ตอนที่ 12 — เสียงกระซิบจากเงาสะท้อน

แสงจันทร์สีเงินยวงยังคงสาดส่องลงมาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ผ่านช่องหน้าต่างบานใหญ่ที่บัดนี้มีม่านลูกไม้สีซีดเซียวเก่าเก็บปกปิดเอาไว้ ชาญชัยยังคงยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ราตรี ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยอำนาจลี้ลับบางอย่าง ลมเย็นยะเยือกที่แทรกซอนผ่านรอยร้าวของผนังหินโบราณ คล้ายกำลังกระซิบกระซาบเรื่องราวจากอดีตกาลที่ถูกฝังกลบ

หลังจากเหตุการณ์ชวนผวาเมื่อคืนวาน ที่เงาสะท้อนในกระจกเงาบานใหญ่บริเวณโถงทางเดินกลับมีชีวิต และบิดเบี้ยวเป็นรูปร่างอันน่าสะพรึงกลัว ‌ชาญชัยก็แทบจะไม่ได้หลับได้นอน เขาใช้เวลาทั้งคืนวนเวียนอยู่กับการสำรวจคฤหาสน์แห่งนี้ พยายามหาคำอธิบายถึงปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติที่เกิดขึ้น แต่ทุกก้าวที่ย่างเข้าไปในส่วนลึกของคฤหาสน์ ราวกับมีบางสิ่งกำลังจ้องมองเขาอยู่จากทุกมุม

มือเรียวของชาญชัยยกขึ้นแตะที่ผนังหินเย็นเฉียบ ร่องรอยแห่งกาลเวลาปรากฏเด่นชัดตามรอยต่อของอิฐแต่ละก้อน เขาถอนหายใจยาว พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะ ​ภาพใบหน้าซีดเผือดของหญิงสาวในเงาสะท้อนยังคงตามหลอกหลอน เขาพยายามปัดเป่าความคิดนั้นออกไป แต่ภาพเหล่านั้นกลับยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะหยั่งรากลึกลงไปในจิตใจ

“นี่มันเกินกว่าที่ฉันจะรับไหวแล้ว” เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบแห้ง

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังมาจากด้านบนของโถงบันได ‍ชาญชัยสะดุ้ง หันขวับไปยังต้นเสียง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความระแวดระวัง เขาจำได้ว่าที่นี่ควรมีเพียงเขาและคุณป้าสมร แม่บ้านประจำคฤหาสน์ผู้อ่อนโยน แต่เมื่อครู่ เสียงนั้นฟังดูไม่ใช่เสียงของคุณป้าสมร

“ใครนั่น!” เขาตะโกนถาม ‌เสียงก้องกังวานไปทั่วโถง

ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่ดังขึ้น ชาญชัยค่อยๆ เดินย่องไปยังเชิงบันได เขาปีนขึ้นไปทีละขั้นอย่างระมัดระวัง มือข้างหนึ่งกำแน่นอยู่ที่ด้ามมีดพกที่ซ่อนไว้ในกระเป๋ากางเกง

โถงชั้นบนมีทางเดินยาวทอดยาวไปสู่ห้องต่างๆ มากมาย แสงจันทร์ลอดผ่านหน้าต่างที่ปลายสุดของทางเดิน ‍สาดเป็นลำแสงสีเงินอ่อนๆ ชาญชัยเดินไปตามทางเดินนั้นอย่างช้าๆ ดวงตาของเขากวาดมองไปทั่วทุกซอกมุม

ทันใดนั้น สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับเงาสะท้อนบิดเบี้ยวบนบานประตูไม้สักบานหนึ่ง บานประตูนั้นไม่ได้มีกระจกเงาติดตั้งอยู่ แต่กลับมีลักษณะคล้ายกระจกเงา ที่สะท้อนภาพของทางเดินเบื้องหน้า แต่ทว่า ​ภาพที่สะท้อนกลับดูผิดเพี้ยน บิดเบี้ยว และสั่นไหว ราวกับมีสิ่งมีชีวิตกำลังเคลื่อนไหวอยู่ภายใน

เขาเดินเข้าไปใกล้ขึ้น ช้าๆ หัวใจเต้นระรัว

“นี่มันอะไรกันอีก” เขาพึมพำ

เมื่อเขาเข้ามาใกล้พอที่เงาสะท้อนจะเห็นชัดเจนขึ้น ภาพในบานประตูนั้นก็ปรากฏเป็นใบหน้าของเขาเอง ​แต่ดวงตาของเงาสะท้อนกลับแดงก่ำ และมุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เยือกเย็น น่าขนลุก

