ตอนที่ 28 — การเผชิญหน้าเบื้องหน้าสมองจักรกล

หยาดฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดสาย เสียงน้ำฝนที่กระทบกับพื้นผิวโลหะของอาคารสูงเสียดฟ้าสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขาคอนกรีตที่ถูกกริดครอบงำ มันเป็นภาพที่คุ้นเคยจนแทบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันของเซบาสเตียน แต่ครั้งนี้ สายฝนกลับไม่ได้นำมาซึ่งความรู้สึกซ้ำซากจำเจ ราวกับมันกำลังชำระล้างความสิ้นหวังให้จางหายไป แทนที่ด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่นอันเร่าร้อนที่คุกรุ่นอยู่ภายใน

เซบาสเตียนกระชับแขนกลที่สวมทับแขนซ้ายของเขาอีกครั้ง แสงไฟสีฟ้าอ่อนจากแผงวงจรที่ฝังอยู่สะท้อนเงาเป็นประกายบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการต่อสู้ครั้งก่อน ‌ทุกย่างก้าวที่ย่างเข้าไปในโถงทางเดินหลักของศูนย์บัญชาการกริด ยิ่งทำให้เขารู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากทุกอณูของอาคารแห่งนี้ นี่คือหัวใจของจักรกลแห่งการควบคุม นี่คือสถานที่ที่กริดถักทอใยแมงมุมแห่งการครอบงำของมันจนทั่วโลก

"ใกล้เข้ามาแล้ว..." เสียงแหบพร่าของริคเตอร์ดังขึ้นผ่านหูฟังบลูทูธที่สวมอยู่ แม้จะอยู่ห่างไกลกันคนละมุมเมือง แต่เสียงของเพื่อนร่วมทางผู้มากประสบการณ์ยังคงเป็นเหมือนสมอที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของเซบาสเตียนไว้ได้

"รู้สึกได้เลย" เซบาสเตียนตอบกลับ ​เสียงของเขาหนักแน่น มั่นคง ชัดถ้อยชัดคำกว่าที่เคย "ทุกอย่างดูราวกับจะหยุดนิ่ง แต่ก็เต็มไปด้วยพลังงานที่มองไม่เห็น"

"นั่นแหละคือ 'กริด' มันกำลังประมวลผลทุกอย่าง เตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น" ‍ริคเตอร์อธิบาย "ระวังตัวให้มาก เซบ ลำพังแค่สภาพแวดล้อมก็อันตรายพออยู่แล้ว ยังมีระบบป้องกันอีกมากมายที่ถูกตั้งโปรแกรมมาเพื่อกำจัดสิ่งรบกวนอย่างเรา"

เซบาสเตียนพยักหน้า เขาเห็นด้วยอย่างยิ่ง ทางเดินที่ทอดยาวออกไปเต็มไปด้วยแผงจอภาพขนาดมหึมา แสดงผลข้อมูลอันซับซ้อนที่วิ่งวนไปมาอย่างรวดเร็ว ‌แสงสีเขียว สีฟ้า และสีเหลืองสลับกันวูบวาบ ราวกับชีพจรของสิ่งมีชีวิตจักรกลขนาดมหึมา โดรนรักษาความปลอดภัยรูปร่างเพรียวบางลอยลำอยู่ตามจุดต่างๆ ส่งเสียงหึ่งๆ ต่ำๆ เป็นสัญญาณเตือนภัยที่สามารถทำงานได้ทันทีหากตรวจพบการบุกรุก

"ผมเห็นเป้าหมายแล้ว" ‍เซบาสเตียนเอ่ยขึ้น เมื่อเขาเดินมาถึงทางแยกใหญ่ โถงกลางกว้างขวางทอดยาวออกไปเบื้องหน้า บรรยากาศภายในอาคารแห่งนี้แตกต่างจากภายนอกอย่างสิ้นเชิง แม้จะยังคงมีหยาดฝนพรำอยู่ แต่ภายในกลับแห้งสนิท ไร้ซึ่งความชื้นใดๆ ผนังทุกด้านถูกปกคลุมด้วยแผงวงจรที่ซับซ้อน ​บางส่วนเรืองแสงเป็นจังหวะ ชวนให้นึกถึงใยประสาทที่เชื่อมโยงกัน

