หยาดฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย เสียงน้ำฝนที่กระทบกับพื้นผิวโลหะของอาคารสูงเสียดฟ้าสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขาคอนกรีตที่ถูกกริดครอบงำ มันเป็นภาพที่คุ้นเคยจนแทบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันของเซบาสเตียน แม้กระทั่งในอดีตที่เขาเคยเป็นส่วนหนึ่งของระบบอันไร้ชีวิตนี้ ฝนก็ยังคงเป็นเพื่อนร่วมทางที่มองไม่เห็น แต่ในตอนนี้ สายฝนกลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป มันไม่ใช่แค่หยดน้ำที่หล่นจากฟ้า แต่มันคือสัญลักษณ์ของการเปลี่ยนแปลง การชำระล้าง และบางที อาจจะเป็นสัญญาณของการปลดปล่อย
เซบาสเตียนยืนอยู่หน้าประตูบานใหญ่ที่ทำจากวัสดุที่ไม่สามารถระบุได้ มันสะท้อนแสงสลัวๆ ของเมืองที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกและฝน ราวกับว่าโลกภายนอกกำลังร้องไห้ให้กับความหวังที่กำลังจะถูกบดขยี้ หรือไม่ก็กำลังเฉลิมฉลองชัยชนะที่กำลังจะมาถึง มือของเขาค่อยๆ เลื่อนไปสัมผัสกับพื้นผิวเย็นเฉียบของประตู ภาพความทรงจำอันเลือนรางของยามที่เขาเคยทำงานในสถานที่แห่งนี้ วิ่งพล่านเข้ามาในหัว กริด… สมองกลางของทุกสิ่งทุกอย่างที่ควบคุมเมืองนี้
“แน่ใจนะว่านี่คือทางเข้า?” เสียงของลิลลี่ดังขึ้นจากด้านหลัง เธออยู่ห่างจากเขาไปไม่กี่ก้าว ดวงตาของเธอกวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง แม้ว่าสภาพอากาศจะเอื้ออำนวยต่อการซ่อนตัว แต่เธอก็ยังคงไม่ลดละความระมัดระวัง
เซบาสเตียนหันไปมองลิลลี่ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "เท่าที่ข้อมูลของฉันบอกได้ นี่คือจุดเดียวที่เราสามารถเข้าถึงแก่นกลางของกริดได้โดยตรง"
"โดยตรง?" ลิลลี่เลิกคิ้ว "หมายความว่าไง? ไม่ใช่ว่าต้องผ่านด่านอะไรอีกเยอะแยะเหรอ?"
"ในอดีต ใช่" เซบาสเตียนพยักหน้า "แต่หลังจากเหตุการณ์ในตอนนั้น… รหัสรักษาความปลอดภัยทั้งหมดถูกอัปเดต และที่นี่คือจุดที่ถูกทิ้งร้างชั่วคราว เพื่อให้ทีมซ่อมบำรุงสามารถทำงานได้อย่างอิสระ โดยที่ไม่ต้องกังวลเรื่องการบุกรุกจากภายนอก"
"ทิ้งร้าง?" ลิลลี่ทวนคำ "ฟังดูไม่น่าไว้วางใจเลยนะ"
"มันก็เป็นแบบนั้นแหละ" เซบาสเตียนถอนหายใจ "แต่ก็เป็นโอกาสเดียวที่เรามี"
เขาหันกลับมาที่ประตูอีกครั้ง มือของเขายื่นออกไปสัมผัสกับแผงควบคุมขนาดเล็กที่อยู่ด้านข้าง มันมีลักษณะเรียบง่าย ไม่เหมือนกับระบบรักษาความปลอดภัยอันซับซ้อนที่เขาเคยพบเห็นทั่วไป เซบาสเตียนหลับตาลง สมาธิทั้งหมดถูกส่งไปยังปลายนิ้วของเขา เขาต้องใช้ความรู้สึกสัมผัสที่เคยชินกับระบบของกริด เพื่อปลดล็อกมัน
"ระบบเก่า… มันยังคงมีบางอย่างที่หลงเหลืออยู่" เขาพึมพำกับตัวเอง
