ตอนที่ 19 — กระจกที่บิดเบี้ยว

แสงจันทร์สีเงินยวงยังคงสาดส่องลงมาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ผ่านช่องหน้าต่างบานใหญ่ที่บัดนี้มีม่านลูกไม้สีซีดเซียวเก่าเก็บปกปิดเอาไว้ ชาญชัยยังคงยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ราตรี ราวกับถูกตรึงด้วยโซ่ที่มองไม่เห็น เขากำลังเผชิญหน้ากับบางสิ่งที่อยู่เหนือความเข้าใจ ภาพสะท้อนในกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเขา ไม่ใช่ภาพของชาญชัยในยามปกติ หากแต่เป็นเงาสะท้อนที่บิดเบี้ยว ‌ผิดรูปผิดร่าง ราวกับถูกบีบอัดด้วยความทุกข์ทรมานอันแสนสาหัส ดวงตาของเงาสะท้อนนั้นกลวงโบ๋ ปราศจากแววชีวิต และริมฝีปากที่เผยออ้าออก ราวกับจะปลดปล่อยเสียงกรีดร้องที่ไร้สุรเสียง

"นี่มันอะไรกัน..." ชาญชัยพึมพำ เสียงของเขาแหบพร่าราวกับถูกทรายบาด ​ความเย็นยะเยือกที่แทรกซึมเข้ามาในกระดูกสันหลัง ไม่ได้มาจากความหนาวเย็นของอากาศ แต่มาจากความหวาดผวาที่ก่อตัวขึ้นภายในใจ

เงาสะท้อนในกระจกขยับ มันไม่ใช่การเคลื่อนไหวที่ราบรื่นเหมือนมนุษย์ แต่เป็นการกระตุก สะดุด ราวกับหุ่นเชิดที่ถูกบังคับจากเบื้องบน มือข้างหนึ่งของเงาสะท้อนค่อยๆ ‍ยกขึ้น ชี้มาที่ชาญชัย นิ้วที่ยาวผิดปกติและบิดเบี้ยวราวกับกิ่งไม้แห้ง

"แก..." เสียงแหบแห้งดังเล็ดลอดออกมาจากกระจก มันไม่ใช่เสียงของชาญชัย แต่เป็นเสียงที่มาจากที่ไหนสักแห่งที่ลึกเข้าไปในความมืดมิด "แกเข้ามาทำไม..."

ชาญชัยถอยหลังไปก้าวหนึ่ง หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ‌เขาพยายามปัดความคิดที่ว่านี่อาจเป็นเพียงภาพหลอน เขาหลับตาลงแน่น สูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสติให้กลับคืนมา แต่เมื่อเขาลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าก็ยังคงเหมือนเดิม

"ผม... ผมแค่ต้องการหาคำตอบ" ชาญชัยตอบ ‍เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ

เงาสะท้อนในกระจกหัวเราะ มันเป็นเสียงหัวเราะที่แหบพร่า เย็นเยียบ ราวกับเสียงลมพัดหวีดหวิวผ่านซากปรักหักพัง "คำตอบ? แกคิดว่าแกจะได้คำตอบง่ายๆ อย่างนั้นรึ? ที่นี่คือที่ที่ความจริงถูกบิดเบือน ​ที่ที่ความหวังถูกกลืนกิน... และแกก็กำลังจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของมัน"

ทันใดนั้น ภาพในกระจกก็เริ่มเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง ผิวหน้าของเงาสะท้อนเริ่มแตกแยก ราวกับกำลังสลายตัว สิ่งที่ปรากฏขึ้นมาแทนที่คือภาพของคฤหาสน์ราตรีในอดีต ฉากที่เต็มไปด้วยความสุขสันต์ เสียงหัวเราะของเด็กๆ ​ภาพของครอบครัวที่อบอุ่น แต่แล้วภาพเหล่านั้นก็ค่อยๆ เลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยภาพของความโศกเศร้า การพลัดพราก และความตาย

