ตอนที่ 3 — เสียงกระซิบจากกระจกเงา

ชาญชัยก้าวเท้าช้าๆ ไปตามพื้นไม้สักขัดเงาที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเป็นจังหวะ ราวกับกำลังปลุกวิญญาณที่หลับใหลในคฤหาสน์ราตรีแห่งนี้ กลิ่นอับชื้นคละคลุ้งยิ่งทวีความหนาแน่นขึ้น กลิ่นที่ผสมปนเปไปด้วยฝุ่นละออง กลิ่นไม้เก่า และกลิ่นจางๆ ของบางสิ่งที่เขาไม่อาจระบุได้ ‌มันทำให้เขาแสบจมูกและรู้สึกอึดอัดประหนึ่งมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบรัดลำคอ

แสงจันทร์สีซีดที่ทาบทาผ่านกระจกสีรูปทรงประหลาด ยังคงฉายแสงเป็นลวดลายกระจัดกระจาย ชวนให้รู้สึกหลอนปนสวยงาม แต่วันนี้ ความสวยงามนั้นกลับดูแปร่งประหลาดในสายตาของชาญชัย มันเหมือนกับใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางค์จัดจ้าน แต่ซ่อนเร้นความดำมืดไว้ภายใต้เปลือกนอก เขาพยายามสะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป ​แต่มันก็ยากเสียเหลือเกิน

“มีใครอยู่ไหมครับ” เสียงแหบพร่าของชาญชัยดังขึ้น แผ่วเบาในความเงียบของห้องโถงใหญ่ มันฟังดูเล็กน้อยจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงลมที่พัดหวีดหวิวผ่านรอยร้าวของบานหน้าต่าง

ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงหัวใจของเขาที่เต้นระรัวผิดจังหวะ เป็นจังหวะที่บอกเล่าถึงความกังวลและความหวาดผวาที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ

ดวงตาของชาญชัยกวาดมองไปรอบๆ ห้องโถง เฟอร์นิเจอร์โบราณตั้งตระหง่านอยู่ใต้ผ้าคลุมสีขาว ‍เหมือนร่างไร้วิญญาณที่กำลังรอคอยใครสักคน ภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่แขวนอยู่บนผนัง เป็นภาพของสตรีในชุดราตรีโบราณ นางมีใบหน้าที่สวยงามแต่ดวงตาคู่นั้นกลับดูเศร้าสร้อยและว่างเปล่าราวกับไร้ซึ่งชีวิต

เขารู้สึกถึงสายตาที่กำลังจับจ้องมาตลอดเวลา มันไม่ใช่สายตาของมนุษย์ แต่มันเป็นสายตาที่เย็นเยียบและหนักอึ้ง ราวกับว่าคฤหาสน์แห่งนี้กำลังมีชีวิตและกำลังเฝ้าดูการมาเยือนของเขา

“ผมมาตามหาคุณนลดา” ชาญชัยเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ‌คราวนี้เสียงหนักแน่นขึ้นเล็กน้อย เขาพยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะทั้งหมดที่มี

ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมาจากทางเดินด้านในของคฤหาสน์ เสียงนั้นค่อยๆ ใกล้เข้ามา ชาญชัยยกมือขึ้นกุมอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์บางอย่างที่พกติดตัวมา มันเป็นเครื่องมือที่เขาใช้ในการสืบสวนสิ่งลี้ลับ แต่เขาไม่แน่ใจว่ามันจะช่วยอะไรได้ในสถานที่แห่งนี้

ร่างสูงโปร่งของชายชราคนหนึ่งปรากฏขึ้นจากเงามืด ‍เขาอยู่ในชุดสูทสีเข้มดูเก่าแก่ แต่สะอาดสะอ้าน ใบหน้าของเขาเหี่ยวย่นตามวัย ดวงตาของเขาลึกล้ำและมีประกายบางอย่างที่ยากจะอ่านออก

