ตอนที่ 8 — ภาพสะท้อนอันบิดเบี้ยว

แสงจันทร์สีเงินยวงยังคงสาดส่องลงมาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ผ่านช่องหน้าต่างบานใหญ่ที่บัดนี้มีม่านลูกไม้สีซีดเซียวเก่าเก็บปกปิดเอาไว้ ชาญชัยยังคงยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ราตรี ราวกับถูกตรึงให้ติดกับพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ กลิ่นอับชื้นที่คละคลุ้งไม่ได้มีเพียงฝุ่นละอองและกาลเวลาที่ทับถม หากแต่ยังมีบางสิ่งที่หนักอึ้งราวกับหมอกหนาทึบที่ค่อยๆ กลืนกินประสาทสัมผัส มันไม่ใช่กลิ่นของความเน่าเปื่อย ‌หากแต่เป็นกลิ่นที่ชวนให้นึกถึงดอกไม้แห้งเหี่ยว ผสมผสานกับกลิ่นอายของความเศร้าสร้อยที่แขวนลอยอยู่ในอากาศ

เขาหลับตาลง พยายามข่มความรู้สึกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในอก ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางระยะยาวผสมโรงกับบรรยากาศวังเวงของคฤหาสน์หลังนี้กำลังบั่นทอนกำลังใจของเขา แต่สัญชาตญาณนักสืบที่ถูกปลุกเร้าจากเบาะแสอันน้อยนิดเกี่ยวกับคดีปริศนาที่นำเขามาที่นี่ กลับผลักดันให้เขาก้าวต่อไป

"นี่มันอะไรกันแน่..." เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผาก ชาญชัยลืมตาขึ้นอีกครั้ง ​ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ห้องโถงใหญ่ที่ทอดตัวยาวเหยียด เฟอร์นิเจอร์โบราณที่ปกคลุมไปด้วยผ้าขาวสะอาดตาตั้งตระหง่านราวกับรูปปั้นไร้ชีวิต โคมไฟระย้าคริสตัลขนาดมหึมาแขวนนิ่งอยู่กลางเพดาน ส่องแสงนวลตาที่ราวกับจะถูกดูดกลืนหายไปกับความมืด

แต่สิ่งที่ทำให้ชาญชัยรู้สึกไม่สบายใจที่สุด คือเงาสะท้อนที่ปรากฏบนพื้นหินอ่อนขัดมัน ภาพของเขาที่ควรจะยืนเด่นสง่า กลับดูบิดเบี้ยวผิดรูปผิดร่าง ‍ราวกับถูกบีบอัดและยืดขยายในอัตราส่วนที่ประหลาดตา เงาของเขามีลักษณะยืดยาวผิดปกติ แขนขาดูเก้งก้าง ดวงตาที่ควรจะเป็นประกายแห่งความตั้งใจ กลับดูเบิกกว้างและไร้แวว

"เป็นไปไม่ได้..." เขาพึมพำ พลางก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เงาสะท้อนของเขาก็เลื่อนตามไปด้วยอย่างรวดเร็ว ‌ท่าทางของการเคลื่อนไหวที่บิดเบี้ยวก็ยิ่งปรากฏชัดเจนขึ้น

ชาญชัยขมวดคิ้ว เขาเคยอ่านเจอเกี่ยวกับปรากฏการณ์ทางฟิสิกส์บางอย่างที่ทำให้เกิดภาพสะท้อนบิดเบี้ยวในบางสภาพแสง แต่สิ่งที่เขาเห็นตรงหน้านี้มันเกินกว่าคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์ทั่วไป มันให้ความรู้สึกราวกับเงาของเขากำลังมีชีวิตเป็นของตัวเอง

เขาตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้กระจกบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่สุดโถง เป็นกระจกเงาแบบโบราณ กรอบไม้แกะสลักสีทองอร่ามดูหรูหรา แต่พื้นผิวกระจกกลับมีรอยด่างดำเป็นหย่อมๆ ราวกับถูกกัดกร่อนด้วยกาลเวลา

เมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้ ‍ภาพสะท้อนในกระจกก็ยิ่งชัดเจนและน่าขนลุกมากขึ้น ในกระจกเงา ชาญชัยเห็นตัวเองสวมชุดที่คุ้นเคย แต่ใบหน้าของเขาในกระจกกลับซีดเซียวราวกับศพ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดผวา และริมฝีปากของเขา... ริมฝีปากในกระจกกำลังขยับ

"หนีไป..." เสียงกระซิบที่แหบพร่าราวกับเสียงลมหายใจของซากศพดังออกมาจากกระจกเงา

ชาญชัยสะดุ้งเฮือก ​ร่างกายของเขากระตุกเบาๆ เขาถอยห่างจากกระจกทันที แต่ภาพในกระจกยังคงตามติด ภาพของใบหน้าซีดเซียว ดวงตาเบิกกว้าง และริมฝีปากที่ขยับ...

"คุณ... คุณเป็นใคร?" เขาเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือ

ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ ​กลับมา มีเพียงเงาสะท้อนที่ยังคงยืนนิ่ง มองมาที่เขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ชาญชัยพยายามตั้งสติ เขาเป็นนักสืบ เขาต้องเจออะไรมามากกว่านี้ นี่อาจเป็นเพียงภาพลวงตา หรือเป็นกลไกบางอย่างที่สร้างขึ้นเพื่อหลอกล่อผู้มาเยือน

เขาเดินไปรอบๆ ห้องโถงอย่างช้าๆ ​สายตาของเขากวาดมองไปตามผนัง เพดาน และพื้น พยายามหาต้นตอของความผิดปกติบางอย่าง

ทันใดนั้น เขาก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ผนังด้านหนึ่ง ใต้ภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่ที่แสดงถึงทิวทัศน์อันมืดครึ้ม มีร่องรอยของการซ่อมแซมที่ดูผิดสังเกต ราวกับมีบางสิ่งถูกปิดทับเอาไว้

เขาก้าวเข้าไปใกล้ ดึงผ้าขาวที่คลุมภาพวาดออกช้าๆ เผยให้เห็นภาพวาดที่แท้จริง ภายใต้ฝุ่นละอองและคราบสกปรกที่จับตัวหนาแน่น ปรากฏภาพของสตรีผู้หนึ่ง นางสวมชุดราตรีสีดำสนิท ใบหน้านางซีดเซียว ดวงตาของนางทอประกายแห่งความโศกเศร้า แต่ที่น่าขนลุกที่สุด คือริมฝีปากของนาง... ริมฝีปากของนางกำลังขยับ

"ช่วยด้วย..." เสียงกระซิบที่แหบพร่าดังออกมาจากปากของภาพวาด

ชาญชัยผงะถอยหลัง นี่มันไม่ใช่แค่ภาพสะท้อนแล้ว!

เขากวาดสายตาไปทั่วห้องอีกครั้ง จู่ๆ ดวงตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่รูปปั้นหินอ่อนขนาดเท่าคนจริงที่ตั้งอยู่มุมห้อง รูปปั้นนั้นเป็นรูปของสตรีผู้หนึ่ง สวมชุดคล้ายกับในภาพวาด แต่ใบหน้าของรูปปั้นกลับ...

ชาญชัยเดินเข้าไปใกล้รูปปั้นอย่างช้าๆ หัวใจของเขาเต้นระรัว เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปสัมผัสกับผิวของรูปปั้น

เย็นเฉียบ... ราวกับสัมผัสกับน้ำแข็ง

ทันใดนั้น ดวงตาของรูปปั้นก็ลืมขึ้น!

