ตอนที่ 1 — เงามรณะในคฤหาสน์ราตรี

แสงจันทร์สีซีดสาดส่องลอดบานหน้าต่างกระจกสีรูปทรงประหลาดของคฤหาสน์ราตรี ปรากฏเป็นลวดลายกระจัดกระจายอยู่บนพื้นไม้สักขัดเงาโบราณ ชาญชัย ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ผู้มีแววตาฉายแววเหนื่อยล้าและหวาดระแวงเล็กน้อย ก้าวเท้าเข้ามาในโถงกลางของคฤหาสน์ เสียงฝีเท้าของเขาดังก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณที่ว่างเปล่า ราวกับปลุกผีร้ายที่หลับใหลมานานให้ตื่นขึ้น

"ที่นี่...มันเงียบเกินไป" ‌ชาญชัยพึมพำกับตัวเอง ดวงตาเหลือบมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง มือข้างหนึ่งกำปืนพกที่ซ่อนอยู่ในเสื้อแจ็คเก็ตหนังไว้แน่น

คฤหาสน์ราตรี ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาห่างไกลจากตัวเมืองราวห้าสิบกิโลเมตร เป็นสถาปัตยกรรมแบบวิคตอเรียนยุคปลายที่สร้างขึ้นโดยตระกูลผู้ดีเก่าที่ล่มสลายไปนานแล้ว ว่ากันว่าทั่วทั้งคฤหาสน์เต็มไปด้วยเรื่องเล่าขานอันดำมืด และสิ่งลี้ลับที่ยากจะอธิบาย ​ชาญชัยมาที่นี่ตามคำร้องขอของมารดา ที่บอกว่ามีจดหมายสำคัญจากทนายความของป้าบุญเรือน ผู้เป็นเจ้าของคฤหาสน์คนสุดท้ายที่เพิ่งเสียชีวิตไปอย่างกะทันหัน

"ป้าบุญเรือน... ใครจะไปคิดว่าท่านจะจากไปเร็วขนาดนี้" ชาญชัยคิดในใจขณะเดินสำรวจโถงกลาง เสาหินอ่อนแกะสลักรูปสัตว์ร้ายสี่ทิศตั้งตระหง่าน คอยจับจ้องผู้มาเยือนด้วยสายตาที่ราวกับมีชีวิต จิตรกรรมฝาผนังรูปนักบุญและปีศาจกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด ‍ถูกปกคลุมด้วยฝุ่นหนา จนแทบมองไม่เห็นรายละเอียด

"สวัสดีครับ" เสียงทุ้มแหบห้าวดังขึ้นจากเงามืดตรงมุมห้อง ชาญชัยสะดุ้งเฮือก หันขวับไปมองอย่างรวดเร็ว ปืนถูกยกขึ้นประทับในท่าเตรียมพร้อม

ร่างสูงผอมของชายวัยกลางคนปรากฏตัวออกมาจากความมืด เขาสวมสูทสีดำสนิท ใบหน้าซีดเซียว ‌เส้นผมสีดอกเลาเรียบแปล้ ดวงตาคมกริบที่ราวกับจะทะลวงเข้าไปในจิตวิญญาณของชาญชัย

"คุณคือ..." ชาญชัยถามเสียงแข็ง

"ผมเมฆา ครับ ทนายความของท่านป้าบุญเรือน" ชายคนนั้นแนะนำตัวด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่จริงใจนัก "ยินดีที่ได้พบ คุณชาญชัย"

"คุณมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่" ‍ชาญชัยลดปืนลงเล็กน้อย แต่ยังคงระแวดระวัง

"ผมอยู่ที่นี่มาสักพักแล้วครับ เพื่อจัดการเรื่องเอกสารต่างๆ ก่อนที่คุณจะเดินทางมาถึง" เมฆาเดินเข้ามาใกล้ขึ้น "ผมได้เตรียมเอกสารสำคัญไว้ให้คุณแล้วที่ห้องทำงานของท่านป้า"

ชาญชัยพยักหน้า เขารู้สึกไม่สบายใจกับการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของเมฆา แต่ก็เข้าใจว่าในฐานะทนายความ ​เขาคงต้องอยู่ที่นี่เพื่อดำเนินการตามกฎหมาย

"ห้องทำงานอยู่ทางไหนครับ" ชาญชัยถาม

"ตามผมมาครับ" เมฆาผายมือเชิญ ชาญชัยเดินตามเมฆาไปตามโถงทางเดินที่ทอดยาว เฟอร์นิเจอร์โบราณต่างๆ ถูกคลุมด้วยผ้าสีขาว ราวกับผีที่รอคอยการปรากฏตัว เสียงฝีเท้าของทั้งสองคนดังแข่งกับเสียงลมหวีดหวิวที่ลอดผ่านรอยแตกของหน้าต่าง