“ท่านคือ...คุณชาญชัย ใช่หรือไม่” เสียงของชายชราแหบพร่า แต่แฝงไปด้วยอำนาจ

“ครับ ผมคือชาญชัย ​ผมมาตามหาคุณนลดา” ชาญชัยตอบพลางก้าวเข้าไปหาอย่างระมัดระวัง

“คุณนลดา...ท่านหลับใหลไปนานแล้ว” ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ข้าคือเมฆ ข้ารับใช้ประจำคฤหาสน์แห่งนี้มาหลายชั่วอายุคน”

“หลับใหลไปนานแล้ว?” ชาญชัยเลิกคิ้ว “หมายความว่ายังไงครับ”

เมฆยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา ​“หมายความว่า...ท่านจะพบกับท่านนลดาได้ยากสักหน่อย”

“ผมเข้าใจว่าท่านอาจจะ...ไม่สะดวกใจที่จะพูดเรื่องของคุณนลดา แต่ผมจำเป็นต้องพบเธอ ผมได้รับมอบหมายให้มาสืบหาความจริงบางอย่าง” ชาญชัยกล่าว

เมฆเดินช้าๆ เข้ามาในห้องโถงใหญ่ สายตาของเขาเหลือบมองไปยังกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมห้อง กระจกเงาบานนั้นมีกรอบแกะสลักอย่างประณีต แต่พื้นผิวกระจกดูบิดเบี้ยวผิดรูปไปจากปกติ ​มันสะท้อนภาพห้องโถงให้ดูบิดเบี้ยวผิดส่วน ทำให้เกิดภาพหลอนที่น่าขนลุก

“ความจริง...เป็นสิ่งที่อันตรายเสียยิ่งกว่าสิ่งที่ท่านคิด” เมฆกล่าว “โดยเฉพาะในคฤหาสน์แห่งนี้”

ทันใดนั้นเอง ภาพในกระจกเงาเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน ภาพสะท้อนของห้องโถงบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง จนเห็นเป็นเงาสีดำทมิฬกำลังเคลื่อนไหวอยู่ภายในเงาสะท้อนนั้น ชาญชัยเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระรัว เขาเห็นใบหน้าซีดเซียวที่ไร้แววตาปรากฏขึ้นชั่วครู่ ก่อนจะเลือนหายไป

“นั่นมัน...” ชาญชัยอุทาน

“กระจกเงา...ที่นี่ไม่เหมือนกระจกเงาทั่วไป” เมฆกล่าวเสียงเรียบ “มันสะท้อนสิ่งที่อยู่เบื้องลึกของจิตใจ...และความลับที่ถูกซ่อนเร้น”

ชาญชัยรู้สึกถึงลมหายใจเย็นเยียบที่พัดมากระทบผิวหนัง ราวกับว่าอากาศรอบตัวเขาได้เปลี่ยนไปทันที เขามองไปยังเงาสะท้อนในกระจกอีกครั้ง ภาพนั้นกลับคืนสู่สภาพเดิม แต่ความรู้สึกไม่สบายใจยังคงเกาะกุมหัวใจเขา

“ผม...ผมไม่เข้าใจ” ชาญชัยกล่าว

“บางครั้ง...สิ่งที่เห็นด้วยตาเปล่า...ก็ไม่ใช่ความจริงทั้งหมด” เมฆพูด “คุณนลดา...มีความเกี่ยวข้องกับคฤหาสน์แห่งนี้อย่างลึกซึ้ง...ลึกซึ้งเกินกว่าที่คุณจะคาดคิด”

“ผมต้องรู้ความจริง” ชาญชัยยืนกราน “ผมไม่สามารถละทิ้งภารกิจนี้ไปได้”

เมฆมองชาญชัยนิ่ง เขาเห็นประกายแห่งความมุ่งมั่นในแววตาของชายหนุ่ม “หากท่านยืนยันเช่นนั้น...ข้าก็จะพาไปพบกับเบื้องหลังของความลับที่ท่านตามหา”