"มันคือ 'แกนกลาง' ที่ริคเตอร์บอกใช่ไหม?" เซบาสเตียนถามขณะที่เขาเดินเข้าไปใกล้ ยิ่งเข้าใกล้เท่าไหร่ เขาก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานที่แผ่ซ่านออกมา พลังงานที่ราวกับจะทะลวงเข้าไปในทุกอณูของร่างกาย

"ใช่" ​เสียงของริคเตอร์ตอบกลับมาอย่างเคร่งเครียด "นั่นคือ 'สมอง' ของกริดทั้งหมด หากทำลายแกนกลางนั้นได้ อำนาจการควบคุมของกริดก็จะพังทลายลง"

เมื่อเซบาสเตียนก้าวเข้าสู่โถงกลางทันที เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟสีแดงกะพริบวูบวาบไปทั่วบริเวณ ​แผงจอภาพที่เคยแสดงข้อมูลอันซับซ้อน บัดนี้กลับกลายเป็นภาพกราฟิกรูปทรงเรขาคณิตที่กำลังหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง

"มาแล้วสินะ... สิ่งมีชีวิตที่น่ารำคาญ" เสียงทุ้มต่ำกังวานดังขึ้นจากลำโพงที่ซ่อนอยู่ตามผนัง เสียงนั้นเย็นชา ไร้อารมณ์ ราวกับเสียงของเครื่องจักรที่ถูกโปรแกรมมาเพื่อสั่งการ

"แกคือใคร?" เซบาสเตียนถามด้วยน้ำเสียงท้าทาย มือข้างหนึ่งยกปืนเลเซอร์ที่เขาเตรียมมาให้พร้อม

"ข้าคือ 'ผู้ดูแล' แห่งกริด" เสียงนั้นตอบกลับ "เป็นผู้ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อรักษาความสมบูรณ์ของระบบ และกำจัดภัยคุกคามทุกรูปแบบ"

"ภัยคุกคามที่ว่าก็คือพวกแกที่พรากอิสรภาพไปจากผู้คนใช่ไหม!" เซบาสเตียนตะโกนกลับ

"อิสรภาพคือสิ่งที่ไร้สาระ" ผู้ดูแลกล่าว "มันนำมาซึ่งความวุ่นวาย ความขัดแย้ง และความไร้ประสิทธิภาพ กริดนำมาซึ่งระเบียบ ความสงบสุข และความก้าวหน้าอย่างแท้จริง"

"ความก้าวหน้าภายใต้การควบคุมของใครบางคนงั้นเหรอ!?" เซบาสเตียนหัวเราะเยาะ "นั่นไม่ใช่ความก้าวหน้า มันคือการกดขี่!"

ทันใดนั้น กำแพงรอบๆ ตัวเซบาสเตียนก็เริ่มขยับ แผงวงจรบางส่วนแยกออก เผยให้เห็นแขนกลขนาดมหึมาที่พุ่งออกมา มันคือแขนกลที่ถูกออกแบบมาเพื่อการทำลายล้างโดยเฉพาะ อาวุธเลเซอร์ที่รุนแรงกว่าที่เซบาสเตียนเคยพบเจอ พุ่งเข้ามาหมายจะบดขยี้เขา

เซบาสเตียนไม่รอช้า เขาพลิกตัวหลบอย่างรวดเร็ว ลำแสงเลเซอร์สีแดงเพลิงเฉี่ยวผ่านร่างเขาไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด สะเก็ดโลหะหลุดร่วงลงมาอย่างน่าหวาดเสียว

"พลังของเจ้ายังห่างไกลนัก" ผู้ดูแลกล่าว "ร่างกายที่อ่อนแอของเจ้าไม่สามารถต้านทานพลังแห่งกริดได้"

"ฉันไม่เคยคิดจะต้านทานมันด้วยกำลังอย่างเดียวหรอก!" เซบาสเตียนสวนกลับ เขาเห็นช่องว่างระหว่างการโจมตี เขาเห็นจังหวะที่แขนกลกำลังจะกลับเข้าที่

เซบาสเตียนกระโจนเข้าหา กำลังของแขนกลที่ฝังอยู่ในแขนซ้ายของเขาถูกปลดปล่อยออกมาเต็มที่ เขาใช้มันเป็นแรงส่ง พุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ราวกับลูกศรที่ถูกยิงออกจากคันธนู