ชาญชัยมองภาพเหล่านั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน มันมีความเจ็บปวด แต่ในขณะเดียวกันก็มีความผูกพันบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ ​เขาเห็นเงาของคนในคฤหาสน์เดินผ่านไปมา บางคนมีใบหน้าคุ้นตา แต่ก็เลือนราง ราวกับความทรงจำที่กำลังจะจางหายไป

"พวกเขากำลังเสียใจ..." ชาญชัยพึมพำ

"เสียใจ? ไม่ใช่แค่นั้น" เสียงจากกระจกดังขึ้น "พวกเขาถูกจองจำ... ถูกกักขังอยู่ในกรงแห่งอดีต... เหมือนกับแก"

คำพูดนั้นราวกับก้อนหินทิ่มแทงเข้าไปในใจของชาญชัย เขากำลังรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างจากกระจก ราวกับมันกำลังสูบเอาพลังชีวิตของเขาเข้าไป

"ผมไม่เข้าใจ..." ชาญชัยพยายามจะก้าวถอยหลังอีกครั้ง แต่ขาของเขากลับหนักอึ้ง ราวกับถูกตรึงอยู่กับพื้น

"แกกำลังจะเข้าใจ" เงาสะท้อนพูด ก่อนที่ภาพในกระจกจะเปลี่ยนเป็นภาพของชาญชัยเอง แต่เป็นชาญชัยในอีกรูปแบบหนึ่ง เขาเห็นตัวเองในภาพนั้น กำลังทำในสิ่งที่เขาไม่เคยคิดจะทำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น ดวงตาแดงก่ำ

"นี่มัน... ไม่ใช่ผม!" ชาญชัยตะโกน เขาพยายามสะบัดศีรษะ ราวกับจะสลัดภาพหลอนเหล่านั้นออกไป

"แน่ใจรึ?" เสียงจากกระจกเยาะเย้ย "แกคิดว่าแกบริสุทธิ์งั้นรึ? ทุกคนมีมุมมืด... และที่นี่... ที่นี่คือที่ที่มุมมืดเหล่านั้นจะปรากฏออกมา"

ทันใดนั้น ประตูห้องโถงก็ถูกผลักออก เสียงดังโครม! ชาญชัยสะดุ้งตกใจ หันไปมองทางต้นเสียง เขาเห็นอรุณ หญิงสาวผู้ลึกลับที่เขาเคยพบเจอในคฤหาสน์แห่งนี้ ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว

"ชาญชัย! คุณต้องออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!" อรุณตะโกน เสียงของเธอสั่นเครือ

"อรุณ... เกิดอะไรขึ้น?" ชาญชัยถาม พยายามประคองสติ

"กระจกนั่น... มันไม่ปกติ! มันกำลัง... มันกำลังดูดกลืนวิญญาณ! ฉันเห็น... ฉันเห็นมันกำลังจะดึงคุณเข้าไป!" อรุณพูด มือของเธอชี้ไปที่กระจกเงาบานใหญ่

ชาญชัยหันกลับไปมองกระจกอีกครั้ง ภาพในนั้นกำลังหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง เงาสะท้อนของเขาถูกฉีกขาดออกเป็นชิ้นๆ ราวกับกำลังจะถูกฉีกกระชากออกเป็นเสี่ยงๆ ความเย็นยะเยือกที่เคยรู้สึก คราวนี้ทวีความรุนแรงขึ้น จนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง

"ผม... ผมขยับไม่ได้" ชาญชัยพูดด้วยเสียงแผ่วเบา

"ไม่นะ!" อรุณวิ่งเข้ามาหาชาญชัยอย่างรวดเร็ว เธอพยายามจะดึงแขนของเขา แต่ก็สัมผัสได้ถึงแรงต้านทานที่มองไม่เห็น "สู้หน่อยชาญชัย! อย่าปล่อยให้มันดึงคุณไป!"