“สวัสดี… ชาญชัย” เสียงกระซิบแหบพร่า ดังมาจากเงาสะท้อนนั้น

ชาญชัยผงะถอยหลัง หัวใจแทบจะหยุดเต้น เขาไม่เคยได้ยินเสียงแบบนี้มาก่อน ​มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความชั่วร้ายและความอาฆาตแค้น

“แกเป็นใคร!” เขาตะโกนถาม

“ฉันคือคนที่ถูกลืม… คนที่ถูกสาป… ฉันคือเงาของคฤหาสน์แห่งนี้” เงาสะท้อนตอบ มันหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นฟังดูเหมือนเสียงกระดาษแห้งเสียดสีกัน

“เงา?” ชาญชัยทวนคำ “หมายความว่ายังไง”

“หมายความว่า… แกเข้ามาในโลกของฉันแล้ว… และไม่มีทางออก” เงาสะท้อนกล่าว มันค่อยๆ ยื่นมือที่บิดเบี้ยวออกมาจากบานประตู ราวกับจะคว้าตัวเขา

ชาญชัยถอยหลังไปอีก ก้าวเท้าติดผนัง

“อย่าเข้ามานะ!” เขาเตือน

“แกหนีฉันไม่พ้นหรอก… ชาญชัย… ความลับของคฤหาสน์แห่งนี้… มันผูกติดกับวิญญาณของแกแล้ว” เงาสะท้อนกล่าว สายตาของมันจ้องมองมาที่เขาอย่างไม่กระพริบ

ทันใดนั้น ร่างของชาญชัยก็เริ่มสั่นเทา เขาเริ่มรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังควบคุมร่างกายของเขาอยู่ เขาพยายามขัดขืน แต่ร่างกายกลับไม่ยอมเชื่อฟัง

“ปล่อยฉันนะ!” เขาตะโกน

“ไม่… นี่คือจุดเริ่มต้น… จุดเริ่มต้นของการเป็นหนึ่งเดียว… กับเงา… กับความมืดมิด…” เงาสะท้อนกล่าว เสียงของมันดังขึ้นเรื่อยๆ เหมือนจะกลืนกินเสียงของชาญชัย

ร่างของชาญชัยค่อยๆ โน้มตัวเข้าไปหาบานประตูนั้น ราวกับมีแม่เหล็กดึงดูด

“ไม่! ฉันไม่ยอม!” เขาพยายามตะโกน แต่เสียงกลับเบาลงเรื่อยๆ

ภาพในบานประตูเริ่มบิดเบี้ยวมากขึ้น ใบหน้าของเงาสะท้อนเริ่มรวมเข้ากับใบหน้าของชาญชัย ดวงตาที่เคยแดงก่ำค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเดียวกับดวงตาของเขา แต่กลับฉายแววแห่งความโกรธแค้นและความเศร้าสร้อย

“แก… จะต้อง… รับรู้… ความเจ็บปวด… ของฉัน…” เสียงกระซิบสุดท้ายดังขึ้น ก่อนที่ร่างของชาญชัยจะถูกกระชากเข้าไปในบานประตูนั้นอย่างแรง

เมื่อร่างของชาญชัยหายเข้าไปในบานประตูนั้น ภาพในบานประตูก็พลันเปลี่ยนไป มันกลับกลายเป็นบานกระจกเงาธรรมดา ที่สะท้อนภาพทางเดินที่ว่างเปล่า บานประตูไม้สักก็กลับคืนสู่สภาพเดิม ไม่มีร่องรอยของเงาสะท้อนอันน่าสะพรึงกลัวอีกต่อไป

แต่ทว่า…

ในความเงียบสงัดของโถงชั้นบน ชาญชัยไม่ได้หายไปไหน เขายังคงยืนอยู่ตรงนั้น แต่ท่าทางของเขาเปลี่ยนไป

ดวงตาของเขาเบิกกว้าง จ้องมองไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า มีรอยยิ้มบางๆ ที่เย็นเยียบประดับอยู่บนริมฝีปากของเขา รอยยิ้มที่ชาญชัยไม่เคยมีมาก่อน

“ในที่สุด… ก็ได้เวลา… เล่นสนุกแล้ว…” เสียงกระซิบที่คุ้นเคยดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้… มันมาจากลำคอของชาญชัยเอง

แสงจันทร์ยังคงสาดส่องลงมาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ท่ามกลางความเงียบสงัดของคฤหาสน์ราตรี มีเพียงเงาที่เคลื่อนไหวอย่างลับๆ ราวกับกำลังรอคอยเวลาที่เหมาะสม… เพื่อเปิดเผยความลับอันดำมืดที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลังบานประตูที่ปิดตาย.