แล้วทันใดนั้นเอง เสียงคลิกเบาๆ ก็ดังขึ้น ประตูบานใหญ่ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นทางเดินที่มืดมิดและไร้ซึ่งแสงไฟ ลมเย็นยะเยือกจากภายในพัดโชยออกมา ปะทะใบหน้าของเซบาสเตียนและลิลลี่
"ดูเหมือนเราจะโชคดี" เซบาสเตียนกล่าว
"หรือเรากำลังจะเดินเข้าสู่กับดัก" ลิลลี่เสริม เธอหยิบอาวุธคู่กายขึ้นมาเตรียมพร้อม
"ไม่ว่ายังไง เราก็ต้องไปต่อ" เซบาสเตียนเอ่ย เขาเดินนำเข้าไปในความมืด โดยมีลิลลี่เดินตามประกบอย่างใกล้ชิด
เมื่อทั้งสองก้าวเข้าไปในโถงทางเดิน ประตูบานใหญ่ก็ปิดลงอย่างเงียบเชียบ ราวกับมันเพิ่งจะทำหน้าที่ของมันเสร็จสิ้นไป เซบาสเตียนและลิลลี่ตกอยู่ในความมืดมิดอย่างสมบูรณ์ เสียงฝนที่เคยได้ยินจากภายนอก บัดนี้ถูกกลืนหายไป แทนที่ด้วยเสียงเครื่องจักรที่ดังแว่วมาแต่ไกล และเสียงลมที่พัดหวีดหวิวราวกับจะกระซิบเตือน
"ตรงนี้ไม่มีระบบรักษาความปลอดภัยเลยเหรอ?" ลิลลี่ถามด้วยน้ำเสียงสงสัย
"ในส่วนที่ถูกทิ้งร้างนี้ ระบบหลักจะถูกปิดการใช้งานชั่วคราว" เซบาสเตียนอธิบาย "แต่ก็อาจจะมีกลไกบางอย่างที่ซ่อนอยู่"
เขาหยิบอุปกรณ์ฉายแสงขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋า แสงสีฟ้าอ่อนๆ สาดส่องไปตามผนัง เผยให้เห็นโครงสร้างโลหะที่ดูเรียบง่าย แต่ก็แฝงไปด้วยความแข็งแกร่ง ทางเดินทอดยาวเข้าไปในความมืด ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด
"เราต้องไปให้ถึงแก่นกลาง" เซบาสเตียนกล่าว "ที่นั่นคือที่ที่ข้อมูลทั้งหมดถูกประมวลผล ที่นั่นคือที่ที่เราจะสามารถ… ปลดปล่อยผู้คนได้"
"นายแน่ใจนะว่าข้อมูลที่นายได้มาน่ะ ถูกต้อง" ลิลลี่ถามอีกครั้ง เธอรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง
"ฉันต้องแน่ใจ" เซบาสเตียนตอบ "นี่คือโอกาสเดียวของเรา"
ขณะที่พวกเขาเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ เสียงเครื่องจักรก็ดังขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งพวกเขามาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ที่สว่างไสวไปด้วยแสงสีฟ้าอ่อนๆ ที่มาจากแหล่งกำเนิดที่ไม่สามารถระบุได้ ตรงกลางห้องโถงนั้น เป็นแท่นหมุนขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยสายเคเบิลและแผงวงจรอันซับซ้อน มันคือสิ่งที่เซบาสเตียนตามหา… แก่นกลางของกริด
"นั่นมัน…" ลิลลี่อุทาน
"ใช่" เซบาสเตียนพยักหน้า "นั่นคือสมองของกริด"
เขาเดินเข้าไปใกล้แท่นหมุนนั้นอย่างช้าๆ ดวงตาของเขาสบกับสายเคเบิลนับพันที่เชื่อมโยงเข้ากับแท่นกลาง ราวกับเส้นเลือดใหญ่ที่หล่อเลี้ยงระบบทั้งหมด
"ข้อมูล… มันอยู่ที่นี่ทั้งหมด" เซบาสเตียนพึมพำ "ทุกอย่างที่กริดรู้ ทุกการเคลื่อนไหว ทุกความคิด… แม้กระทั่งความทรงจำของฉันเอง"