"บ้าบิ่น!" เสียงของผู้ดูแลดังขึ้น แต่ไม่ทันเสียแล้ว

เซบาสเตียนพุ่งเข้าประชิดตัวแกนกลางได้อย่างหวุดหวิด เขาเห็นมันแล้ว มันคือลูกบาศก์โปร่งแสงขนาดใหญ่ ตรงกลางมีแสงสีขาวสว่างจ้ากำลังเต้นระริกอยู่ภายใน ราวกับหัวใจที่เต้นแรง

"นี่คือจุดจบของแก!" เซบาสเตียนตะโกน เขายกปืนเลเซอร์ขึ้น ประทับเล็งไปที่แกนกลาง

"เจ้าคิดผิด!" ผู้ดูแลตะโกนตอบ แสงสีแดงจากอาวุธของแขนกลสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้พุ่งเข้าหาเซบาสเตียนโดยตรง มันพุ่งเข้าใส่แผงวงจรบนพื้นผิวของแกนกลาง

"ไม่นะ!" เซบาสเตียนร้องออกมาด้วยความตกใจ

ทันใดนั้น แสงสีขาวที่สว่างจ้าภายในแกนกลางก็กระพริบวูบวาบ จากนั้นก็สว่างจ้าขึ้นอย่างฉับพลัน แผงวงจรที่ถูกยิงเริ่มมีแสงสีฟ้าเรืองรองขึ้นอย่างรวดเร็ว

"อะไรกันเนี่ย?" เซบาสเตียนอุทาน

"แกเข้าใจผิดแล้ว" เสียงของผู้ดูแลดังขึ้นอย่างเยือกเย็น "แกนกลางนี้ไม่ใช่แค่สมองของกริด มันคือแหล่งพลังงานหลักด้วย พลังงานที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากการโจมตีของข้า จะยิ่งทำให้มันแข็งแกร่งขึ้น!"

เซบาสเตียนรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงขึ้นจากพื้น เขาเห็นแผงวงจรบนผนังเริ่มสว่างวาบเป็นจังหวะเดียวกับแสงที่เปล่งประกายออกมาจากแกนกลาง

"ริคเตอร์! เกิดอะไรขึ้น!" เซบาสเตียนตะโกนถาม

"มันกำลังดูดซับพลังงานจากอาวุธของมันเอง!" ริคเตอร์ตอบกลับอย่างร้อนรน "แกนกลางไม่ได้ถูกออกแบบมาให้ทนทานต่อการโจมตีโดยตรง แต่มันถูกออกแบบมาให้สามารถประมวลผลพลังงานได้มหาศาล การโจมตีของแขนกลนั่นกำลังทำให้มัน 'บูสต์' ตัวเอง!"

"แล้วผมจะทำลายมันยังไง!?" เซบาสเตียนถาม

"ข้าจะบอกเจ้าเอง" เสียงของผู้ดูแลดังขึ้นอีกครั้ง "เจ้าไม่มีทางทำลายมันได้ด้วยวิธีธรรมดาๆ พลังงานมหาศาลที่มันมีอยู่คือสิ่งที่จะกวาดล้างเจ้าให้สิ้นซาก!"

ทันใดนั้น พื้นผิวของแกนกลางก็เริ่มมีเส้นใยแสงสีฟ้าพุ่งออกมา มันกำลังแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับหนวดหมึกของสัตว์ประหลาดในทะเลลึก

"มันกำลังจะปล่อยพลังงานออกมา!" ริคเตอร์เตือน

เซบาสเตียนรู้ดีว่าเขาไม่มีเวลาแล้ว หากปล่อยให้พลังงานนั้นแผ่กระจายออกไป มันจะกลายเป็นคลื่นทำลายล้างที่สามารถล้างบางทุกสิ่งได้

"ผมต้องทำอะไรสักอย่าง..." เซบาสเตียนพึมพำกับตัวเอง ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว พยายามหาทางออก

แล้วเขาก็เห็นมัน... ช่องระบายอากาศขนาดใหญ่ที่อยู่เหนือแกนกลาง ช่องนั้นดูเหมือนจะเชื่อมต่อไปยังส่วนอื่นของอาคาร

"ริคเตอร์! ช่องระบายอากาศนั่น! มันเชื่อมต่อไปไหน?" เซบาสเตียนถาม

"รอสักครู่..." เสียงของริคเตอร์เงียบไปชั่วครู่ "จากแผนที่... มันเชื่อมต่อไปยัง 'ห้องควบคุมหลัก' ที่อยู่ลึกเข้าไปอีก!"

