ตอนที่ 4 — เสียงกระซิบจากผนังกระจก

ชาญชัยยังคงยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ราตรี กลิ่นอับชื้นที่คละคลุ้งไม่ได้มีเพียงฝุ่นละอองและกาลเวลาที่ทับถม หากแต่ยังมีบางสิ่งที่หนักอึ้งราวกับหมอกหนาทึบที่ค่อยๆ กลืนกินประสาทสัมผัส แสงจันทร์สีซีดที่สาดส่องผ่านบานหน้าต่างกระจกสีรูปทรงประหลาด ยังคงฉายลวดลายกระจัดกระจายอยู่บนพื้นไม้สักขัดเงาโบราณ แต่คราวนี้ ลวดลายเหล่านั้นดูเหมือนจะไม่ได้เป็นเพียงเงาสะท้อนของกระจกแก้วอีกต่อไป ‌มันขยับไหวเล็กน้อย ราวกับมีบางสิ่งกำลังคืบคลานอยู่ภายในมิติแห่งแสงนั้น

เสียงเอี๊ยดอ๊าดของพื้นไม้ที่เขาก้าวเดินไปก่อนหน้านี้ ดูเหมือนจะเงียบหายไป กลายเป็นความเงียบที่ดังกว่าเสียงใดๆ ชาญชัยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามตั้งสติ เขารู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านจากผนังหินอ่อนขัดมัน ซึ่งประดับประดาด้วยภาพวาดสีน้ำมันที่ซีดจางตามกาลเวลา ​ภาพเหล่านั้นดูเหมือนจะมีชีวิตในความมืด ชวนให้รู้สึกขนลุก ดวงตาของเหล่าตัวละครในภาพราวกับกำลังจับจ้องมาที่เขา

“มีใครอยู่ไหม” เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย แฝงไปด้วยความไม่แน่ใจ เขาตะโกนถามออกไป แต่มีเพียงเสียงสะท้อนกลับมาแผ่วเบา ราวกับมีใครบางคนกำลังเยาะเย้ยเขาอยู่เบื้องหลัง

เขาก้าวเท้าต่อไป ‍ช้าๆ มุ่งหน้าไปยังบันไดวนขนาดใหญ่ที่ทอดตัวขึ้นสู่ชั้นบนของคฤหาสน์ ราวกับมีแรงดึงดูดบางอย่างที่ไม่อาจต้านทานได้ เขายังคงระแวง แต่ความสงสัยกลับมีมากกว่าความกลัว จนน่าประหลาดใจ

ยิ่งเข้าใกล้บันได เสียงที่เขาได้ยินยิ่งชัดเจนขึ้น มันไม่ใช่เสียงลม ‌ไม่ใช่เสียงสัตว์ แต่เป็นเสียงกระซิบแผ่วเบา ราวกับมีคนกำลังพูดคุยกันอยู่ไม่ไกล เสียงนั้นฟังดูคุ้นหูอย่างน่าประหลาด แต่เขาไม่สามารถจับใจความได้ มันเป็นภาษาที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่กลับสามารถสื่อสารกับส่วนลึกที่สุดในจิตใจของเขาได้

ชาญชัยเงยหน้ามองบันไดวนที่ทอดสูงขึ้นไปจนสุดสายตา ราวกับจะพาเขาไปสู่โลกอีกใบที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในคฤหาสน์แห่งนี้ ‍มือของเขากำแน่น เขาพยายามหาที่มาของเสียง แต่ดูเหมือนมันจะดังมาจากทุกทิศทางพร้อมกัน

“นี่มันอะไรกันแน่” เขาพึมพำกับตัวเอง

เขาตัดสินใจก้าวเท้าขึ้นบันไดขั้นแรก เสียงไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ มันดูเหมือนจะไม่ได้เป็นเพียงเสียงจากโครงสร้างเก่าแก่ แต่เป็นเสียงร้องประท้วงของสิ่งที่ถูกรบกวน

ขณะที่เขาก้าวขึ้นบันไดไปเรื่อยๆ ​แสงจันทร์ที่ส่องเข้ามาเริ่มส่องกระทบกับบางสิ่งบางอย่างที่อยู่เหนือขึ้นไป ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำให้เขาแทบหยุดหายใจ

มันคือผนังกระจกขนาดมหึมาที่โอบล้อมส่วนบนของห้องโถงใหญ่เอาไว้ กระจกเหล่านั้นไม่ได้เป็นเพียงกระจกเงาธรรมดา แต่เป็นกระจกเงาบิดเบี้ยว ชนิดที่พบเห็นได้ในสวนสนุกบางแห่ง ที่สามารถสะท้อนภาพของผู้คนให้บิดเบี้ยวไปจากความเป็นจริง

แต่สิ่งที่ชาญชัยเห็นในกระจกบิดเบี้ยวเหล่านั้น ไม่ใช่ภาพของเขาที่บิดเบี้ยวไป แต่มันคือภาพที่สยดสยองยิ่งกว่า

ในกระจกบานหนึ่ง ​เขาเห็นใบหน้าของตัวเองที่ซีดเผือด ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัว ปากอ้าค้างราวกับกำลังกรีดร้อง แต่ที่น่ากลัวกว่านั้นคือ เงาสะท้อนนั้นไม่ได้มีเพียงใบหน้าของเขา แต่มีบางสิ่งบางอย่างที่กำลังคืบคลานออกมาจากภายในดวงตาของเขา เป็นหนวดระยางสีดำทะมึนที่กำลังยืดตัวออกมา

ในกระจกอีกบานหนึ่ง ภาพสะท้อนเป็นร่างของเขาที่กำลังถูกบิดเบี้ยวจนผิดรูปผิดร่าง ​แขนขายืดออกไปจนผิดธรรมชาติ ราวกับตุ๊กตาที่ถูกฉีกกระชาก ส่วนศีรษะของเขาก็ดูเหมือนจะหมุนไปรอบตัวอย่างไม่หยุดยั้ง

เสียงกระซิบที่เขาได้ยินก่อนหน้านี้ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่เสียงกระซิบอีกต่อไป มันกลายเป็นเสียงหัวเราะที่แหบแห้งและเย็นยะเยือก ราวกับมาจากขุมนรก

“ยินดีต้อนรับสู่บ้านของเรา” เสียงนั้นดังขึ้นในหัวของเขาโดยตรง ไม่ได้มาจากภายนอก

ชาญชัยถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ เขารู้สึกเหมือนกำลังจะสูญเสียการควบคุมร่างกาย จิตใจของเขากำลังถูกครอบงำด้วยภาพหลอนที่น่าสะพรึงกลัว

“นี่มัน…ไม่ใช่เรื่องจริง” เขาพยายามปลอบประโลมตัวเอง แต่เสียงหัวเราะในหัวกลับดังขึ้นอีกครั้ง

“จริงหรือ…ไม่จริง…สิ่งที่เธอเห็น…คือความจริง…ที่รอเธออยู่”

เขามองไปยังกระจกเงาบิดเบี้ยวอีกครั้ง ภาพในนั้นเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว จากภาพของเขาที่กำลังถูกทรมาน กลายเป็นภาพของหญิงสาวคนหนึ่ง ใบหน้าของเธอซีดเซียว ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าของเธอคล้ายกับใครบางคนที่เขาเคยรู้จัก แต่เขาจำไม่ได้ว่าคือใคร

“ช่วยด้วย…ช่วยฉันด้วย…” เสียงของหญิงสาวดังขึ้นมาจากในกระจก ราวกับเธอติดอยู่ในโลกที่บิดเบี้ยวนี้

ชาญชัยรู้สึกราวกับถูกตรึงอยู่กับที่ หัวใจเต้นระรัว เขามีความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ ผสมปนเปกันระหว่างความกลัว ความสงสาร และความอยากรู้อยากเห็น

“ใคร…คุณเป็นใคร” เขาถามออกไป

“ฉัน…คือคนที่ถูกลืม…” เสียงของหญิงสาวแผ่วเบาลง “เธอ…ก็กำลังจะเป็นเช่นนั้น…”

ทันใดนั้น ภาพในกระจกก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง คราวนี้มันเป็นภาพของห้องที่เต็มไปด้วยเงา ร่างกายของเขากำลังเคลื่อนไหวไปมาในความมืด โดยที่เขาไม่ได้ควบคุมมันเลย ร่างกายของเขาเหมือนมีชีวิตเป็นของตัวเอง กำลังเดินไปตามโถงทางเดินที่มืดสนิท

“อย่า…อย่าไป…” ชาญชัยพยายามส่งเสียง แต่เสียงของเขาถูกกลืนกินไปด้วยเสียงหัวเราะอันเยือกเย็น

เขากำลังจะถูกบังคับให้เดินไปในทิศทางที่เขาไม่ต้องการ

ขณะที่เขากำลังต่อสู้กับแรงที่มองไม่เห็น ร่างกายของเขาก็เริ่มสั่นเทา เขาจำได้ว่าก่อนหน้านี้เขาได้เจอสมุดบันทึกเล่มหนึ่งในห้องทำงานของเจ้าของคฤหาสน์ สมุดบันทึกที่เต็มไปด้วยอักษรที่เขียนหวัดๆ และคำเตือนที่น่าขนลุก

เขาตัดสินใจรวบรวมสติทั้งหมดที่มี เขาเบี่ยงเบนความสนใจจากภาพในกระจกเงาบิดเบี้ยว และพยายามนึกถึงสิ่งที่เขาอ่านในสมุดบันทึกเล่านั้น

“…ผนังกระจก…ที่นี่…มันไม่ใช่กระจกธรรมดา…มันสะท้อน…ความกลัว…ความปรารถนา…และ…ความทรงจำที่ถูกลบเลือน…”

คำพูดเหล่านั้นดังก้องอยู่ในหัวของเขา เขาต้องหาทางควบคุมตัวเองให้ได้

เขาหลับตาลงแน่น สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามนึกถึงเหตุผลที่เขามาอยู่ที่นี่ นึกถึงเป้าหมายของเขา การสูญเสียครอบครัว การสืบหาความจริง

“ฉันจะไม่ยอมให้สิ่งนี้…ควบคุมฉัน…” เขาพึมพำ

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ภาพในกระจกเงาบิดเบี้ยวก็เริ่มจางลง แต่ไม่ได้หายไปทั้งหมด มันยังคงทิ้งร่องรอยของความสยดสยองไว้

เสียงกระซิบและเสียงหัวเราะก็เริ่มเบาลงเช่นกัน แต่ก็ยังคงวนเวียนอยู่รอบตัวเขา

ชาญชัยตัดสินใจถอยห่างจากบันไดวน เขาไม่แน่ใจว่าเขาจะสามารถเผชิญหน้ากับสิ่งที่ซ่อนอยู่ในคฤหาสน์แห่งนี้ได้หรือไม่ แต่เขาก็ไม่สามารถหนีไปได้เช่นกัน

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องโถงใหญ่ สังเกตรายละเอียดต่างๆ ที่เขาพลาดไปก่อนหน้านี้

บนผนังด้านหนึ่ง มีประตูบานหนึ่งที่ดูเหมือนจะถูกซ่อนไว้ด้วยวอลเปเปอร์ลายเก่าแก่ มันเป็นประตูบานเดียวที่ดูแตกต่างจากบานอื่นๆ ในห้อง

ความสงสัยกระตุ้นให้เขาเดินเข้าไปใกล้

เมื่อเขาเอามือไปสัมผัสผนังบริเวณนั้น วอลเปเปอร์ก็หลุดลอกออกมาอย่างง่ายดาย เผยให้เห็นบานประตูไม้สีเข้มที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง

ประตูบานนั้นดูเก่าแก่กว่าบานอื่นๆ ในคฤหาสน์ ราวกับมันถูกทิ้งร้างมานานแสนนาน

ชาญชัยลองผลักประตูเบาๆ มันเปิดออกอย่างเงียบเชียบ เผยให้เห็นโถงทางเดินที่มืดสนิทกว่าเดิม มืดจนแทบจะมองไม่เห็นอะไรเลย

แต่จากภายในโถงทางเดินนั้น เขากลับได้ยินเสียงบางอย่างที่น่าขนลุกยิ่งกว่าเสียงกระซิบในกระจกเงา

มันเป็นเสียงคล้ายกับการขีดข่วนบนพื้นผิวบางอย่าง… เสียงที่ดังถี่ขึ้น… และช้าลง… เหมือนกับมีบางสิ่งบางอย่างกำลังค่อยๆ… ลาก… ตัวเอง… ออกมาจากความมืด…

ชาญชัยยืนนิ่ง ดวงตาเบิกกว้าง จ้องมองเข้าไปในความมืดมิดเบื้องหน้า ความหนาวเย็นยะเยือกไม่ใช่เพียงมาจากลม แต่มาจากความรู้สึกที่บอกว่า…เขาไม่ได้อยู่คนเดียว…ในที่แห่งนี้…

และเสียงขีดข่วนนั้น…ก็ใกล้เข้ามา…เรื่อยๆ…