ดวงตาหินอ่อนที่เคยว่างเปล่า บัดนี้กลับฉายประกายแห่งความหวาดกลัวและความเจ็บปวด ใบหน้าของรูปปั้นบิดเบี้ยวราวกับกำลังกรีดร้อง แต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา

ชาญชัยรีบชักมือกลับ เขามองภาพวาดอีกครั้ง แล้วมองไปที่รูปปั้นสลับไปมา

"ไม่จริง... นี่มันเป็นไปไม่ได้..." เขาพึมพำ

ทันใดนั้น เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่งในคฤหาสน์ เสียงหัวเราะนั้นแหลมสูงราวกับเสียงระฆังแก้วที่แตกสลาย มันดังวนเวียนอยู่ในโสตประสาท ทำให้ชาญชัยรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง

"ใครอยู่ที่นั่น!" เขาตะโกนถาม แต่มีเพียงเสียงสะท้อนของเขาที่กลับมา

เสียงหัวเราะเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังรุมล้อมเขาอยู่ ชาญชัยรู้สึกว่าอากาศรอบตัวเริ่มเย็นลงอย่างรวดเร็ว เขาเห็นลมหายใจของตัวเองเป็นไอสีขาวลอยขึ้นมา

เงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่เริ่มขยับอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่แค่ภาพบิดเบี้ยวอีกต่อไป แต่เป็นภาพของเขาอีกคนหนึ่ง... คนที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว กำลังถูกบางสิ่งบางอย่าง... ดึงเข้าไปในกระจก!

"ไม่นะ!" ชาญชัยร้องเสียงหลง เขารีบวิ่งไปที่กระจก เงาสะท้อนในกระจกกำลังกรีดร้อง ร่างกายของมันกำลังถูกดูดเข้าไปในพื้นผิวของกระจก ราวกับเป็นของเหลว

เขาเห็นมือของเงาสะท้อนยื่นออกมาจากกระจก กำลังพยายามไขว่คว้าอากาศ

"ช่วยด้วย!" เสียงของเงาสะท้อนนั้นแหลมสูง เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

ชาญชัยรู้สึกถึงแรงดึงดูดอันมหาศาลที่มาจากกระจก บรรยากาศรอบตัวเขาเริ่มบิดเบี้ยว แสงไฟจากโคมระย้าสั่นไหวอย่างรุนแรง

เขาพยายามต้านทานแรงดึงนั้น แต่ร่างกายของเขากลับค่อยๆ ถูกลากเข้าไปใกล้กระจก

"นี่มันอะไรกัน!" เขาสบถ พลางดิ้นรนสุดกำลัง

ทันใดนั้น เสียงหัวเราะก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งคฤหาสน์ มันไม่ใช่เสียงหัวเราะของมนุษย์อีกต่อไป แต่เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความอำมหิต และความสนุกสนาน ราวกับกำลังเฝ้าดูการทรมานของเหยื่อ

ชาญชัยรู้สึกถึงความเย็นเยือกที่กำลังกัดกินร่างกายของเขา เขาเห็นภาพของตัวเองในกระจกกำลังเลือนหายไป พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อเขามองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าที่เคยสว่างไสวด้วยแสงจันทร์ บัดนี้กลับมืดมิดจนมองไม่เห็นสิ่งใด ราวกับว่าคฤหาสน์หลังนี้กำลังกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างเข้าไป

ชาญชัยรู้สึกถึงลมหายใจที่เริ่มติดขัด เขาพยายามตะโกนเรียกหาใครสักคน แต่เสียงของเขากลับถูกกลืนหายไปกับเสียงหัวเราะอันน่าสะพรึงกลัว

เขารู้สึกถึงความหนาวเย็นที่กัดกินไปถึงกระดูก และภาพสุดท้ายที่เขาเห็นก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับลง คือภาพของตัวเองในกระจกเงา ที่บัดนี้... ไม่มีเงาของเขาอีกต่อไป มีเพียงความว่างเปล่าที่น่ากลัว

แล้วทุกอย่างก็เงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจที่หนักอึ้งของชาญชัยที่ยังคงติดค้างอยู่ในคฤหาสน์อันวังเวงหลังนี้

แต่เขาจะหนีรอดไปได้หรือไม่? หรือเขาจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของเงาที่ซ่อนวิญญาณตลอดไป?