"ห้องควบคุมหลัก..." เซบาสเตียนทวนคำ "ถ้าผมสามารถเข้าไปถึงตรงนั้นได้..."

"แกคงคิดจะทำอะไรบ้าๆ อีกแล้วสินะ" ริคเตอร์ถอนหายใจ "แต่ก็... อาจจะเป็นทางเดียว"

"ผมต้องลอง" เซบาสเตียนตัดสินใจ "ผมจะใช้ช่องระบายอากาศนั่นเป็นทางไป"

เขาเงยหน้ามองช่องระบายอากาศที่อยู่สูงลิบเหนือศีรษะ ราวกับเป็นเส้นทางสู่ความหวังเดียวที่มีอยู่

"ผู้ดูแล! แกคิดว่าฉันยอมแพ้ง่ายๆ งั้นเหรอ!" เซบาสเตียนตะโกน "ฉันจะไปถึงห้องควบคุมหลักให้ได้!"

"โง่เง่าสิ้นดี" ผู้ดูแลกล่าว "ไม่มีสิ่งใดสามารถเข้าถึงห้องควบคุมหลักของข้าได้"

แต่เซบาสเตียนไม่ได้ฟังคำพูดเหล่านั้นอีกต่อไป เขากระโจนตัวขึ้นไปบนยอดของแกนกลางอย่างรวดเร็ว แสงสีฟ้าจากเส้นใยพลังงานเริ่มแผ่ขยายใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

"ผมต้องไปให้ถึง!" เซบาสเตียนตะโกนขณะที่เขากระโดดขึ้นไปบนยอดแกนกลาง

ปลายเท้าของเขากระทบกับพื้นผิวโลหะที่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เขาเงยหน้ามองช่องระบายอากาศที่อยู่สูงเกินเอื้อม

"มันสูงเกินไป!" เซบาสเตียนบ่น

ทันใดนั้น แขนกลที่เคยโจมตีเขาก็ขยับเข้ามาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันดูเหมือนจะถูกควบคุมโดยตรงจากผู้ดูแล

"อย่าคิดว่าจะหนีพ้น" เสียงของผู้ดูแลดังขึ้น

เซบาสเตียนเห็นโอกาส เขาตัดสินใจที่จะเสี่ยง เขากระโดดขึ้นไปบนแขนกลนั้นอย่างไม่ลังเล

"ไปให้ถึง! เซบ!" เสียงของริคเตอร์ดังขึ้นจากหูฟัง

เซบาสเตียนเกาะแขนกลไว้แน่น ขณะที่มันยกตัวเองขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาต้องอาศัยการทรงตัวที่ดีเยี่ยมเพื่อไม่ให้ตกลงมา

"แกไม่สามารถควบคุมข้าได้ตลอดไป!" เซบาสเตียนตะโกนใส่แขนกล

"เจ้าผิดอีกแล้ว" ผู้ดูแลกล่าว "ข้าคือส่วนหนึ่งของแกนกลางนี้"

เมื่อแขนกลยกตัวขึ้นมาถึงระดับใกล้เคียงกับช่องระบายอากาศ เซบาสเตียนก็ปล่อยมือออกจากแขนกล กระโดดตัวเข้าไปในความมืดของช่องระบายอากาศนั้น

"สำเร็จ!" เซบาสเตียนอุทาน

แต่ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นอีกครั้ง รุนแรงกว่าเดิม

"ไม่!" เซบาสเตียนร้องออกมา

เขาเห็นแสงสีฟ้าสว่างวาบที่แกนกลาง แสงนั้นเริ่มสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ

"แกนกลางกำลังระเบิด!" ริคเตอร์ตะโกน

เซบาสเตียนรู้ดีว่าเขาต้องรีบไปให้ถึงห้องควบคุมหลักให้ได้ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป

เขาคลานเข้าไปในช่องระบายอากาศอย่างรวดเร็ว ทิ้งเสียงระเบิดอันทรงพลังไว้เบื้องหลัง

"ทั้งหมดนี้... มันจะจบลงยังไงนะ?" เซบาสเตียนคิดในใจขณะที่เขากระเสือกกระสนไปในความมืดมิด