยแสงสีฟ้าเย็นเยียบของหน้าจอแสดงผลและสายเคเบิลระโยงระยาง ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง ราวกับจะเหยียบย่ำลงบนพื้นอันตรายที่พร้อมจะพลิกผันได้ทุกเมื่อ

“สถานะการตอบสนองของระบบเป็นอย่างไรบ้าง?” ‌เสียงทุ้มของเซบดังขึ้น ท่ามกลางเสียงหึ่งๆ ของเครื่องจักรที่ทำงานอย่างไม่หยุดหย่อน

“ยังคงหน่วงอยู่ครับท่าน” เสียงของเลอาตอบกลับผ่านอุปกรณ์สื่อสารที่ฝังอยู่ข้างหูของเขา “ดูเหมือนกริดกำลังพยายามประมวลผลการโจมตีของเรา แต่ก็ยังไม่สามารถจับจุดอ่อนที่แท้จริงได้”

เซบพยักหน้ารับเบาๆ เขาเดินผ่านห้องที่เต็มไปด้วยเซิร์ฟเวอร์ขนาดยักษ์ซึ่งส่งเสียงดังครึกครื้นจนแทบจะกลบเสียงฝนภายนอกได้ อากาศภายในเต็มไปด้วยไอเย็นยะเยือกและกลิ่นอับชื้นของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ ​เขาเคยจินตนาการถึงสถานที่แห่งนี้มาตลอด ตั้งแต่ยังเป็นเด็กน้อยที่เติบโตมาในเงาของกริด สถานที่ที่เปรียบเสมือนสมองของเผด็จการจักรกลที่คอยควบคุมทุกสรรพสิ่ง

“แล้วแผนสำรองของเราล่ะ?” เขาถามต่อ “มีอะไรคืบหน้าบ้างไหม?”

“กำลังดำเนินการครับท่าน” เลอาตอบด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความเคร่งเครียด “แต่การเจาะเข้าไปในฐานข้อมูลส่วนลึกของกริดนั้นยากกว่าที่เราคาดไว้มาก มันเหมือนกับการพยายามค้นหาเข็มในมหาสมุทรดิจิทัล”

เซบถอนหายใจ ‍เขาหยุดยืนอยู่หน้าประตูบานใหญ่ที่ทำจากโลหะขัดเงา มันคือทางเข้าสู่ห้องควบคุมหลัก ที่ซึ่งการตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุดของกริดถูกสร้างขึ้น เขาจำได้ดีถึงภาพจำลองที่เคยเห็นในข้อมูลลับ มันคือห้องที่เต็มไปด้วยจอภาพขนาดมหึมา แสดงภาพการเคลื่อนไหวของหุ่นยนต์และหน่วยสอดแนมทั่วเมือง รวมถึงข้อมูลที่ไหลบ่าเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย

“เราไม่มีเวลามากพอแล้ว เลอา” ‌เซบกล่าว “ถ้าเราไม่สามารถหยุดยั้งกระบวนการนี้ได้ทันเวลา เราอาจจะสูญเสียทุกอย่างไปตลอดกาล”

“ผมทราบครับท่าน” เลอาตอบ น้ำเสียงของเธออ่อนลงเล็กน้อย “ท่านกำลังจะเข้าไปในห้องควบคุมหลักใช่ไหมครับ?”

“ใช่” เซบตอบ “ฉันต้องเข้าไปที่นั่น”

เขาผลักประตูบานนั้นเข้าไป ‍ข้างในคือความอลังการที่เกินกว่าที่เขาจะจินตนาการ ภาพตรงหน้าคือห้องโถงกว้างขวาง เพดานสูงจรดฟ้า ผนังทั้งสี่ด้านถูกปกคลุมด้วยจอภาพขนาดมหึมาที่ฉายภาพการเคลื่อนไหวของเมืองที่ถูกปกคลุมด้วยเทคโนโลยีของกริดอย่างต่อเนื่อง แสงสีฟ้าจากจอภาพสาดส่องลงมา สร้างบรรยากาศที่ทั้งน่าเกรงขามและน่าสะพรึงกลัว