เมฆหันหลังเดินนำไป ชาญชัยไม่รอช้า รีบเดินตามไป ทิ้งความสงสัยและความหวาดหวั่นไว้เบื้องหลัง

พวกเขาเดินลัดเลาะไปตามทางเดินอันมืดสลัวของคฤหาสน์ แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันที่เมฆถือไว้ ส่องให้เห็นภาพวาดโบราณที่แขวนอยู่ตามผนัง ภาพเหล่านั้นมีลักษณะที่ชวนขนลุก บางภาพเป็นใบหน้าของมนุษย์ที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด บางภาพเป็นสัตว์ประหลาดในจินตนาการที่ดูเหมือนจะมีชีวิต

“ที่นี่...เคยเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความสุข” เมฆกล่าวขณะเดิน “แต่เมื่อเวลาผ่านไป...ความโศกเศร้าและความปรารถนาที่ถูกกลืนกิน...ก็ได้แทรกซึมเข้ามา”

เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นมาเป็นระยะๆ ราวกับมีคนกำลังพูดคุยกันอยู่ แต่เมื่อชาญชัยพยายามฟังให้ชัดเจน เสียงนั้นก็เลือนหายไป เขาเริ่มรู้สึกว่าหูของเขากำลังหลอกเขา หรือไม่ก็...ที่นี่มีบางอย่างที่ไม่ปกติจริงๆ

“คุณได้ยินอะไรไหมครับ” ชาญชัยถาม

เมฆหยุดเดิน หันมามองชาญชัย “เสียงของอดีต...ที่ยังคงวนเวียนอยู่”

พวกเขามาถึงห้องห้องหนึ่งที่ประตูทำจากไม้โอ๊คหนาทึบ สลักเสลาเป็นลวดลายที่ซับซ้อน เมฆเปิดประตูออก เผยให้เห็นห้องที่ใหญ่กว่าห้องโถงก่อนหน้านี้หลายเท่า

ห้องนี้เต็มไปด้วยกระจกเงาบานเล็กบานใหญ่ตั้งเรียงรายอยู่เต็มผนัง ราวกับเป็นเขาวงกตที่ทำจากกระจก เงาสะท้อนของชาญชัยและเมฆปรากฏขึ้นนับไม่ถ้วน ทำให้เกิดภาพลวงตาที่น่าเวียนหัว

“นี่คือ...ห้องแห่งเงา” เมฆกล่าว “ที่นี่...ความจริงและความลวง...จะเบลอไปจนแยกไม่ออก”

ชาญชัยก้าวเข้าไปในห้องอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวของเขาถูกสะท้อนไปมาจนยากจะจับทิศทาง เขาเห็นเงาของตัวเองกำลังทำท่าทางแปลกๆ เคลื่อนไหวไม่ตรงกับที่เขาขยับ เป็นเงาที่ดูเหมือนมีชีวิตเป็นของตัวเอง

“ระวังตัวด้วย” เมฆเตือน “บางครั้ง...เงาเหล่านั้น...ก็ไม่ใช่เงาของคุณ”

ชาญชัยพยายามตั้งสติ เขามองไปรอบๆ พยายามหาต้นตอของความผิดปกติ เมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นกระจกเงาบานหนึ่งที่อยู่ลึกเข้าไปในมุมห้อง มันดูเก่าแก่กว่าบานอื่น กรอบของมันถูกแกะสลักเป็นรูปใบหน้าคนที่มีสีหน้าหวาดกลัว

ทันใดนั้นเอง ภาพในกระจกบานนั้นก็ชัดเจนขึ้น มันไม่ใช่ภาพสะท้อนของห้อง แต่เป็นภาพของชายคนหนึ่งนอนจมกองเลือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความสยดสยอง ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับกระดาษ

ชาญชัยผงะถอยหลัง หัวใจหล่นวูบ เขาจำใบหน้าในภาพนั้นได้...มันคือ “วิชัย” ชายหนุ่มที่เขาพบในตอนแรกที่คฤหาสน์แห่งนี้!