ห้องทำงานของป้าบุญเรือนตั้งอยู่สุดทางเดินด้านตะวันตก ​เป็นห้องขนาดใหญ่ที่มีกลิ่นอับชื้นและกลิ่นน้ำหอมโบราณจางๆ ลอยปะปนกันอยู่ โต๊ะทำงานทำจากไม้มะค่าขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง ด้านหลังมีชั้นหนังสือสูงจรดเพดาน เต็มไปด้วยหนังสือเก่าแก่ที่ส่งกลิ่นหอมเฉพาะตัว

"เชิญนั่งครับ" เมฆาผายมือไปยังเก้าอี้หนังตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน "นี่คือเอกสารทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับพินัยกรรมของท่านป้า"

ชาญชัยนั่งลง เขารับแฟ้มเอกสารหนาเตอะมาเปิดดู ​รายละเอียดต่างๆ ค่อนข้างซับซ้อนและเป็นภาษาทางการ เขาพยายามทำความเข้าใจ แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่างบนผนังตรงข้าม

เป็นกระจกเงาบานใหญ่ กรอบกระจกทำจากไม้แกะสลักรูปใบหน้ามนุษย์ที่กำลังกรีดร้องอย่างทุกข์ทรมาน ชาญชัยเพ่งมองเข้าไปในกระจก เงาสะท้อนของตัวเขาเองปรากฏขึ้น แต่ไม่ใช่เงาที่คุ้นเคย

เงาในกระจกนั้นดูบิดเบี้ยว ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว และริมฝีปากของเงาในกระจกนั้นกำลังขยับพูดบางอย่าง...แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา

"มีอะไรรึเปล่าครับ คุณชาญชัย" เมฆาถาม เมื่อเห็นชาญชัยจ้องมองไปที่กระจก

"เปล่าครับ" ชาญชัยตอบเสียงสั่น พยายามดึงสติกลับมา "แค่...เห็นเงาตัวเองแล้วรู้สึกแปลกๆ"

"อ้อ กระจกบานนั้นน่ะหรือครับ" เมฆาหัวเราะเบาๆ "เป็นของเก่าแก่มากสมัยที่ท่านป้ายังเด็กๆ ว่ากันว่ามันมีความสามารถพิเศษ...ในการสะท้อนสิ่งที่อยู่ในใจของผู้มอง"

"สิ่งที่อยู่ในใจ?" ชาญชัยทวนคำ

"ใช่ครับ" เมฆาตอบ "บางทีอาจจะเป็นความกลัว...หรือความปรารถนาที่ซ่อนเร้น"

ชาญชัยไม่เชื่อเรื่องไร้สาระแบบนั้น เขาเป็นนักข่าวสืบสวนสอบสวน มีเหตุผลเป็นที่ตั้ง แต่ขณะที่เขากำลังจะเบือนหน้าหนีจากกระจกบานนั้น สายตาของเขาก็พลันไปจับภาพบางอย่างที่เคลื่อนไหวอยู่ด้านหลังเงาของตัวเองในกระจก

เป็นเงาอีกเงาหนึ่ง...เงาของใครบางคน หรือบางสิ่ง กำลังย่องเข้ามาจากทางด้านหลัง!

ชาญชัยผงะถอยหลังอย่างรวดเร็ว พลิกตัวกลับไปมองข้างหลัง แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ เลย มีเพียงความว่างเปล่าและเฟอร์นิเจอร์โบราณที่ตั้งนิ่ง

"คุณเป็นอะไรไปครับ" เมฆาถาม สีหน้าฉายแววเป็นห่วง

"ไม่...ไม่มีอะไร" ชาญชัยตอบพลางเช็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นบนหน้าผาก "ผมคงจะเหนื่อยจากการเดินทาง"

เขาพยายามตั้งสติอีกครั้ง มองไปที่เอกสารในมือ แต่ภาพเงาที่เห็นในกระจกยังคงติดตาอยู่ ราวกับจะเตือนให้เขาระวัง

"ผมขอตัวไปสำรวจคฤหาสน์สักหน่อยนะครับ" ชาญชัยกล่าว

"ตามสบายเลยครับ" เมฆายิ้ม "ถ้าต้องการอะไรก็บอกผมนะครับ"

ชาญชัยลุกขึ้นยืน เดินออกจากห้องทำงาน เขาเลือกที่จะเดินไปตามทางเดินด้านซ้ายมือ ซึ่งดูมืดสลัวกว่าด้านขวา บันไดไม้ที่ทอดขึ้นสู่ชั้นสองดูเก่าแก่และมีเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่ก้าวขึ้นไป

เมื่อขึ้นมาถึงชั้นสอง ชาญชัยพบกับโถงทางเดินที่ยาวเหยียด มีประตูห้องต่างๆ เรียงรายอยู่ตลอดสองข้างทาง เขาเลือกเปิดประตูห้องแรกที่อยู่ใกล้บันไดที่สุด

ห้องนอนเก่าแก่ที่ยังคงตกแต่งไว้เหมือนเดิมทุกประการ เตียงสี่เสาขนาดใหญ่ถูกคลุมด้วยผ้าลูกไม้สีขาว ผ้าม่านกำมะหยี่สีแดงเข้มดูอับทึบ เก้าอี้หวายวางอยู่ริมหน้าต่างที่เปิดออกสู่สวนรกทึบด้านนอก

ขณะที่เขากำลังจะก้าวออกไป เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นจากมุมห้อง "ช่วยด้วย..."