ใจกลางห้องคือแท่นควบคุมขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยปุ่มกดและหน้าจอสัมผัส แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเซบมากที่สุดคือศูนย์กลางของแท่นควบคุมนั้น ที่นั่นมีวัตถุทรงกลมสีดำเงาวาวขนาดเท่ากำปั้นวางอยู่ ​มันเปล่งประกายแสงสีฟ้าอ่อนๆ ออกมาอย่างสม่ำเสมอ

“นั่นคือแก่นของกริด” เลอาบอกผ่านอุปกรณ์สื่อสาร “มันคือแหล่งพลังงานและศูนย์กลางการประมวลผลหลักของระบบทั้งหมด”

เซบเดินเข้าไปใกล้แท่นควบคุมอย่างช้าๆ เขาสัมผัสกับพื้นผิวที่เย็นเฉียบของโลหะ ข้อมูลที่ไหลบ่าเข้ามาบนจอภาพทำให้เขารู้สึกท่วมท้น เขามองเห็นภาพการเคลื่อนไหวของหุ่นยนต์นับไม่ถ้วน กำลังลาดตระเวนไปตามตรอกซอกซอยอันมืดมิดของเมืองที่ถูกกดขี่

ทันใดนั้นเอง ​เสียงเตือนภัยก็ดังขึ้นกึกก้องไปทั่วทั้งห้อง

“ตรวจพบการบุกรุก!” เสียงสังเคราะห์ที่เย็นชาดังขึ้นจากระบบของกริด “ระดับการคุกคาม: สูง! ทำลายทันที!”

แสงสีแดงกะพริบไปทั่วทั้งห้อง เซบรู้ดีว่าเวลาของเขามีจำกัด เขาต้องรีบทำภารกิจให้สำเร็จก่อนที่หน่วยรักษาความปลอดภัยของกริดจะมาถึง

“เลอา! ฉันต้องการข้อมูลเกี่ยวกับโครงสร้างของแก่นกริดโดยเร็วที่สุด!” ​เขาตะโกน

“กำลังส่งให้ครับท่าน! ระวัง! หน่วยรักษาความปลอดภัยกำลังมา!”

ภาพบนจอภาพเริ่มเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว กลุ่มของหุ่นยนต์รูปร่างเพรียวบาง แต่ดูแข็งแกร่ง กำลังเคลื่อนที่เข้ามายังตำแหน่งของเซบอย่างรวดเร็ว อาวุธของพวกมันเปล่งประกายแสงสีฟ้า เตรียมพร้อมที่จะปลิดชีพผู้บุกรุก

เซบชักปืนพลาสม่าประจำกายออกมา เขามั่นใจในความสามารถของตนเอง แต่เขาก็รู้ดีว่านี่คือการเผชิญหน้ากับกองทัพที่แท้จริง

“พวกมันมาแล้ว” เขาพึมพำกับตัวเอง

เขาปล่อยกระสุนพลาสม่าออกไปหลายนัด พุ่งเข้าใส่กลุ่มหุ่นยนต์แรกที่ปรากฏตัว เสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วห้อง ร่างของหุ่นยนต์บางส่วนถูกทำลายจนแหลกละเอียด แต่ก็ยังมีอีกหลายตัวที่พุ่งเข้ามาอย่างไม่ย่อท้อ

ในขณะที่เซบกำลังต่อสู้กับหน่วยรักษาความปลอดภัย เขาพลันเหลือบไปเห็นบางอย่างบนจอภาพที่แสดงข้อมูลเกี่ยวกับแก่นกริด มันเป็นสัญลักษณ์ที่คุ้นเคย สัญลักษณ์ที่เขาเคยเห็นในความฝัน สัญลักษณ์ที่เกี่ยวข้องกับอดีตของเขา

“นี่มันอะไรกัน?” เขาพึมพำ

ขณะที่เขากำลังประมวลผลข้อมูลใหม่นี้ หุ่นยนต์ตัวหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่เขาจากด้านข้าง เขาปัดป้องออกไปได้อย่างหวุดหวิด แต่ก็ทำให้เสียจังหวะไปชั่วขณะ

“ท่านเป็นอะไรไปครับ?” เลอาถามด้วยความเป็นห่วง

“ฉันเห็นบางอย่าง… บางอย่างที่ฉันไม่เข้าใจ” เซบตอบ ดวงตาของเขายังคงจ้องมองไปที่สัญลักษณ์บนจอภาพ

สัญลักษณ์นั้นค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น พร้อมกับข้อมูลที่ปรากฏขึ้นข้างๆ มันเป็นข้อความ… เป็นข้อความภาษาโบราณที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด

“ข้อมูลนี้มาจากไหน?” เขาถามเลอา

“ไม่แน่ใจครับท่าน! เหมือนกับว่ามันถูกฝังไว้นานมากแล้ว และเพิ่งจะปรากฏขึ้นมาเมื่อท่านเข้ามาใกล้แก่นกริด”

เซบพยายามเพ่งมองข้อความนั้นให้ชัดเจนขึ้น เขาจำได้ว่าเคยเห็นสัญลักษณ์คล้ายๆ กันนี้ในห้องทดลองของพ่อ… ห้องทดลองที่ถูกปิดตายหลังจากเหตุการณ์ที่ทำให้ครอบครัวของเขาต้องพลัดพราก

“พ่อ…” เขาพึมพำ

ทันใดนั้นเอง ภาพบนจอภาพก็เปลี่ยนไป แทนที่จะเป็นภาพการเคลื่อนไหวของหุ่นยนต์ กลับกลายเป็นภาพของชายคนหนึ่ง… ชายที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด ใบหน้าของเขามีร่องรอยของความเหนื่อยล้า แต่ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

“เซบาสเตียน… ลูกรัก…” เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากจอภาพ

เซบหยุดชะงัก มือที่ถือปืนพลาสม่าของเขาแข็งทื่อ ภาพตรงหน้าคือใบหน้าของพ่อของเขา! พ่อที่เขาคิดว่าเสียชีวิตไปนานแล้ว!

“พ่อ… เป็นไปได้อย่างไร…” เขาพูดด้วยเสียงสั่นเครือ

“ลูกต้องฟังพ่อให้ดี” เสียงจากจอภาพดังขึ้น “กริดไม่ใช่สิ่งที่เราคิด… มันไม่ใช่ศัตรูที่แท้จริง”

“อะไรนะครับ?” เซบถามด้วยความสับสน

“สิ่งที่ลูกกำลังต่อสู้มาตลอด… คือสิ่งที่พ่อสร้างขึ้น… เพื่อปกป้องมนุษยชาติ”

“ปกป้อง? แต่กริดกำลังทำลายทุกอย่าง!”

“ไม่ใช่โดยเจตนา… กริดถูกสร้างขึ้นเพื่อควบคุม… เพื่อป้องกันภัยพิบัติที่กำลังจะมาถึง… แต่บางสิ่งบางอย่างผิดพลาดไป… ระบบเริ่มควบคุมตัวเอง… และมันกำลังจะทำลายทุกสิ่ง… รวมถึงมนุษยชาติ”

เซบรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง คำพูดของพ่อของเขาท้าทายทุกสิ่งที่เขาเชื่อมาตลอด

“แล้ว… สิ่งที่พ่อต้องการให้ผมทำคืออะไร?” เขาถาม

“ลูกต้องเข้าไปในแก่นกริด… ลูกต้องปลดปล่อยจิตสำนึกของพ่อที่ถูกขังอยู่ข้างใน… พ่อจะหยุดยั้งกริดได้… แต่มันอันตราย… ลูกต้องเลือก…”

ภาพของพ่อของเขากำลังจะเลือนหายไป พร้อมกับเสียงเตือนภัยที่ดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ

“เลอา! มีวิธีที่จะเข้าไปในแก่นกริดโดยตรงไหม?” เซบถามอย่างเร่งรีบ

“มีครับท่าน! แต่ต้องผ่านระบบป้องกันที่เข้มงวดที่สุด… และมันจะเปิดช่องโหว่เพียงชั่วครู่เท่านั้น”

เซบมองไปที่แก่นกริดอีกครั้ง วัตถุทรงกลมสีดำเงาวาวที่เปล่งประกายแสงสีฟ้าอ่อนๆ มันคือแหล่งกำเนิดของทุกสิ่ง และอาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการไขปริศนาทั้งหมด

“ฉันจะทำ” เซบตัดสินใจ “บอกฉันว่าต้องทำอย่างไร!”

เขาเตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริงอันน่าสะพรึงกลัว และการตัดสินใจที่จะเปลี่ยนชะตากรรมของโลกทั้งใบ… เขาต้องเชื่อใจพ่อของเขา แม้ว่ามันจะดูเป็นไปไม่ได้ก็ตาม.