“วิชัย!” ชาญชัยตะโกนด้วยความตกใจ

“เขา...เขาอยู่ที่นี่?”

เมฆเดินเข้ามาใกล้ “ข้าบอกแล้ว...ว่าที่นี่สะท้อนความจริง...และความตาย”

ชาญชัยพุ่งเข้าไปหากระจกเงาบานนั้น เขากำลังจะเอื้อมมือไปสัมผัส แต่มือของเขากลับทะลุผ่านภาพไป ราวกับว่าภาพนั้นเป็นเพียงภาพลวงตา

“นี่มันอะไรกัน!” ชาญชัยตะโกนด้วยความโกรธและความหวาดกลัว “นี่มันไม่ใช่ความจริง!”

“บางครั้ง...สิ่งที่เห็น...ก็เป็นจริง” เมฆกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาขึ้น “โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...เมื่อความจริงนั้น...ถูกผนึกไว้ในกระจก”

เสียงหัวเราะแหละแห้งดังขึ้นจากที่ใดสักแห่งในห้อง มันเป็นเสียงหัวเราะของผู้หญิงที่ฟังดูโหยหวนและบ้าคลั่ง ชาญชัยหันซ้ายหันขวา แต่ก็มองไม่เห็นต้นตอของเสียง

“นลดา...” เสียงกระซิบดังขึ้นมาจากกระจกเงาบานที่เห็นภาพวิชัย มันเป็นเสียงที่อ่อนหวาน แต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็น

ชาญชัยก้าวถอยหลังอย่างช้าๆ เขาจ้องมองไปยังกระจกเงาบานนั้นอย่างไม่กะพริบตา เขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากมัน เป็นพลังงานที่ทั้งน่ากลัวและน่าหลงใหล

“คุณ...คุณอยู่ที่นั่นเหรอครับ” ชาญชัยถาม

เงาในกระจกเงาเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง มันค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปร่าง ผู้หญิงคนหนึ่ง ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาไร้แวว แต่ริมฝีปากแย้มยิ้มบางๆ ราวกับกำลังเชิญชวน

“มาเถิด...ที่รัก” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง “เข้ามา...แล้วท่านจะได้พบกับสิ่งที่ปรารถนา”

ชาญชัยรู้สึกเหมือนถูกดึงดูดเข้าไปหาภาพในกระจกเงา เขาพยายามต้านทาน แต่ร่างกายกลับไม่ยอมขยับ ราวกับมีแรงดึงดูดอันมหาศาลกำลังกระทำต่อเขา

“อย่าไป!” เมฆตะโกน “นั่นไม่ใช่ท่านนลดาที่ท่านรู้จัก!”

แต่คำเตือนของเมฆก็ดูเหมือนจะมาสายเกินไป เงาสีดำทมิฬเริ่มโอบล้อมตัวชาญชัยจากทุกทิศทุกทาง เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังสูญเสียการรับรู้

ภาพสุดท้ายที่ชาญชัยเห็นก่อนที่จะหมดสติไป คือใบหน้าของนลดาที่ปรากฏขึ้นในกระจกเงา ใบหน้าของเธอไม่ได้ดูเศร้าอีกต่อไป แต่กลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัว ดวงตาของเธอกระจ่างใสด้วยความอาฆาตแค้น

ชาญชัยทรุดตัวลงไปกองกับพื้น ท่ามกลางเสียงหัวเราะอันน่าขนลุกที่ดังสะท้อนไปทั่วห้องแห่งเงา

เรื่องราวของชาญชัยในคฤหาสน์ราตรีเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น...และมันกำลังจะดำดิ่งสู่ความมืดมิดที่คาดไม่ถึง.