ชาญชัยแข็งทื่อ เขามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง "ใครอยู่ตรงนั้น!"

ไม่มีเสียงตอบรับ เขาค่อยๆ เดินเข้าไปยังมุมห้องที่ได้ยินเสียงนั้น ดวงตาเหลือบไปเห็นตู้เสื้อผ้าไม้สักโบราณบานหนึ่ง

ทันใดนั้น ประตูตู้เสื้อผ้าก็เปิดผัวะออก!

ชาญชัยสะดุ้งถอยหลัง หัวใจเต้นระรัว เขาเห็นเงาตะคุ่มๆ สีดำทะมึนเคลื่อนไหวอยู่ภายใน แต่เมื่อแสงไฟจากโคมไฟตั้งพื้นสาดส่องเข้าไป ความมืดภายในตู้ก็เผยให้เห็นเพียงเสื้อผ้าเก่าๆ ที่แขวนเรียงราย

"บ้าเอ๊ย..." ชาญชัยพึมพำ พยายามบังคับตัวเองให้ใจเย็น

เขาเดินไปปิดประตูตู้เสื้อผ้าอย่างระมัดระวัง ทว่าเมื่อปลายนิ้วสัมผัสกับลูกบิดไม้เย็นเฉียบ มือของเขาก็ราวกับถูกดูดติดไว้กับประตู

ความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านเข้ามาจากลูกบิดนั้น ทำให้ชาญชัยรู้สึกราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านร่าง เขาพยายามดึงมือออก แต่ก็ทำไม่ได้!

ภาพที่ปรากฏขึ้นในหัวของเขา ไม่ใช่ห้องนอนเก่าๆ ที่เขาอยู่ แต่เป็นภาพของห้องโถงอันกว้างใหญ่ มีกระจกเงาบานเดิมตั้งตระหง่านอยู่ และในเงาสะท้อนนั้น เขาเห็นตัวเอง...กำลังถูกบางสิ่งบางอย่างที่ไม่สามารถมองเห็นได้ ดึงลงไปในความมืดมิด

"ปล่อยฉันนะ!" ชาญชัยตะโกนสุดเสียง พยายามดิ้นรน

ทันใดนั้น มือของเขาก็หลุดออกจากลูกบิด เขากระชากประตูตู้เสื้อผ้าออกอย่างแรง!

สิ่งที่เขาเห็น ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ

ไม่ใช่เสื้อผ้าเก่าๆ ที่แขวนอยู่ แต่เป็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง...ที่กำลังยืนหันหลังให้เขา ใบหน้าของเธอซ่อนอยู่ในเงามืดของเส้นผมยาวสลวย แต่จากท่าทางที่สั่นเทาของเธอ ชาญชัยสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัว

"ใคร..." ชาญชัยถามเสียงสั่น

หญิงสาวค่อยๆ หันหน้ามา...

ใบหน้าของเธอซีดขาวราวกับกระดาษ ดวงตาเบิกกว้างปราศจากแววชีวิต ปากของเธออ้าค้างเป็นวงกลม ราวกับกำลังจะกรีดร้อง แต่ก็ไม่มีเสียงใดออกมา

และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด คือ...แขนของเธอที่ค่อยๆ ยกขึ้น ชี้ไปยังผนังด้านตรงข้าม!

ชาญชัยมองตามนิ้วที่ผอมเกร็งของเธอไปที่ผนัง เขากระพริบตาปริบๆ เพื่อปรับสายตาให้เข้ากับความมืด...

และแล้วเขาก็เห็นมัน

บนผนังนั้น...มีรอยเลือดสดๆ เป็นรูปมือหลายๆ มือ ที่กำลังตะเกียกตะกาย...เหมือนจะพยายามหนีออกมาจากผนังนั้น!

ชาญชัยผงะถอยหลังอย่างไม่คิดชีวิต เขารู้สึกได้ถึงลมหายใจที่ติดขัด ความหวาดกลัวเข้าครอบงำทุกอณูของร่างกาย

"อะไรกัน..." เขาพึมพำ

ทันใดนั้นเอง เสียงกระซิบที่ฟังดูเย็นเยียบดังขึ้นมาจากด้านหลังเขา "ยินดีต้อนรับสู่บ้านของเรา...ชาญชัย"

ชาญชัยกรีดร้องสุดเสียง เขาหันกลับไป แต่สิ่งที่เขาเห็น...

...คือเงาของตัวเองที่กำลังยิ้มอย่างน่าขนลุก และในมือของเงานั้น...ถือมีดเล่มยาวที่เปื้อนเลือด!

เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะขบคิดว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อความรู้สึกเหมือนถูกกระชากอย่างแรง ทำให้เขาสูญเสียการทรงตัว และร่างของเขาก็ถูกดึงเข้าไปในความมืดมิดของตู้เสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว...