ตอนที่ 5 — แสงสะท้อนที่บิดเบี้ยว

ชาญชัยยังคงยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ราตรี กลิ่นอับชื้นที่คละคลุ้งไม่ได้มีเพียงฝุ่นละอองและกาลเวลาที่ทับถม หากแต่ยังมีบางสิ่งที่หนักอึ้งราวกับหมอกหนาทึบที่ค่อยๆ กลืนกินประสาทสัมผัส แสงจันทร์ที่เคยสาดส่องอ่อนโยนเมื่อครู่บัดนี้กลับยิ่งซีดเซียวลง ราวกับถูกดูดกลืนเข้าไปในเงามืดที่กำลังก่อตัวขึ้นรอบตัว

ความรู้สึกประหลาดเกาะกินใจ เขาไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน มันไม่ใช่เพียงความหวาดกลัว ‌แต่เป็นความรู้สึกของการถูกจับจ้อง ความรู้สึกที่ว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังสังเกตการณ์เขาอยู่จากมุมมืดที่มองไม่เห็น

"ใครอยู่ตรงนั้น!" เสียงของชาญชัยแหบพร่า เขาพยายามรวบรวมสติ แต่เสียงสะท้อนกลับดังก้องไปทั่วห้องโถงอันเงียบงัน ราวกับจะตอกย้ำความโดดเดี่ยวของเขา

ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงลมที่พัดหวีดหวิวลอดผ่านรอยร้าวของบานหน้าต่างกระจกสี ภาพลวดลายบนกระจกที่เคยดูงดงามในตอนแรก ​บัดนี้กลับดูบิดเบี้ยว น่าขนลุก ราวกับใบหน้าของปีศาจร้ายที่จ้องมองมา

ชาญชัยยกมือขึ้นกุมขมับ เขาต้องมีสติ สติคือสิ่งเดียวที่จะช่วยให้เขาผ่านคืนอันยาวนานนี้ไปได้ เขาหันซ้ายหันขวา สำรวจไปรอบห้องโถงใหญ่ที่มีเฟอร์นิเจอร์โบราณปกคลุมด้วยผ้าขาวบางๆ ดูราวกับร่างไร้วิญญาณที่กำลังรอคอยบางสิ่งบางอย่าง

สายตาของเขาเหลือบไปเห็นบานประตูไม้สักบานใหญ่ที่อยู่สุดโถงทางเดิน ‍บานประตูนั้นดูเก่าแก่กว่าบานอื่นๆ ที่เขาเห็นมา มันมีลวดลายแกะสลักที่ซับซ้อน ดูลึกลับน่าเกรงขาม ราวกับจะเชื้อเชิญให้เขาเข้าไปสำรวจ

"จะไปที่ไหนกันนักหนา" เสียงกระซิบดังขึ้นแผ่วเบา ชาญชัยสะดุ้งเฮือก เขาหันควับไปมอง ‌แต่ก็ไม่พบสิ่งใด มีเพียงเงาของเฟอร์นิเจอร์ที่ทอดตัวยาวเหยียดไปตามพื้น

เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ได้ยินนั้นเป็นเพียงเสียงหลอนของตัวเอง หรือเป็นเสียงของสิ่งมีชีวิตที่มองไม่เห็น

"คงคิดไปเอง" ชาญชัยพึมพำกับตัวเอง เขาเดินตรงไปยังบานประตูบานนั้น มือของเขาสั่นเล็กน้อยขณะที่เอื้อมไปสัมผัสลูกบิดทองเหลืองเย็นเยียบ

ทันทีที่นิ้วของเขาสัมผัสลูกบิด ภาพตรงหน้าของเขาก็พลันพร่ามัว วูบหนึ่ง ‍เขาเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในบานประตูที่ขัดเงาจนสะท้อนได้ แต่เงาสะท้อนนั้นไม่ใช่ภาพของชาญชัยที่ยืนอยู่ตรงหน้า แต่เป็นภาพของใบหน้าที่ซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว ปากอ้าค้างเหมือนกำลังกรีดร้อง

เขาผงะถอยหลัง หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก

"ไม่จริง" เขาพึมพำ ภาพนั้นมันชัดเจนเกินไป ​เหมือนกับว่าเงาสะท้อนนั้นกำลังจะหลุดออกมาจากบานประตู

เขากลั้นหายใจ ก้มลงมองมือของตัวเอง มือของเขายังคงเป็นปกติ ไม่มีร่องรอยของความผิดปกติใดๆ

ชาญชัยสูดหายใจลึก พยายามข่มความตื่นตระหนก เขาแน่ใจว่าเมื่อครู่ เขาเห็นสิ่งผิดปกติอย่างแน่นอน

"มันต้องมีอะไรสักอย่าง" เขาคิด ​เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปจับลูกบิดอีกครั้ง คราวนี้เขาเตรียมใจไว้แล้ว

เมื่อมือสัมผัสลูกบิด ภาพสะท้อนเดิมก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันชัดเจนยิ่งกว่าเดิม ใบหน้าในเงาสะท้อนนั้นเต็มไปด้วยความทรมาน รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวราวกับกำลังหัวเราะเยาะให้กับความอ่อนแอของเขา

"ช่วยด้วย..." เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดออกมาจากเงาสะท้อนนั้น

ชาญชัยสะบัดมือออกจากลูกบิดอย่างแรง ​เขาถอยหลังไปอีกก้าว รู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นไปทั่วร่าง

"มันไม่ใช่ฉัน" เขาพูดเสียงแข็ง แต่อีกใจหนึ่งเขาก็อดสงสัยไม่ได้ ถ้ามันไม่ใช่ภาพสะท้อนของเขา แล้วมันคือภาพของใคร?

เขาตัดสินใจลองอีกครั้ง ครั้งนี้เขาจะมองให้ชัดๆ

เมื่อนิ้วสัมผัสลูกบิด ความเย็นเยียบก็แล่นปราดขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เขาจ้องมองไปยังเงาสะท้อนอย่างไม่กระพริบตา

ภาพนั้นปรากฏขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกโพลง แต่มันไม่ใช่แค่ใบหน้าอีกต่อไป เขากำลังเห็นภาพของเหตุการณ์บางอย่าง ภาพที่เกิดขึ้นในอดีต

เขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง สวมชุดราตรีสีขาว ผมยาวสยาย ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เธอหันหน้ามาทางเขา ราวกับจะขอความช่วยเหลือ

"อย่า..." ชาญชัยพยายามเปล่งเสียง แต่ก็ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากลำคอ

ภาพในเงาสะท้อนเริ่มบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ผู้หญิงในเงาสะท้อนเริ่มกลายร่าง ใบหน้าของเธอเริ่มบิดเบี้ยวผิดรูป กลายเป็นใบหน้าที่น่าเกลียดน่ากลัว ฟันแหลมคม ดวงตาเป็นสีแดงก่ำ

ชาญชัยรู้สึกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต ร่างกายเขาเกร็งไปหมด เขากรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียง แต่เสียงของเขากลับถูกกลืนหายไปกับเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นในเงาสะท้อน

เสียงหัวเราะนั้นไม่ใช่เสียงหัวเราะของมนุษย์ มันเป็นเสียงหัวเราะที่เย็นยะเยือก ราวกับมาจากขุมนรก

เขาปล่อยมือออกจากลูกบิดอย่างแรง ภาพในเงาสะท้อนก็พลันหายไป เหลือไว้เพียงบานประตูไม้สักที่เงาบิดเบี้ยวเล็กน้อย

ชาญชัยทรุดตัวลงนั่งกับพื้นไม้สักอย่างหมดเรี่ยวแรง เหงื่อไหลท่วมตัว เขาหอบหายใจอย่างหนัก ราวกับเพิ่งวิ่งมาราธอน

"เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย" เขาพึมพำกับตัวเอง

เขายังคงนั่งอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน พยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขาเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับคฤหาสน์ผีสิง หรือสถานที่ที่มีประวัติศาสตร์อันดำมืด แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะเกิดขึ้นกับตัวเอง

ความกลัวค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น เขามาที่นี่เพื่อไขปริศนา เพื่อค้นหาความจริง เขาจะไม่ยอมให้ความกลัวมาหยุดยั้งเขาได้

เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ก้าวเดินไปที่บานประตูอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ได้สัมผัสลูกบิด เขาเพียงแต่มองไปที่บานประตูนั้น

"ถ้าแกอยากจะโชว์อะไร ก็โชว์มาให้หมด" เขาพูดเสียงดังฟังชัด

ทันใดนั้น บานประตูไม้สักก็ค่อยๆ เปิดออกเองช้าๆ เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังน่าขนลุก ราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณ

ชาญชัยก้าวเท้าเข้าไปในห้องนั้นอย่างกล้าหาญ

ห้องนั้นมีขนาดเล็กกว่าห้องโถงใหญ่มาก แต่กลับเต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์โบราณที่ถูกทิ้งร้างไว้ แสงสลัวๆ ที่ลอดผ่านหน้าต่างบานเล็กๆ บานเดียว สาดส่องให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ

กลางห้องมีโต๊ะตัวหนึ่งตั้งอยู่ บนโต๊ะนั้นมีสมุดบันทึกเล่มหนึ่งวางอยู่ ปกสมุดเป็นหนังสีดำเก่าคร่ำคร่า

ชาญชัยเดินเข้าไปหยิบสมุดบันทึกขึ้นมา มือของเขาสั่นขณะที่เปิดหน้าแรก

ตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ เต็มไปด้วยรอยหมึกที่เลอะเทอะ บ่งบอกถึงความรีบร้อน หรือความสิ้นหวัง

"บันทึกของ เอลลิส" ชาญชัยอ่านชื่อที่เขียนไว้บนหน้าแรก

เขาเริ่มอ่านเนื้อหาในบันทึกนั้นอย่างตั้งใจ

"วันที่... ข้าไม่รู้ว่าวันไหนแล้ว เวลาที่ผ่านไปในคฤหาสน์แห่งนี้ช่างเชื่องช้า ราวกับเวลาถูกหยุดนิ่ง ข้าถูกกักขังอยู่ที่นี่ ถูกจ้องมองจากเงาที่มองไม่เห็น"

"พวกมันกำลังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เสียงกระซิบของพวกมันดังขึ้นทุกวัน ข้าพยายามที่จะหนี แต่ประตูทุกบานปิดตาย ราวกับมีใครบางคนหรือบางสิ่งบางอย่างไม่ต้องการให้ข้าออกไป"

"ข้าเห็นเงาสะท้อนในกระจกที่บิดเบี้ยว มันไม่ใช่ภาพของข้า แต่มันคือภาพของความตาย ภาพของความหวาดกลัวที่กำลังจะมาถึง"

ชาญชัยอ่านไปก็รู้สึกขนลุกไป เนื้อหาในบันทึกนั้นช่างสอดคล้องกับสิ่งที่เขาประสบพบเจอ

"วันที่... ข้าได้ยินเสียงหัวเราะ มันมาจากทุกทิศทุกทาง เสียงหัวเราะนั้นทำให้ข้าแทบจะเสียสติ ข้าพยายามอุดหู แต่ก็ไร้ประโยชน์ เสียงนั้นมันดังเข้ามาในหัวของข้า"

"ข้าเห็นภาพหลอน ภาพของอดีต ภาพที่เคยสวยงาม บัดนี้กลับกลายเป็นนรก"

"ข้ากลัว... ข้ากลัวเหลือเกิน"

หน้าสุดท้ายของบันทึก มีข้อความที่เขียนด้วยลายมือที่อ่อนแรงกว่าเดิม

"ข้าจะไม่ยอมให้พวกมันเอาชนะข้าไปได้ ข้าจะต่อสู้ ข้าจะสู้จนถึงที่สุด... แต่ถ้าหากข้าพ่ายแพ้... โปรดอย่าหลงกล... อย่ามองเข้าไปในเงา... มันจะกลืนกินวิญญาณของเจ้า..."

สิ้นสุดบันทึก ชาญชัยปิดสมุดบันทึกอย่างช้าๆ เขารู้สึกถึงความหนาวเย็นที่แทรกซึมไปถึงกระดูก

เขาเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ ห้องนั้นอีกครั้ง เงาสะท้อนจากบานหน้าต่างเล็กๆ บานนั้น บัดนี้ดูเหมือนจะบิดเบี้ยวมากขึ้นกว่าเดิม

เขารู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองเขาอยู่จากมุมมืดของห้อง

"ข้าจะไม่ยอมให้พวกมันกลืนกินวิญญาณของข้า" ชาญชัยพึมพำ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กอดสมุดบันทึกเล่มนั้นไว้ในอ้อมแขน

เขาหันหลังให้กับห้องเล็กๆ นั้น และเดินกลับออกมายังห้องโถงใหญ่

แสงจันทร์ที่เคยซีดเซียว บัดนี้ดูเหมือนจะยิ่งหรี่แสงลงไปอีก ราวกับจะบอกเป็นนัยว่า คืนนี้ยังอีกยาวไกล

และความลับที่ซ่อนอยู่ในคฤหาสน์ราตรีแห่งนี้ ยังคงรอคอยการเปิดเผย... พร้อมกับภัยอันตรายที่มองไม่เห็น.