ชาญชัยพยายามอย่างสุดกำลัง เขาออกแรงต้านทานแรงดึงดูดที่มองไม่เห็นนั้น แต่ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์ ยิ่งเขาพยายามต่อต้าน แรงดึงดูดก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

"มัน... มันแข็งแกร่งเกินไป" ชาญชัยกัดฟันพูด

จู่ๆ อรุณก็คว้าสิ่งที่อยู่ข้างตัว เป็นเชิงเทียนโลหะเก่าแก่ เธอหันไปมองกระจกเงาด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยว "ถ้ามันชอบดูดกลืนนัก... งั้นเรามาดูกันว่ามันจะรับมือกับอะไรได้บ้าง!"

ก่อนที่ชาญชัยจะทันได้ห้าม อรุณก็เหวี่ยงเชิงเทียนพุ่งเข้าหากระจกเงาบานใหญ่ เสียงดัง "แคร้งงง!" กระจกเงาบานนั้นแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ภาพที่บิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัวที่ปรากฏอยู่ก่อนหน้านี้พลันสลายหายไป

ทันทีที่กระจกแตกออก แรงดึงดูดที่ชาญชัยรู้สึกก็พลันหายไป เขาทรุดตัวลงกับพื้น หอบหายใจอย่างหนัก อรุณรีบเข้ามาประคองเขา

"คุณ... คุณเป็นอะไรไหม?" อรุณถาม เสียงเต็มไปด้วยความกังวล

ชาญชัยค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองรอบๆ เศษกระจกที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น แสงจันทร์ยังคงสาดส่องเข้ามา แต่คราวนี้มันไม่ได้ส่องผ่านกระจกเงาอีกต่อไป มันส่องผ่านช่องหน้าต่างที่ถูกบดบังด้วยม่านลูกไม้เก่าๆ

"ผม... ผมคิดว่าผมปลอดภัยแล้ว" ชาญชัยพูด เสียงของเขายังคงสั่น แต่แววตาเริ่มกลับมามีความมั่นคง "คุณ... ช่วยผมไว้"

อรุณส่ายหน้า "เราช่วยกัน... และคุณก็ต้องรีบไปจากที่นี่ ก่อนที่มันจะกลับมาอีก"

ชาญชัยพยักหน้า เขารู้สึกได้ถึงอันตรายที่ยังคงคุกคามอยู่ แม้ว่าสิ่งที่เขาเผชิญหน้าเมื่อครู่จะหายไปแล้ว แต่ความรู้สึกไม่ปลอดภัยยังคงเกาะกินอยู่ภายในใจ

"แต่ก่อนไป... ผมอยากจะถามคุณบางอย่าง" ชาญชัยมองไปที่อรุณ "คุณรู้เรื่องเกี่ยวกับกระจกบานนั้นมากแค่ไหน?"

อรุณมองชาญชัยด้วยแววตาที่ซับซ้อน "ฉัน... ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่กระจกธรรมดา มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อกักขังบางสิ่ง... บางสิ่งที่มีพลังมาก... และอันตราย"

"อะไรคือสิ่งที่มันกักขัง?" ชาญชัยถามต่อ

อรุณลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยเสียงเบา "วิญญาณ... ที่ถูกสาป"

ชาญชัยรู้สึกถึงลมเย็นยะเยือกที่พัดผ่านร่างอีกครั้ง แม้ว่ากระจกเงาจะแตกไปแล้ว แต่เรื่องราวเบื้องหลังมันกำลังค่อยๆ คลี่คลายออกอย่างน่าขนลุก

"แล้ว... คุณรู้ไหมว่าวิญญาณที่ถูกสาปตนนั้นคือใคร?" ชาญชัยถาม

อรุณมองไปยังมุมมืดของห้องโถง เธอถอนหายใจอย่างหนัก "ฉันคิดว่า... ฉันอาจจะรู้"

คำตอบของอรุณทิ้งคำถามมากมายไว้ในใจของชาญชัย เขาตระหนักได้ว่าการเดินทางของเขาในคฤหาสน์ราตรีแห่งนี้ ยังมีเรื่องราวที่น่าสะพรึงกลัวอีกมากมายรอคอยอยู่เบื้องหน้า และกระจกเงาที่แตกสลายไปนั้น อาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเปิดเผยความลับอันดำมืดของคฤหาสน์แห่งนี้เท่านั้น