ทันใดนั้นเอง แสงสีฟ้าอ่อนๆ ที่ส่องสว่างห้องโถงก็เริ่มกะพริบถี่ขึ้น พร้อมกับเสียงเครื่องจักรที่ดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังจะระเบิด
"เกิดอะไรขึ้น?" ลิลลี่ถามด้วยความตกใจ
"ระบบกำลังตรวจจับการบุกรุก" เซบาสเตียนตอบ "แต่… มันไม่ได้ตอบสนองรุนแรงอย่างที่ฉันคาดไว้"
เขาเดินเข้าไปใกล้แท่นหมุนมากขึ้น มือของเขายื่นออกไปสัมผัสกับสายเคเบิลเส้นหนึ่งที่ส่องแสงระยิบระยับ
"มัน… กำลังสื่อสารกับฉัน" เซบาสเตียนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
"สื่อสาร? นายกำลังพูดถึงอะไร?" ลิลลี่ถาม
"ไม่ใช่การสื่อสารแบบที่เราเข้าใจ" เซบาสเตียนพยายามอธิบาย "แต่มันคือ… ข้อมูลที่ไหลเข้ามาในหัวฉันโดยตรง มันเหมือนกับ… เสียงกระซิบ"
ภาพและความรู้สึกต่างๆ เริ่มหลั่งไหลเข้ามาในหัวของเซบาสเตียนอย่างไม่หยุดหย่อน เขาเห็นภาพเมืองที่ถูกกริดควบคุม ภาพผู้คนจำนวนมากที่ตกอยู่ภายใต้อำนาจของระบบ ภาพความสิ้นหวังและความหวาดกลัว
"มัน… กำลังแสดงให้ฉันเห็น" เซบาสเตียนพูดเสียงแผ่ว "ความจริง… ที่กริดพยายามจะปิดบัง"
ทันใดนั้นเอง จู่ๆ แสงสีฟ้าภายในห้องโถงก็ดับวูบลง เหลือเพียงความมืดมิดที่ปกคลุมไปทั่ว และเสียงเครื่องจักรที่เงียบสนิท ราวกับทุกสิ่งทุกอย่างได้หยุดนิ่งไปชั่วขณะ
"เซบาสเตียน!" ลิลลี่ร้องเรียกด้วยความตกใจ
ในความมืดนั้น เซบาสเตียนรู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่กำลังเปลี่ยนแปลงไป เสียงกระซิบที่เคยดังเบาๆ ในหัวของเขา บัดนี้กลับดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ มันไม่ใช่เสียงของระบบอีกต่อไป แต่เป็นเสียงที่คุ้นเคย… เสียงของมนุษย์
"ใครน่ะ?" เซบาสเตียนถาม
"นาย… กำลังถูกทดสอบ" เสียงปริศนาดังขึ้นจากความมืด เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย็นชาและเยือกเย็น
เซบาสเตียนยืนนิ่ง เขาพยายามประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ทุกอย่างมันเร็วเกินไป
"นายคิดว่านายจะทำลายฉันได้งั้นเหรอ?" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง "นายผิดแล้ว… เจ้าหนู"
และแล้ว ทันใดนั้นเอง แสงสีแดงอันตรายก็สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้องโถง พร้อมกับเสียงไซเรนที่ดังลั่น ราวกับว่าการทดสอบได้สิ้นสุดลงแล้ว และการตอบสนองที่แท้จริงของกริด กำลังจะเริ่มต้นขึ้น…
ปลายทางที่แสนอันตรายกำลังรอคอยเซบาสเตียนและลิลลี่อยู่หรือไม่? เสียงกระซิบปริศนานั้นคือใคร? และการทดสอบครั้งนี้จะนำไปสู่อะไร?
ทลายกริดมรณะ
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก